8.46. Judhiszthira wypytuje Ardźunę

Sańdźaja rzekł:
Gdy mężów owych dwóch szlachetnych, Bujnowłosego* razem z Ardźuną, ujrzał Judhiszthira, uznał, że łucznik w Gandiwę zbrojny* syna Adhirathy* w bitwie zabił. Uśmiechnął się do nich, byku wśród Bharatów, syn Kunti* i z czcią powitał ich obu ów nieprzyjaciół zabójca przepięknymi uprzejmymi słowami.

Judhiszthira rzekł:
Witaj, synu Dewaki*, witaj, Zdobywco Bogactw*! Zaprawdę, miły jest mi widok wasz, Aćjuto* i Ardźuno!

Jakże jednak cali i zdrowi być możecie po walce z rydwannikiem owym wielkim, wężowi jadowitemu równym w starciu, do oręża wszelkiego wprawnym, [5] synów Dhrytarasztry wszystkich przywódcą, schronieniem ich i zbroją, przez Wryszasenę i łucznika Suszenę* strzeżonym, pełnym wielkiego męstwa, do pokonania trudnym, wyszkolonym w broni użyciu przez Ramę*, obrońcą stronników Dhrytarasztry, jadącym na armii ich czele, wojsk wrogów zabójcą, pogromcą zastępów nieprzyjaciół, w działanie na rzecz dobra Durjodhany wprzężonym, gotowym, by z nami walczyć, którego nawet bogowie włącznie z Wasawą* nie byliby w stanie zwyciężyć w bitwie tej wielkiej, o żarze ducha jak ogień, a sile równej wiatrowi, niezgłębionym niczym czeluści piekielne, powiększającym radość przyjaciół, nieprzyjaciołom zaś niszczycielskim bogiem śmierci się zdającym?

To szczęście, że cali i zdrowi tu przybyliście, takiego Karnę zabiwszy w zawziętym boju, jak nieśmiertelni bogowie dwaj po zwycięstwie nad asurą!

[10] Przygnębieniu się nie poddając, Aćjuto i Ardźuno, walczyłem z nim dzisiaj bowiem, jak z rozgniewanym niszczycielskim bogiem śmierci, co stworzenia wszystkie zabić pragnie. Godło me przeciął, po czym bocznych woźniców obu i konie mi zabił na oczach Jujudhany, Dhrysztadjumny, Bliźniaków*, bohaterskiego Śikhandina, synów Draupadi oraz Pańćalów wszystkich. Liczne zastępy wrogów zwyciężywszy, pełne wielkiego męstwa, mnie z kolei zwyciężył Karna, mężu długoręki, choć siły w boju tym zażartym wytężałem. Gdy ścigał mnie to tu, to tam w starciu, wieloma szorstkimi słowami mnie obrzucał wojownik ów znamienity, bez wątpienia nade mną górując. [15] Wyłącznie dzięki potędze Bhimaseny przeżyłem, Bogactw Zdobywco. Cóż tu dużo mówić — ścierpieć tego nie jestem w stanie…

Przez trzynaście lat, Karny się lękając, ani spać w nocy, ani w dzień spokoju zaznać nie mogłem nigdzie. Nienawiść doń mnie przepełnia, cały aż płonę, niczym nosorożec lub słoń, gdy wie, że śmierć jego jest blisko! Ileż to czasu minęło mi na rozmyślaniach, mężu potężny, jak mógłbym sprawić, by Karna w boju zginął… Czy to na jawie, czy też we śnie, synu Kunti, Karnę tylko zawsze raz tu, raz tam widzę — świat ten dla mnie w Karnę się przemienił! [20] Gdziekolwiek ze strachu przed Karną się kieruję, wszędzie tam, Zdobywco Bogactw, właśnie Karna przed oczyma mi staje…

Bohater ów, co w bitwach nie zwykł był przed wrogiem uciekać, choć pokonał mnie, synu Prythy*, konie me zabiwszy i zniszczywszy mi rydwan, żywego mnie wypuścił… Po cóż mi jednak życie, po cóż mi królestwo, skoro tak tu ośmieszony zostałem przez Karnę, piękna pełnego w boju? Czego nigdy przedtem nie zaznałem w starciu od Bhiszmy, Krypy ani Drony,
tego dzisiaj rydwannik ów wielki, Syn Woźnicy, w walce dał mi zaznać…

Jako że nie miewam się dobrze, zapytuję cię więc, synu Kunti: opowiedz mi w całości, jak Karnę zabiłeś!

