8.50. Kryszna wychwala Ardźunę

Sańdźaja rzekł:
Tak za radą Kryszny Judhiszthirę wzburzywszy, w przygnębieniu pogrążył się syn Prythy*, jakby zbrodnię jakąś popełnił…

Ozwał się doń wówczas syn Wasudewy*, szydzić z Pandawy się zdając:

— Jakże, zaiste, by to było, gdybyś syna Dharmy*, co prawa przestrzega, zabił mieczem swym o krawędzi ostrej? Tylko dlatego, żeś per ty do króla się zwracał, w aż taką rozpacz popadłeś? Gdybyś więc go zabił, synu Prythy, cóż potem byś uczynił? Bardzo trudne do poznania jest, jak widać, prawo, szczególnie dla niezbyt mądrych… Przed prawem tchórząc, z pewnością na dłużej jeszcze do piekła straszliwego byś trafił za najstarszego brata zabicie! [5] Przebłagaj najlepszego z podtrzymujących prawo, władcę, co prawa się trzyma, prześwietnego potomka Kuru — oto ma opinia w tej sprawie. Gdy zaś z oddaniem króla przebłagasz i zadowolisz tym Judhiszthirę, ku rydwanowi Syna Woźnicy* pośpiesznie na walkę z nim pojedźmy. Strzałami ostrymi zabij dziś Karnę, choć bardzo trudno go pokonać — przyjemność ogromną, mężu dumę wrogów niszczący, synowi Dharmy tym sprawisz! Czas na to już tu nadszedł, długoręki — tak uważam. Dokonawszy tego, powinność swą spełnisz tym sposobem.

Przejęty wstydem Ardźuna, wielki królu, mężu bez skazy, aż do stóp Króla Prawa* głowę pochylił wtedy.

[10] Raz za razem następnie tak oto go błagał:

— Łaskę mi okaż, Bharato znamienity! Wybacz, królu, com ci powiedział — stchórzyłem przed prawem, gdyż je miłuję…

Widząc, że nieprzyjaciół zabójca, Zdobywca Bogactw*, z płaczem do stóp mu upadł, byku wśród Bharatów, Król Prawa Judhiszthira, władca ziemi, podniósł brata i objął go z uczuciem, po czym się również rozpłakał. Długo płakali dwaj bracia, co wielkim jaśnieli blaskiem, owe tygrysy prawdziwe wśród mężów. Gdy oczyścili się tak, przepełniła ich radość.
Z miłością uścisnął wówczas Pandawę Judhiszthira i w głowę go ucałował. Zadowoleniem ogarnięty ogromnym, uśmiechając się, tak potem do Dźaji* przemówił:

— [15] Na oczach całego wojska, długoręki, Karna, łucznik wielki, zbroję, sztandar, łuk, włócznię, konie i maczugę strzałami mi pociął, choć siły w boju wytężałem… Czyny jego poznawszy, w bitwie je widząc, Phalguno, w przygnębieniu się pogrążam, zbolaly, życie już nie jest mi miłe… Jeśli dziś, bohaterze, owego Syna Woźnicy nie zabijesz, to życie porzucę — po cóż mam bowiem żyć dalej?

Odparł na to Widźaja*, byku wśród Bharatów:

— Zaprawdę przysięgam ci, królu, klnę się na łaskę twoją, na Bhimę, mężu prześwietny, a także na Bliźniaków*, ziemi władco, że zabiję dzisiaj Karnę w starciu albo sam zabity na ziemię padnę. Z ręką na orężu zaprawdę ci to przysięgam!

[20] Zapewniwszy tak króla, do potomka Madhu* się zwrócił:

— Podłego duchem Karnę pognębię dziś w boju, Kryszno — wątpliwości żadnych to nie budzi. Zastanów się zatem, proszę, nad jego zabiciem.

Zagadnięty tak, królu znamienity, odpowiedział synowi Prythy Bujnowłosy*:

— Jestem w stanie, prześwietny Bharato, w miarę sił mych wysiłek ten podjąć. Tego też bowiem stale pragnę, wielki rydwanniku. Jak w starciu Karnę powalić mógłbyś — nad tym właśnie dumam.

