7.148. Kryszna napuszcza Ghatotkaćę

I opowiadał Sańdźaja:
1 A wówczas Karna, zabójca mężnych nieprzyjaciół, widząc na placu Syna Pryszaty, poraził go w pierś prosto strzałami dziesięcioma, w punkty czułe bijącymi.

2 Poszył go za to w odwecie szybko Dhrysztadjumna, o czcigodny, pięcioma strzałami, i pobudzony „Stawaj! Stawaj!” zawołał.

3 Ci dwaj, przesłoniwszy się w starciu wzajemnie strzałami, arcywspaniali obaj rydwannicy, znowu do pełna łuki naciągając, szyli pociskami słanymi jeden w drugiego.

4 Wówczas woźnicę Dhrysztadjumny, najpierwszego z Pańćalów, oraz konie cztery jego poraził Karna pociskami w bitwie.

5 I łuk mu jego wyborny roztrzaskał strzałami ostrymi, a woźnicę niedźwiedzią z siedziska rydwanu zrzucił.

6 Dhrysztadjumna zaś, rydwanu pozbawiony, z końmi ubitymi i woźnicą zabitym, za pałkę chwycił straszliwą i konie Karnie utłukł.

7 A rażony licznymi przez Karnę strzałami, wężom jadowitym podobnymi, w stronę oddziałów Judhiszthiry z kolei na piechotę zaiste ruszył i tam na rydwan wspiął się Sahadewy, o czcigodny.

8 Do rydwanu Karny natomiast rumaki inne jego woźnica zaprzągł, jasne jak muszle, o wielkim pędzie, z Sindhu sprowadzone, świetnie ujeżdżone.

9 Syn Radhy o pewnej ręce, utrudzony, ostrzeliwać jął Pańćalów, wspaniałych rydwanników, pociskami, niczym chmura deszczu szczyty gór nieruchomych.

10 A wielka masa wojsk Pańćalów, rażona przez Karnę, do ucieczki się rzuciła, bojaźnią wielką zdjęta, niczym antylopa przez lwa nękana.

11 I tu, i tam dawało się widzieć ludzi spadających raptownie na ziemię, zarówno z wierzchowców, jak i ze słoni, i z rydwanów.

12 Uciekającemu* wojownikowi ostrymi jak brzytwa strzałami Karna ramiona oba odciął w tej wielkiej rzezi, jak i głowę kolczykami zdobną.

13 I uda oba przeciął innemu, który na słoniu jechał, o panie ludów, a także temu, który konia dosiadał, jak i piechurowi na ziemi, o czcigodny.

14 I nie zdawali sobie nawet sprawy, uciekając, liczni wspaniali rydwannicy, gdy obcinał im kończyny i wierzchowce im ścinał w bitwie.

15 Dziesiątkowani na polu bitwy Pańćalowie, razem ze Sryńdźajami, w drgnięciu choćby źdźbła trawy już się Syna Woźnicy zaiste spodziewali.

16 Nawet własnego pierzchającego po placu wojownika za Karnę zaiste brali, zmysłów pozbawieni, i — przerażeni — uciekali od niego jak najdalej.

17 Te wojska porozrywane, w ucieczce wycofujące się, o potomku Bharaty, rozganiał Karna na ich tyłach szybko, strzałami wokół sypiąc.

18 Popatrując na siebie nawzajem, omroczeni potężnie, zmysłów pozbawieni, nie byli w stanie utrzymać pozycji, udręczeni przez tego o wielkim harcie ducha.

19 Pańćalowie, rażeni pociskami ogromnymi przez Karnę, królu, i przez Dronę, na jedno choćby ich spojrzenie rzucali się natychmiast do ucieczki we wszystkich kierunkach.

20 Wtedy król Judhiszthira, swoich wojsk widząc panikę, decyzję o odwrocie podjąwszy, tak się do Phalguny odezwał:

21 „Spójrzże na Karnę, łucznika wspaniałego, z łukiem w ręku na pozycji trwającego w godzinie nocy najciemniejszej, przeraźliwej, gorejącego blaskiem niby słońce.

