7.152. Zacięta walka

I opowiadał Sańdźaja:
1–2 Gdy spostrzegli przybyłego na plac wojennej ofiary tego o czynach przerażających, pobudzenie radosne okazali Kaurawowie wszyscy zaiste, także i twoi synowie, z Durjodhaną na czele, niczym łodzi pozbawieni ocean pragnący pokonać, łodzi dopadłszy.

3 Jak nowo narodzeni poczuli się wówczas zgromadzeni na placu władcy, cześć oddając Alajudsze, władcy rakszasów, serdecznym powitaniem.

4–5a Gdy zaś toczyła się nocą ta nieludzka walka, strach budząca, między Karną a rakszasą, przeraźliwe widowisko stanowiąc, pomijali ją wzrokiem, śmiejąc się, Pańćalowie wraz z książętami.

5c–6 Natomiast twoi, królu, ciskający się* to tu, to tam, wykrzykiwali, Drona, Syn Drony, Krypa i inni: „Tego nie ma! To się nie dzieje!”*, wzburzeni, te wyczyny oglądając na arenie bitewnej Syna Hidimby.

7 Twoje wojsko całe w pomieszanie popadło: okrzykami „Oj! Aj!” rozbrzmiewało, nieprzytomne, wielki królu, nadziei pozbawione, że Karna zachowa życie.

8 Zaś Durjodhana, dostrzegając, że Karna w tarapaty najwyższe popadł, przywoławszy Alajudhę, władcę rakszasów, te słowa do niego wyrzekł:

9 „Tam Waikartana Karna z Synem Hidimby się ściera, dokonując wspaniałych niezwykle wyczynów, co sprzyja jego sprawie w bitwie.

10 Spójrzże na tych władców–herosów zabijanych przez Syna Bhimaseny! Licznymi rodzajami broni kładzie ich pokotem niczym słoń drzewa.

11 Oto twój udział w bitwie wśród kszatrijów, który ci umożliwiłem: skoro się zgodziłeś, mężny, to pokonaj Syna Hidimby i go unicestwij!

12 I to zanim ów grzeszny Ghatotkaća, mocą iluzji się wsparłszy, Waikartanę Karnę wycieńczy. A nieprzyjaciół potrafi wycieńczać”.

13 Na te słowa, przez księcia wypowiedziane, rakszasa o srogiej waleczności, „Tak jest!” powiedziawszy, wielkoramienny, na Ghatotkaćę ruszył w ataku.

14 Wówczas, Karnę porzuciwszy, Syn Bhimaseny także, o wszechmocny, na nadjeżdżającego nieprzyjaciela natarł pościgowymi strzałami.

15 I stała się bitwa okrutna między tymi dwoma Indrami wśród rakszasów, w amoku rozszalałych obu, niczym dwóch słoni w gęstwinie leśnej z powody nawoływania samicy.

16 Tymczasem uwolniony od rakszasy Karna, najwyborniejszy wśród rydwanników, również zaatakował — na Bhimasenę uderzył na rydwanie blaskiem słońcu równym.

17–18 Nadjeżdżającego Karnę zlekceważył jednak Bhima, gdy zobaczył Ghatotkaćę osaczonego na placu przez Alajudhę niczym byka–stada przewodnika przez lwa. I ruszył najwyborniejszy z napastników rydwanem jaśniejącym jak słońce na rydwan Alajudhy, sypiąc strzał strumieniami.

19 Tego nadjeżdżającego dostrzegłszy wtedy, Alajudha, o wszechmocny, porzucając Ghatotkaćę, Bhimasenę do walki wyzwał.

20 Bhima na niego z impetem ruszył — Bhima kres rakszasom niosący — o wszechmocny, i zasypał władcę rakszasów wraz z jego zastępem strzał deszczem.

21 Takoż i zaiste Alajudha, królu, na kamieniu ostrzonymi, w locie niebłędnymi strzałami zalewał Syna Kunti raz za razem, wrogów poskromiciel.

22 Takoż i ci rakszasowie wszyscy na Bhimasenę–Straszliwego ruszyli w ataku z orężem najrozmaitszym, straszliwi, zwycięstwa pragnąc twoich synów.