[25] Śakrze* męstwem dorównywał w bitwie, odwagą w natarciu Jamę przypominał, a we władaniu bronią Ramie był podobny — jakżeś go zatem pognębił? Jako rydwannik wielki słynął ów mąż znamienity, zaprawiony do boju wszelkiego, najlepszy ze wszystkich wojowników łuk dzierżących, przez Dhrytarasztrę zaś i synów jego, panie ludu, poważany był stale przez wzgląd na ciebie — jakże takiego syna Radhy powaliłeś? Dhrytarasztra, byk wśród ludzi, zawsze wszak, Ardźuno, w gronie wojowników wszystkich to Karnę za przyszłą śmierć twą uważał — jakże zatem pognębiłeś go w walce? Opowiedz mi, Bibhatsu, jakżeś Karnę owego zabił? [30] Czy głowę wzniesioną mu uciąłeś na oczach sprzymierzeńców jego, tygrysie wśród mężów, tak jak tygrys urywa łeb antylopy?

Uprzejmie do wszystkich dokoła zwracał się Karna, Syn Woźnicy, szukając cię w bitwie, masy słoni rozdawać gotów — mam nadzieję, że leży teraz na ziemi ów mąż podły duchem, przez ciebie w boju bardzo ostrymi strzałami o lotkach z piór czaplich powalony? Mam nadzieję, że przyjemność najwyższą mi dziś sprawiłeś, Syna Woźnicy w starciu trupem kładąc? Powszędy krążył pędem, by ciebie znaleźć, pełen pychy Karna, szałem ogarnięty bitewnym — mam nadzieję, że gdy napotkał cię dzisiaj mąż ów, co miał się za bohatera, powaliłeś go w walce? Szukając cię, złoty rydwan lub rydwan ze słoniami wspaniałymi w zaprzęgu gotów był wrogom podarować; ciągle wyzwania do boju rzucał ci ów niegodziwiec
— nadzieję mam, drogi mój, żeś go zabił?

[35] Za bohatera się mając, pijany pychą, na zgromadzeniu Kaurawów stale się chełpił,
Sujodhanie* niezmiernie miły — nadzieję mam, że niegodziwca owego dziś powaliłeś? Mam nadzieję, że po potyczce z tobą poległ dzisiaj niegodziwiec ów, a członki ma rozdarte wysłanymi przez ciebie strzałami, któreś z łuku swego wypuścił, by krew jego przelać? Mam nadzieję, że Karnę, rękę tę syna Dhrytarasztry*, złamałeś? Pychy pełen, z głupoty przechwalał się tak ciągle pośród królów, Durjodhanę radując: „Zabiję Phalgunę*!” — nadzieję mam, że to ty go zabiłeś, zniszczywszy przedtem jego rydwan? „Nóg nie umyję nigdy, póki nie polegnie syn Prythy*!” — tak ślubował stale niezbyt mądry Karna; nadzieję mam, synu Śakry, żeś go dziś powalił?

Tak Krysznę* zapytał ów Karna o zamiarach niecnych w sali zgromadzeń pośród bohaterskich potomków Kuru: „Osłabli bardzo Pandawowie i odwagę stracili, w upadku się znalazłszy — czemuż więc ich, Kryszno, nie porzucasz?”. [40] Co do ciebie zaś tak Karna przysiągł: „Nie powrócę tu, póki syna Prythy i Kryszny nie zabiję!” — nadzieję mam, że poległ mąż ów o zamiarach podłych, z członkami strzałami poprzebijanymi? Mam też nadzieję, że wiesz o potyczce Sryńdźajów z Kaurawami w bitwie, w której do takiego oto doprowadził mnie stanu? Mam nadzieję, że zabiłeś go dzisiaj w starciu? Mam nadzieję, że uciąłeś w boju z ciała
głupca owego wielkiego jego pełną blasku głowę wraz z kolczykami, Leworęczny, lśniące strzały wypuszczając z Gandiwy? Gdy Karna strzały swe posyłał we mnie, pomyślałem, że to ty go zabijesz, bohaterze — nadzieję mam, żeś go dziś powalił, zamysł ten mój spełniając? Przez Karnę wspierany, z pychą spogląda na nas z góry Sujodhana — nadzieję mam, że dzisiaj w natarciu tę jego podporę zniszczyłeś?

[45] Syn Woźnicy kiedyś pośród zgromadzenia pustymi łuskami sezamu nas nazwał w obecności ziemi władców — nadzieję mam, że gdy zbliżył się do ciebie w boju, zabiłeś owego nazbyt skorego do gniewu głupca? Szydząc, podły duchem Syn Woźnicy do Duhśasany rzekł niegdyś: „Córkę Jadźńaseny* sam na siłę przyprowadź tu również — syn Subali* wszak ją wygrał!”; nadzieję mam, żeś Karnę dziś zabił? Mąż ów niezbyt mądry obelgami obrzucił dziada naszego*, najlepszego z broń dzierżących* na ziemi całej, gdy ów za pół rydwannika tylko go uznał — nadzieję mam, że zabiłeś dzisiaj podłego duchem syna Adhirathy?

„Zabiłem dziś w starciu męża owego o zamiarach podłych” — mówiąc tak, ugaś teraz, Phalguno, stale w sercu mym płonący ogień gniewu, przez wiatr zniewag Karny podsycany!