22 Głosy krzyczących, przeganianych strzałami Karny, dają się słyszeć bez przerwy*, Synu Prythy, twoich towarzyszy, wsparcia pozbawionych.

23 Z tego, w jaki sposób wypuszcza, napinając i zwalniając łuk, szybkobieżne, widzę, że zmierza do zwycięstwa. Rozniesie nas zaraz.

24 Na co, twoim zdaniem, czas przyszedł? Co trzeba czynić w tej sytuacji, by osiągnąć śmierć Karny? To uczyń, Zdobywco Bogactw!”.

25 Na te słowa wielkoramienny Syn Prythy tak z kolei do Kryszny powiedział: „Zatrwożony jest król, Syn Kunti*, przewagą waleczną Syna Radhy.

26 Gdy w ten sposób działa wojsko Karny raz za razem, stosowny nadszedł czas, panie, byś podjął decyzję szybko, w popłoch popadła bowiem armia.

27 Rozganiani strzałami Drony, wyniszczani, o Zabójco Madhu*, w drżenie wprawiani przez Karnę, pola nie dotrzymują.

28 I widzę też Karnę, jak panoszy się bez strachu, sypiąc strzałami bezpiórymi w uciekających naszych najlepszych rydwanników.

29 Nie jestem w stanie znieść widoku jego wyczynów na czele bitwy, o tygrysie z rodu Wrysznich, niczym wąż nogi dotyku.

30 Niech pan tam jedzie szybko, gdzie Karna rydwannik wspaniały! Ja go zabiję lub on mnie, o Zabójco Madhu!”.

I rzekł Wasudewa:
31 Widzę Karnę, tygrysa wśród ludzi, o Synu Kunti, buszującego po placu wojennej ofiary niczym Władca Bogów, nadludzko walecznego.

32 Nie ma drugiego takiego jak on napastnika w walce, Zdobywco Bogactw, poza tobą, mężczyzno–tygrysie, lub rakszasą Ghatotkaćą.

33 Ale nie sądzę na razie, by czas stosowny nadszedł na twoje starcie, o bezgrzeszny, z Synem Woźnicy w polu, o wielkoramienny.

34 Rozpłomieniona niby wielka kometa stoi bowiem jego Wasawi*, o straszliwej postaci, którą z myślą o tobie, o wielkoramienny, ze sobą nosi.

35 Niech więc Ghatotkaća zaatakuje Syna Radhy, arcypotężny. Przez mocarnego Bhimę wszak spłodzony, boską on walecznością dysponuje.

36 Ma u siebie pociski boskie, rakszasowe i asurowe. I zawsze jest wam oddany i dobra waszego spragniony Ghatotkaća. Pokona w starciu Karnę, nie mam co do tego wątpliwości”.

I opowiadał Sańdźaja:
37–38a W ten sposób powiedziawszy do Syna Prythy, wielkoramienny, lotosooki Kryszna zawołał zaraz rakszę, a ten objawił się przed nimi w zbroję odziany, ze strzałami, mieczem i łukiem, o panie ludów.

38ce A pozdrowiwszy Krysznę i Syna Pandu Zdobywcę Bogactw, tak się do nich odezwał wtedy, radośnie pobudzony: „Oto jestem na wasze rozkazy!”.

39 Wówczas do Syna Hidimby, chmurze podobnego z płonącą paszczą i płonącymi kolczykami, odezwał się w te słowa Daśarha*, z uśmiechem lekkim:

40 „Ghatotkaćo, słuchaj uważnie, co ci powiem, chłopaku. Czas przyszedł na to, byś się wykazał odwagą, ty, nikt inny.

