8.47. Ardźuna przysięga zabić Karnę

Sańdźaja rzekł:
Słów tych króla o naturze prawej, rozgniewanego na syna Adhirathy*, wysłuchał Zwycięzca* wielki duchem, po czym niepokonanemu Judhiszthirze, co odwagi nie tracił, nie poddając się przygnębieniu, tak odparł wojownik ów nieskończenie mężny:

[Ardźuna rzekł:]Gdym dziś walczył z zaprzysięgłymi wrogami mymi, królu, przeciwstawił mi się nagle syn Drony*, na czele armii Kaurawów jadący, strzały swe, wężom jadowitym podobne, wypuszczając. Rydwan mój ujrzawszy, co chmurą deszczową się zdawał, wojsko Ambaszthów na śmierć szykować się jęło; pięciuset ich zabiłem, najpierwszy z ziemi władców, po czym ruszyłem na Aśwatthamana. Niezrównanych strzał liczne chmary z łuku swego, naciągniętego w pełni, aż do ucha, wysłał ów wtedy, wyszkolenie, oręż ten, krzepę i wysiłek wkładany demonstrując, tak jak porą deszczową ciemna chmura wypuszcza wodę. [5] Krążyć w boju zaczął syn Drony; nie dostrzegaliśmy, kiedy bierze strzały, ani kiedy na cięciwę je nakłada, ani w którą stronę je posyła — na lewo, czy też na prawo! Pięcioma strzałami ostrymi mnie przebił,
również pięcioma — syna Wasudewy*, ja zaś trzydziestką strzał, piorunom podobnych, poraniłem go w okamgnieniu. Krwią ociekały członki jego wszystkie; pokonany przeze mnie, w oddział rydwanów Syna Woźnicy* wjechał wówczas, wojownikom prześwietnym się przyglądając, co cali krwią wymazani byli.

Zwyciężone w starciu wojsko swe widząc — wojowników w rozsypce, uciekające konie i słonie — z pięćdziesiątką najprzedniejszych rydwanników niszczycielski Karna potem pośpiesznie do mnie się zbliżył. Rydwanników owych rozgromiłem, zostawiłem jednak Karnę
i odjechałem z pośpiechem, by z panem się zobaczyć. Pańćalów wszystkich bowiem we wzburzenie Karna wprawił, tak jak zapach lwa wzburza krowy! [10] Nacierali pędem Prabhadrakowie na Karnę, królu, jakby mknąc ku paszczy wielkiej ryby; z Karną spotykając się w boju, jakby w rozdziawioną paszczę śmierci Prabhadrakowie wpadali…

Przybądź tam, patrz dzisiaj na mnie i Syna Woźnicy, walki żądnych, wybranych na zwycięzców! Sześć tysięcy rydwanników, synów królewskich, potomku Bharaty, do rajskiego trafiło świata. Z Synem Woźnicy w boju się zwarłszy, jak Zbrojny w Piorun* — z Wrytrą, zaciekle walczyć z nim będę, znamienity Indro wśród ludzi, jeśli tylko ów dziś w tej bitwie da się widzieć. Jeślibym walczącego ze mną Karny i krewnych jego nie powalił gwałtownie dzisiaj, to tego żałosnego losu zaznałbym, królu, co łamiących przysięgi spotyka… Proszę cię, powiedz, że zwycięstwo w starciu jest moje! Zanim Bhimę stronnicy Dhrytarasztry pochłoną,
zabiję Syna Woźnicy, lwie wśród ludzi, a także wojsko jego i zastępy wrogów naszych wszystkie!