8.59. Ardźuna i Bhima

I rzekł Sańdźaja:
Gdy tak pędził do bitki na swym rydwanie, zaprzężonym w niezwykle chyże konie, z godłem, co ma znak małpy, do walki z nim ruszyło dziewięćdziesięciu rydwanników Kurów. Ci ludzie tygrysi otoczyli Ardźunę — męża tygrysiego. Ale Kryszna w kierunku rydwanu Karny zaciął białe, niezwykle chyże konie, ozdobione złotem, plecionką z pereł okryte. I jechał na Karnę Ardźuna Zdobywca-Skarbu, wrogów zabijał, a oto natarły nań zastępy wespół przysięgających* na swoich rydwanach. Ale on ostrymi strzałami wykańczał wszystkich tych śmiałków, co spiesznie ku niemu bieżyli, wraz z ich z woźnicami, kołczanami i godłami. [5] Lecieli na ziemię zabici pociskami o różnych kształtach jak siddhowie z nieba ze swymi rydwanami, gdy ich zasługa się wyczerpie*.

Wówczas oddział jazdy, słonników i konnych — nieulękłych Kurów, o najlepszy z Kurów, podjechał do Phalguny*, z Bharatów najznamienitszego. Zdobywca-Skarbu i ten oddział twoich odepchnął — utrudzeni broni nie dobyli, poganiając swe prześwietne słonie. Ale wnet wielcy łucznicy Kurów włóczniami, sulicami, lancami, maczugami, mieczami i strzałami zakryli onego Ardźunę Potomka Kurów. Lecz Syn Pandu strzałami swymi tę nadlatującą ulewę pocisków rozciągłą rozwiał niby słońce ciemności promieniami swymi.

[10] Wtedy barbarzyńcy siedzący na trzynastu setkach słoni w szale uderzyli z rozkazu syna twego na Ardźunę z boku, bijąc weń, gdy stał na rydwanie, strzałami uszatymi, żelaznymi i jak pąk lotosu, a także lancami, rzutkami i włóczniami, dygotaczami i kamieniami z procy. Rozbił Phalguna tę ulewę pocisków, którą z wyszczerzonym śmiechem lunęli nań Jawanowie jadący na słoniach, ostrymi strzałami na niedźwiedzie i tymi o ostrzach jak półksiężyc. We wszystkie słonie, wraz z ich jeźdźcami i z proporcami, wielkimi strzałami o różnych oznaczeniach walił — jakby piorun w góry. Padały przeszyte strzałami o złotych lotkach te słonie ogromne zdobne w złote girlandy, niczym skały od pożaru płonące. [15] A wśród ryku słoni, ludzi i rumaków huczał potężnie łuk Gandiwa, mój królu.

Rzuciły się do ucieczki ranne słonie, we wszystkie strony biegły, a z nimi biegły rumaki z martwymi jeźdźcami — wzdłuż i wszerz pola bitwy. I jak okiem sięgnąć — toczyły się rydwany bez wojowników i koni, mój królu, podobne do wielkich miast gandharwów. Konni pędzili to tu, to tam, wszędy ich widziałem, jak padają od pocisków Syna Prythy. W tym momencie pojąłem potęgę jego ramion, kiedy jeźdźców, słonie i rydwany samojeden w bitwie pokonał.

[20] Bhimasena tymczasem zobaczył, jak Ardźunę Zdobnego-W-Diadem otacza wielka siła trzech dywizji, buhaju Bharatów, i co koń wyskoczy ruszył w kierunku jego rydwanu, porzucając resztkę twoich rydwanników, ocalałych z rzezi, a owi wojownicy, sami ciężko ranni, rozbiegli się widząc, że Bhima odjeżdża do swojego brata. Bez wahania, maczugę krzepko dzierżąc, rozpędził resztę rączych koni, których Ardźuna jeszcze nie zabił — jak w przeraźliwą noc Czasu okrutną, pożerającą ludzi i zwierzęta, rozdzierającą wały miejskie, wieże strażnicze i wrota… [25] Błyskawicznie bił w ludzi i zwierzęta maczugą, zabijając rumaki bez liku i ich jeźdźców, odzianych w pancerze z brązu i żelaza — aż martwi z krzykiem padali na ziemię. A potem jeszcze cały oddział słoni wytracił mocarny Bhimasena i znowu wsiadł na rydwan, za Ardźuną pędząc.

Wielka armia, już niemal gotowa do ucieczki, pozbawiona zapału i pobita, o królu, niepewna, prawie cała otoczona była bronią*. Widząc one wojsko pozbawione ducha walki, Ardźuna okrył je strzałami, które oddech podpalają. [30] Wtedy wśród Kurów rozległ się krzyk wielkiego cierpienia, gdy rydwannicy, wojownicy konni i na słoniach tracili życie pod uderzeniami strzał jego. Słychać było rozgłośne wołania: „Biada, biada”, twoi ludzie na siebie wpadali, wirując jak pochodnia w koło puszczona. Płonęło twe wojsko, ich pancerze i ciała rozpłatane były, przesiąknięte własną krwią jak kwitnący las drzew aśoka. I wszyscy Kurowie, widząc chrobrego Leworękiego, stracili nadzieję, że Karna przeżyje.

Uznawszy, że opór wobec ataku strzał Syna Prythy nie zda się na nic, zawrócili z pola pokonani przez Łucznika-Gandiwy. [35] Gdy uciekali, pociski Syna Prythy wciąż ich raziły; przerażeni rozbiegali się we wszystkie strony, krzycząc do Syna Woźnicy. Za nimi Syn Prythy gonił, miotając strzałami bez liku, niosąc radość wojownikom Pandawów pod wodzą Bhimaseny. Twoi zaś synowie, mój królu, pobiegli w stronę rydwanu Karny, który był dla nich niczym wyspa dla tonących w wodzie bez dna. Podobni wężom jadu pozbawionym do Karny się uciekali w bojaźni przed Łucznikiem-Gandiwy. Jak wszystko, co żyje i działa w bojaźni przed śmiercią, do Prawa się ucieka, [40] tak też twoi synowie, mój królu, uciekali się do wielkiego łucznika Karny w bojaźni przed szlachetnym Ardźuną Synem Pandu. A do nich, krwią broczących, ogarniętych niepewnością, rannych od strzał rzekł Karna:

— Nie lękajcie się! Podejdźcie tu do mnie!
I widząc, że siłę twego wojska siła Ardźuny Syna Prythy złamała, Karna napiął swój łuk, wiedziony żądzą zabicia wroga. Wtedy w jednej chwili Pańćalowie o oczach jak krew czerwonych lunęli na Karnę deszczem strzał, jak wielka chmura na górę. Ale Karna tysiącami strzały wypuszczał, a te odbierały żywot Pańćalom, o ty, najlepszy wśród żywych! [45] I walczyć poczęli Pańćalowie z Synem Woźnicy, co pogromców wrogów zabijał dla Sprawy swego przyjaciela.