41 Pan, panie*, bądź niczym tratwa dla tonących towarzyszy. Rozmaitym orężem dysponujesz i iluzją rakszasową także.

42 Spójrzże, Synu Hidimby! Armia Pandawów przeganiana jest przez Karnę na czele bitwy, niczym bydło przez pasterza.

43 Karna, łucznik wspaniały, rozumny, waleczny wytrwale, pośrodku oddziałów Pandawów wybija wojowników–buhaje.

44 Sypiący strumieniami strzał, potężni, wytrzymali łucznicy nie są w stanie w polu wytrwać, dręczeni przez ogniste snopy jego pocisków.

45 W środku najgłębszej nocy, rażeni deszczem strzał przez Syna Woźnicy, do ucieczki rzucają się Pańćalowie, niczym antylopy ze strachu przed lwem.

46 By odpór dać butnemu Synowi Woźnicy, panoszącemu się tak na placu, nie znajdzie się nikt poza tobą, synu o straszliwym męstwie Straszliwego–Bhimy!

47 Ty czyń, wielkoramienny, czyn energią i potęgą oręża godny tutaj ciebie, twoich wujów i dziadów!

48 Po to właśnie, Synu Hidimby, synów pragną ludzie: „Oby przeprawił nas przez trudności!”*. Tak ty właśnie przepraw swoich towarzyszy!

49 Masz bowiem, gdy walczysz, potęgę oręża straszliwą oraz moc iluzji trudną zawsze do przezwyciężenia w starciu, o Pociecho Bhimy!

50 Dla Pandawów rozgramianych przez Karnę ostrymi strzałami, tonących wśród oddziałów Dhrytarasztry, bądź suchym lądem, ludu wrogiego dręczycielu!

51 Nocą bowiem rakszasowie jeszcze bardziej niezmiernie stają się waleczni, pełni mocy, szczególnie niezłomni. Mężni, walecznie sobie poczynają.

52 Zabij Karnę w walce, wspaniałego łucznika, z pomocą iluzji w samej głębi najciemniejszej nocy. Synowie Prythy zaś, z Dhrysztadjumną na czele, Dronę zabiją”.

53 Słowa Keśawy–Bujnowłosego usłyszawszy, Obrzydliwy–Bibhatsu* też się zwrócił do rakszasy Ghatotkaći, o potomku Kuru, pogromcy wrogów.

54 „Ghatotkaćo, i pana zaiste, i długoramiennego Satjakiego wyróżniam spośród wojów wszystkich, oraz Bhimasenę Syna Pandu.

55 Niech pan jedzie! Zewrzyjcie się z Karną w pojedynku na rydwany nocą! Satjaki będzie osłaniał twoje tyły, rydwannik wspaniały.

56 Zabij Karnę w polu, herosa, z pomocą wojownika Satwatów*, tak jak Indra Tarakę niegdyś z pomocą Skandy był zabił”.

I rzekł Ghatotkaća:
57 Starczy mnie jednego na Karnę i na Dronę, o najlepszy, i na pozostałych wojowników, w orężu doświadczonych, o wielkim harcie ducha.

58 Dzisiaj wydam Synowi Woźnicy taką bitwę nocą, że ludzie będą o niej opowiadać, jak długo ziemia będzie świat nosiła.

59 I nie oszczędzę tutaj żadnych mężów, ani strachem zdjętych, ani z rękami błagalnie złożonymi. Wszystkich zaiste zabiję, kodeksowi rakszasowemu wierny!

I opowiadał Sańdźaja:
60 To powiedziawszy, wielkoramienny Syn Hidimby, zabójca mężnych nieprzyjaciół, ruszył z hurgotem na Karnę, wojska twoje trwożąc.

61 Tego nadlatującego, rozwścieczonego, niczym z paszczą ognistą węża, przyjął, strzałami szyjąc, łucznik najwspanialszy, z woźnicy zrodzony.

62 I wybuchła tych dwóch bitwa nocą, Karny i rakszasy, grzmiących gromko, o tygrysie wśród królów, niczym bitwa Śakry i Prahrady.