Syna Dharmy następnie rozumny potomek Madhu poprosił:

— Otuchy racz dodać temu oto Bibhatsu*, Judhiszthiro, i pozwól, by Karnę podłego duchem dzisiaj zabił. Gdy tylko usłyszeliśmy, że Karna strzałami swymi cię udręczył, przybyliśmy tu obaj, pociecho Pandu, dalszych wieści o tobie zasięgnąć. [25] Na szczęście cały i zdrowy jesteś, królu, na szczęście cię nie pojmano. Podnieś więc na duchu Bibhatsu, mężu bez skazy, i życz mu zwycięstwa!

Judhiszthira rzekł:
— Podejdźże, podejdź do mnie, synu Prythy Bibhatsu! Obejmij mnie, Pandawo! Złe słowa mi rzekłeś, któreś powiedzieć musiał — jużem ci je jednak wybaczył. Pozwolenie me oto ci daję: zabij Karnę, Bogactw Zdobywco! I nie gniewaj się już, synu Prythy, że rzekłem ci rzecz tak straszną…

Sańdźaja rzekł:
Zdobywca Bogactw na to, głowę przed najstarszym bratem schylając, stopy jego dłońmi pochwycił, panie. Podniósł go wtedy i uścisnął król, zbolałego. W głowę go ucałował, po czym ponownie tak oto doń się ozwał:

— [30] Długoręki Bogactw Zdobywco, głęboką cześć mi okazałeś. Zwycięstwo obyś odniósł i jeszcze większą chwałą okrył się na wieki!

Ardźuna rzekł:
— Gdy spotkam się dziś w boju z synem Radhy*, co siłą swą się pyszni, męża owego o czynach niegodziwych wraz z potomstwem strzałami wykończę! Łuk mocny naciągając, strzałami swymi udręczył cię ów Karna, a dzisiaj czynu tego owoc straszliwy zbierze… Zaprawdę powiadam ci: zabiję dziś Karnę, władco ziemi, po czym znowu z bitwy do ciebie przybędę, by ci służyć. Jeśli jednak nie zabiję dzisiaj Karny, to już z pola bitwy nie powrócę… Tak z rękoma na twych stopach zaprawdę przysięgam ci, świata panie!

Sańdźaja rzekł:
[35] Przebłagawszy Króla Prawa, uradowany, gotów zabić Syna Woźnicy, do Gowindy* syn Prythy potem się zwrócił:

— Niech na nowo wyszykują mi rydwan, konie najlepsze do niego niech zaprzęgną, broń cała na rydwanie tym wielkim przygotowana niechaj zostanie! Przybyły już tu konie; wyszkoleni jeźdźcy konni wraz z pełnym wyposażeniem rydwanu pośpiesznie niech również przybędą!

Na słowa te Phalguny wielkiego duchem, wielki królu, polecił Kryszna Daruce*:

— Uczyń wszystko tak, jak powiedział Ardźuna, Bharata znamienity, najlepszy z łuczników wszystkich!

Na rozkaz Kryszny zaś, prześwietny królu, przygotował Daruka rydwan ten, wrogów udrękę, przykryty tygrysią skórą.

[40] Podszedł wówczas Ardźuna do rydwanu, wyszykowanego tak przez Darukę wielkiego duchem, pożegnał Króla Prawa i braminów do błogosławieństw zachęcił. Pośród formuł i obrzędów pomyślnych wsiadł następnie na ten najlepszy z rydwanów. Także wielki mędrzec Judhiszthira, Król Prawa, błogosławieństw najwyższych, odpowiednich do zabicia Karny, mu udzielił.

Widząc, potomku Bharaty, że w drogę rusza łucznik ów wielki, za powalonego już przez wielkiego duchem Pandawę uznały Karnę stworzenia… We wszystkich stronach świata, królu, kurz dokoła opadł, a kraski, dzięcioły i żurawie, ludzi władco, okrążać syna Pandu wówczas jęły, stale po prawej go mając. Licznych innych ptaków samce, piękne i przyjazne, do walki Ardźunę poganiając, krzyczały, podniecone. [45] Czaple zaś, sępy i wrony, panie ludu, postrach budząc, leciały przed nim po strawę. Znaki pomyślne zapowiadały, że syn Prythy dokona zagłady wojsk wrogów i Karnę zabije!

