7.82. Walka książąt

I opowiadał Sańdźaja:
1 Nadciągającego oto Bryhatkszatrę, Kekaję o niezłomnej odwadze, Kszemadhurti, wielki królu, raził w pierś strzałami.

2 Ale książę Bryhatkszatra uderzył w niego szybko w polu dziewięćdziesiątką strzał o gładko toczonych drzewcach, pragnąc rozbić armię Drony.

3 Kszemadhurti na to rozwścieczony łuk przeciął Kekaji o wielkim harcie ducha strzałą niedźwiedzią, masywną i ostrą.

4 Potem w serce tego, któremu łuk strzaskał, najwyborniejszego ze wszystkich łuczników, uderzył błyskawicznie strzałą o gładko toczonym drzewcu.

5 Na co Bryhatkszatra, z lekkim uśmiechem, drugi łuk wziąwszy, pozbawił wspaniałego rydwannika Kszemadhurtiego koni, woźnicy i proporca.

6 A potem kolejną niedźwiedzią, masywną i ostrą strzałą odciął od tułowia głowę księcia, zdobną w połyskujące kolczyki.

7 Odcięta nagle głowa z ufryzowanymi włosami, zwieńczona diademem, na ziemię spadła świetlista niczym gwiazda z nieba.

8 Zabiwszy przeciwnika w walce, pobudzony Bryhatkszatra, wspaniały rydwannik, za przyczyną Syna Prythy pędem rzucił się w ataku na twoje wojsko.

9 Zaś waleczny Wiradhanwan, mężny łucznik, zablokował nadciągającego z powodu Drony Dhrysztaketu, o potomku Bharaty.

10 Ci dwaj pełni energii, strzałami uzębieni, dopadłszy jeden drugiego, pocisków niepoliczonymi tysiącami nawzajem się razili.

11 Dwaj ci mężczyźni–tygrysy walczyli ze sobą nawzajem niczym w wielkim lesie dwa dominujące słonie wszechodporne we wściekłym amoku.

12 Niczym dwa rozwścieczone tygrysy, jednej jaskini w górach dopadłszy, walczyli dwaj wspaniali mężowie, pragnąc zabić jeden drugiego.

13 Te zmagania hałasem gromkim wkoło się niosły, o panie ludów — godne oglądania widowisko dla przejętych zadziwieniem zastępów siddhów i ćaranów.

14 Wówczas Wiradhanwan rozsierdzony, z uśmiechem lekkim, łuk–siedlisko strzał Dhrysztaketu na dwoje przeciął pociskiem niedźwiedzim, o potomku Bharaty.

15 Zaś Książę Ćedich, wspaniały rydwannik, łuk strzaskany odrzucił i włócznię chwycił masywną ze złotym drzewcem, z żelaza wykutą.

16 I zamachnąwszy się dwoma ramionami włócznią tą, brzemienną męstwem ogromnym*, o potomku Bharaty, skupiony, cisnął nią gwałtownie w stronę rydwanu Wiradhanwana.

17 Uderzony z mocą tą włócznią, bohaterów koszącą, Wiradhanwan z rozłamanym sercem zwalił się raptownie z rydwanu na ziemię.

18 Gdy zginął bohater mężny, wspaniały rydwannik Trigartów, twoje siły rozproszone zostały na wszystkie strony przez wojowników Pandawów, o wszechpotężny.

19 Wówczas Durmukha sześćdziesiąt strzał posłał w Sahadewę i zaryczał rykiem potężnym*, wyzywając Pandawów do walki.

20 Zaś Syn Madri*, rozgniewany, brat bliźniak, w Durmukhę, jego brata bliźniaka atakującego, szył wtedy dziesięcioma strzałami nieomal z uśmiechem.

21 Na Sahadewę przepotężnego, krewkiego, na polu bitwy uwagę zwracając, Durmukha dziewięcioma strzałami go raził, o potomku Bharaty.

22 Na co ten, przepotężny, strzaskał godło Durmukhy pociskiem niedźwiedzim, a cztery rumaki czterema ostrymi strzałami powalił.

23 Kolejną zaś niedźwiedzią, masywną i ostrą, głowę jego woźnicy, świecącą kolczykami, odciął od tułowia.

24 I ostrą jak brzytwa, palącą, Kaurawy Durmukhy wielki łuk w starciu strzaskał Sahadewa, a w niego samego szył strzałami pięcioma.

25 Ale porzuciwszy rydwan i zabite konie, królu, pognębiony Durmukha wspiął się na rydwan Niramitry*, o potomku Bharaty.

26 Wówczas wściekły Sahadewa, zabójca mężnych nieprzyjaciół, Niramitrę w tej wielkiej wojennej ofierze uśmiercił w otoczeniu wojsk* strzałą niedźwiedzią.

27 Książę Niramitra, pan ludów, syn władcy Trigarty, stoczył się z siedziska rydwanu, a w dygot rozpaczy wprawiło to twoją armię.

28 Kiedy go zabił, wielkoramienny Sahadewa rozjaśnił się niczym syn Daśarathy Rama po zabiciu przepotężnego Khary*.

29 A wśród wojowników Trigarty rozległy się rozpaczliwe okrzyki „Och!”, „Ach!”, o panie ludu, gdy oglądali śmierć syna królewskiego Niramitry przepotężnego.

30 Tymczasem Nakula twojego syna, królu, Wikarnę* o wielkich oczach w mgnieniu oka pokonał w starciu — niebywałe to było widowisko.

31 Wjaghradatta zaś strzałami o gładko toczonych drzewcach niewidocznym Satjakiego* uczynił, wraz z końmi i woźnicą oraz proporcem, w samym środku oddziałów.

32 Zwodem strzał uniknąwszy, mężny Wnuk Śiniego*, łucznik o zręcznej dłoni, w odpowiedzi Wjaghradattę wraz z końmi, woźnicą i proporcem pociskami powalił.

33 Kiedy książę, syn króla Magadhy zginął, wszechmocny panie, wojownicy z Magadhy ruszyli w szyku ze wszystkich stron na Jujudhanę.

34–35a I miotając strzałami oraz lanc* tysiącami, a także kopiami*, pikami*, młotami, również maczugami*, ścierali się na polu bitwy z upojonym bitewnym szałem wojownikiem z rodu Satwatów*.

35 Ale wszystkich ich potężny Satjaki szałem bitewnym upojony bez żadnej trudności, z uśmiechem wręcz, pokonał, o buhaju wśród ludzi*.

36 Ocalałe niedobitki wojów z Magadhy widząc, uciekających we wszystkich kierunkach, wojsko twoje, rażone strzałami Jujudhany, w rozproszenie poszło, o wszechpanie.

37 Wybiwszy w walce armię twoją, najlepszy z rodu Madhu*, potrząsając łukiem znamienitym, promieniał, chwały wspaniałej pełen.

38 Rozpierzchło się wojsko, królu, z powodu tego wojownika Satwatów o wielkim harcie ducha, i nie stawało na nowo, z przerażenia drżące, do walki z tym długorękim.

39 A wówczas Drona, rozgniewany ogromnie, z szeroko rozwartymi oczami*, na Satjakiego, o czynach szczerych prawdziwie*, sam osobiście ruszył pędem.