7.83. Walka Bhimy z Alambuszą

I opowiadał Sańdźaja:
1 Tymczasem Syn Somadatty*, przesławny, synów Draupadi, wielkich łuczników, jednego po drugim pięcioma strzałami raził, po czym ponownie szył w nich siedmioma.

2 Ci poranieni dotkliwie przez tego zażartego gwałtownika, wszechpanie, bólem omroczeni, nie wiedzieli zaiste zupełnie, co na polu bitwy robić.

3 Aż Śatanika, syn Nakuli, w Syna Somadatty, buhaja wśród ludzi, dwoma strzałami szywszy, zakrzyczał uradowany, dręczyciel wrogów.

4 Takoż i inni na arenie walkę podjęli i trzema strzałami każdy, prosto do celu zmierzającymi, uderzyli w starciu błyskawicznie w Syna Somadatty nieubłaganego.

5 A ten, o wielkiej sławie, o wielki królu, posłał w nich strzał pięć — jedną za drugą w pierś każdemu — i trafił każdego, jednego za drugim.

6 Wówczas tych pięciu braci pięcioma strzałami uderzonych przez męża o wielkim harcie ducha, okrążywszy go rydwanami, szyć w niego zaczęło intensywnie.

7 Syn Ardźuny*, rozsierdzony, konie jego cztery ostrymi strzałami posłał do siedziby Jamy*.

8 Syn Bhimaseny, o wielkich harcie ducha, łuk przeciąwszy Syna Somadatty, zaryczał potężnie i szył w niego ostrymi strzałami.

9 Syn Judhiszthiry proporzec Syna Somadatty ściąwszy, na ziemię go zrzucił, a Syn Nakuli jednym pociskiem zmiótł jego woźnicę z kosza rydwanu.

10 Syn Sahadewy zaś, rozpoznając, że bracia zmusili właśnie przeciwnika do odwrotu, strzała ostrą jak brzytwa głowę, o królu, obciął Syna Somadatty o wielkiej dumie.

11 Głowa, ozdobami z wytapianego złota przystrojona, sturlała się na ziemię, swym blaskiem oświetlając pole walki niczym wschodzące słońce.

12 Widząc spadającą tę głowę Syna Somadatty o wielkim harcie ducha zadrżeli z przerażenia twoi wojownicy, królu, i rzucili się uciekać we wszystkie strony.

13 Tymczasem rozjuszony Alambusza* ścierał się w polu z Bhimaseną przepotężnym, niczym syn Rawany* z Lakszmaną.

14 Na widok zmagań ich obu na polu bitwy, zmagań człowieka i rakszasy, zadziwienie ogarnęło wszystkie istoty i dreszcz ekscytacji je przejął.

15 W Syna Ryszjaśringi*, w Indrę rakszasów nieubłaganego, szył wówczas Bhima z uśmiechem dziewięciom ostrymi strzałami, o królu.

16 Rakszasa w polu rażony, ryk wydał przerażenie budzący. Z impetem ruszyli wówczas na Bhimę i on, i wszyscy jego przyboczni.

17 Pięcioma trafiwszy Syna Pandu strzałami o gładko toczonych drzewcach, w trzydziestu przybocznych rydwanników Bhimy uderzył błyskawicznie ten poskromiciel nieprzyjaciół. Po czym znowu czterystu położywszy, pierzastą strzałę w Bhimę posłał.

18 A wtem poważnie przez rakszasę zraniony przepotężny Bhima aż przysiadł na siedzisku rydwanu, omroczeniem wielkim ogarnięty.

19 Odzyskawszy po chwili przytomność, Syn Wiatru* gniewem omroczony*, naciągając łuk straszliwy, nieporównany, przeszkody druzgocący, palącymi strzałami ze wszystkich stron napadł na Alambuszę.

20 Ten, niepoliczonymi strzałami trafiany, przypominać zaczął kryształ czarnego antymonu* i połyskiwał na wszystkie strony, królu, niczym rozpłomieniony czerwienią kwiat kinśuki.

21 Rażony w walce posyłanymi z łuku Bhimy pociskami, wspomniał zaiste o śmierci swego brata z ręki tegoż Syna Pandu o wielkim harcie ducha*.

22 Przerażającą więc postać przybrawszy*, do Bhimaseny zawołał: „Teraz stawaj do walki, Synu Prythy! Podziwiaj dzisiaj moją potęgę!

23 Świadkiem nie byłem tych wydarzeń, ale to ty, człowiecze podły, zabiłeś brata mego,
rakszasę przewspaniałego imieniem Baka, arcymocarnego”.

24 To powiedziawszy, Alambusza zniknął nagle wszystkim z oczu i intensywnym, wielkim deszczem strzał Bhimę zasypał.

25 Ale Bhima, królu, kiedy rakszasa stał się niewidzialny, cały przestwór na placu boju wypełnił strzałami o gładko toczonych drzewcach.

26 Rażony przez Bhimę rakszasa w jednej chwili znowu stał na rydwanie, za chwilę w ziemię maleńki się schował, a zaraz potem w niebo gwałtownie uleciał.

27 I ogromne, i drobne kształty przybierał liczne bardzo, i głośne, i ciche dźwięki wydawał, a i rozdziawiał się i rozdzierał z innej strony co chwilę.

28 Miażdżył na placu boju słonie wojsk Pandawów i konie niepoliczone, królu, a potem i piechurów oddziały, zaś z rydwanów rydwannicy wszędzie spadali, strzałami jego strącani.

29–30 Z wałami fal krwi, wirami rydwanów, pełną gawiali*–słoni, gęsi–parasoli, z błotnymi trzęsawiskami, wypełnioną wijącymi się splotami węży–ramion — rzekę utoczył Alambusza, przepełnioną zastępami rakszasów, unoszącą i niosącą wielorako, o królu, Ćedich, Pańćalów i Sryńdźajów.

31 Pandawowie ogromnie poruszeni oglądali tego tak w polu bez strachu żadnego, o królu, sobie poczynającego, obserwując jego męską potęgę.

32 Zaś w twoich wojskach radość powstała i entuzjazm, i wybuchł jazgot straszliwy instrumentów, potężny, dreszcze gęsiej skórki na ciele rodzący.

33 Słysząc ten hałas przerażający twojej armii, Syn Pandu zdzierżyć go nie dał rady, tak jak wąż znieść nie może dźwięku klaszczących dłoni.

34 Z oczami krwią podbiegłymi z wściekłości, paląc wzrokiem niczym ogniem żywym, nałożył wtedy Bhima pocisk Twasztarowy*, sam niczym Twasztar, o czcigodny.

35 I tysiące strzał wystrzeliły wtedy z tego pocisku na strony wszystkie świata, a armia twoja cała w paniczną ucieczkę na ich widok się rzuciła.

36 Pocisk ten wystrzelony przez Bhimasenę na polu bitwy rakszasy moc ułudy unicestwił, a i samemu rakszasowi dotkliwie dokuczył.

37 Udręczony Alambusza, trafiany po wielokroć przez Bhimasenę, porzucił zupełnie w polu przeciwnika i ku wojsku Drony pędem ruszył.

38 A kiedy Bhima o wielkim harcie ducha pokonał Indrę wśród rakszasów, o królu, lwie ryki triumfalne Pandawów rozniosły się we wszystkich kierunkach.

39 I uradowani cześć oddali mocarnemu Synowi Maruty–Wiatru, jak zastępy Marutów Śakrze, gdy zwyciężył w walce Prahradę*.