Gdy tak jechał naprzód Ardźuna, pocić jednak obficie się zaczął i troska zrodziła się w nim wielka: „Jak, zaiste, to wszystko się potoczy?”.

Przemówił wtedy Pogromca Demona Madhu* do łucznika zbrojnego w Gandiwę, widząc, że utrudzony syn Prythy troską przejęty jest cały:

— Łuczniku w Gandiwę zbrojny! Innego męża poza tobą tu nie ma, co zwyciężyć mógłby tych, których tyś w bitwie łukiem swym zwyciężył! [50] Wielu mężów bohaterskich widziano przecież, Śakrze* dorównujących odwagą, co z tobą, bohaterem, w boju się spotkawszy, na ostatnią życia wkroczyli ścieżkę… Któż wszak na Dronę, Bhiszmę i Bhagadattę, drogi mój, Windę i Anuwindę z Awanti, władcę Kambodźów Sudakszinę oraz wielce mężnego Śrutajusa i Aćjutajusa natarłszy, cały by z tego wyszedł, jeśli nie byłby tak jak ty wytrzymały? Ty bowiem oręż boski posiadasz, wyróżniasz się prędkością i siłą, umiejętnie strzały na cięciwę nakładasz, celujesz, strzelasz i cele przebijasz, Ardźuno. Oszołomienie cię w starciach nie ogarnia, skłonność do rozwagi cię cechuje. Wszystkich bogów i asurów zabić mógłbyś, wraz ze wszystkim, co ruchome i nieruchome. Nie ma na ziemi męża, synu Prythy, co równym ci wojownikiem byłby w boju. [55] Żadnego równego ci łucznika wśród kszatrijów, szałem ogarniętych bitewnym, ani nawet wśród bogów nie widzę, ani też nie słyszę o nikim takim… Stworzenia wszystkie stworzył Brahma, on też przecudowny łuk Gandiwę stworzył, którym ty właśnie walczysz, synu Prythy — dlatego równego tobie nie ma!
Dla twego dobra, Pandawo, coś jeszcze jednak koniecznie wspomnieć muszę: nie pogardzaj, długoręki, Karną, co piękna pełen jest w boju! Karna bowiem, rydwannik wielki, mocarny jest, zuchwały i do oręża wprawny, zręczny, na różne sposoby walczyć zdolny, biegły w wyborze miejsca i czasu. Żarem ducha ogniowi podobny, prędkością pędowi wiatru dorównuje; niszczycielskiego boga śmierci w gniewie przypomina mocarz ów o lwa sile. [60] Pierś ma szeroką i pięści jak z żelaza Karna długoręki. Zwyciężyć jest bardzo trudno owego bohatera o pysze nadmiernej, miłego oku Kaurawów przywódcę! Zalet wojownika wszelkich pełen, sprzymierzeńców uwalnia od strachu, Pandawów zaś nienawidzi, stale dobru synów Dhrytarasztry oddany. Nikt poza tobą zabić syna Radhy nie jest w stanie, nawet bogowie włącznie z Wasawą* — tak uważam. To ty więc Synowi Woźnicy dziś śmierć zadaj! Bogowie wszyscy nawet bowiem, postacie z krwi i mięsa przybrawszy, choć żądni walki i na bój gotowi, zwyciężyć go w starciu nie są w stanie. Podły duchem i okrutny jest Karna o myślach niegodziwych, zawsze niecne zamiary żywi wobec Pandawów; waśń wszczął z nimi, żadnego własnego celu w tym nie mając. Zabiwszy go dzisiaj, to ty cel swój osiągnij! [65] Za jego właśnie sprawą niegodziwy Sujodhana* za bohatera się uważa; to on źródłem jest nieszczęść wszystkich — pokonaj zatem dziś Syna Woźnicy, Bogactw Zdobywco!