23 Bhimasena, siłacz potężny, przez siłaczy uderzany, szył w nich wszystkich strzałami ostrymi, po pięć w każdego.

24 Zabijani przez Bhimę rakszasowie, w rodzie Khary* zrodzeni, rozwrzeszczeli się gromkimi wrzaskami i rozbiegli na wszystkie stron dziesięć.

25 Tych płoszonych przez Bhimę widząc, raksza Alajudha, arcysiłacz, podjechał do Syna Kunti z impetem i zasypał go strzałami.

26 Bhimasena na to ostrzelał go w polu strzałami o ostrych grotach, ale Alajudha część z tych strzał, posyłanych przez Bhimasenę w walce, bezpiórych, przecinał w starciu, a część błyskawicznie w ręce chwytał.

27 To widząc, Bhima–Straszliwy, o straszliwej potędze walecznej, w Indrę wśród rakszasów maczugę cisnął wtedy z impetem, na podobieństwo uderzenia pioruna.

28 Nadlatującą tę wówczas z impetem maczugę, ognia pełną, swoją maczugą odbił rakszasa. I do Bhimy jego własna broń wróciła.

29 Syn Kunti obsypał więc Indrę wśród rakszasów strzał deszczem. Ale ten atak rakszasa również udaremnił własnymi ostrymi strzałami.

30 Po czym wszyscy rakszasowie — wojownicy o straszliwych postaciach — pod dowództwem Indry wśród rakszasów masakrować zaczęli rydwanników i słonnicę Bhimy.

31 Pańćalowie, a także Sryńdźajowie, na wierzchowcach najlepszych i najpotężniejszych słoniach, wytchnienia nigdzie nie znajdowali, przez rakszów bezlitośnie rażeni.

32 Oglądając tę toczącą się, przerażającą potwornie wielką bitewną ofiarę, zwrócił się najlepszy z ludzi* do Zdobywcy Bogactw w te słowa:

33 „Spójrz na Bhimę, o wielkoramienny, ulegającego przewadze Indry wśród rakszasów. Jedź jego śladem! Nie zastanawiaj się, Synu Pandu!

34 Dhrysztadjumna i Śikhandin, Judhamanju z Uttamaudźasem, razem z Synami Draupadi na Karnę niech jadą, rydwannicy wspaniali!

35 Nakula i Sahadewa oraz Jujudhana męstwa pełny w nieprzyjacielskich rakszasów niech biją pod twoją wodzą, o Synu Pandu!

36 Ty również, o wielkoramienny, tę armię z Droną na czele powstrzymuj, tygrysie wśród ludzi, wielkie bowiem niebezpieczeństwo na nas przyszło!”.

37 Gdy te słowa do nich wyrzekł Kryszna, zgodnie z instrukcją ruszyli wspaniali rydwannicy na Waikartanę Karnę i wrogich rakszasów na placu.

38 Tymczasem strzałami szytymi z łuku do pełna napinanego, wężom jadowitym podobnymi, łuk przeciął Bhimy arcypotężny Indra wśród rakszasów.

39 I konie jego ostrymi strzałami, i woźnicę zabił wielkoramienny rakszas na oczach Bhimaseny, o potomku Bharaty.

40 Bhima, z ubitymi końmi i martwym woźnicą, zszedł z siedziska rydwanu i wypuścił na wroga masywną maczugę przerażającą, zaryczawszy w głos zaiste.

41 A wtedy tę straszliwie dudniącą, nadlatującą potężną maczugę maczugą przerażający rakszasa zbił i też zaryczał.

42 Zobaczywszy ten wyczyn Indry wśród rakszasów przerażający, trwogę budzący, Bhimasena, pobudzony radośnie cały, za kolejną maczugę szybko pieszczotliwie złapał.

43 I walka tych dwóch nastąpiła gromka — człowieka z rakszasą, a od łoskotów uderzeń obu maczug ziemia w drżenie wpadała potężne.

44 Wnet obaj wypuścili maczugi i starli się znowuż jeden z drugim na pięści. I łomocząc z siłą gromu, walili się wzajemnie.

45 Kołami rydwanów, jarzmami, osiami, siedziskami, utensyliami — co tam pod rękę im wpadało, chwytali i bili tym w siebie, obaj zawzięci.

46 Obaj krwią spływając, ścierali się jeden z drugim. Niczym w amoku dwa wielkie słonie szarpali się obaj raz za razem.

47 Zobaczył to Hryszikeśa*, zawsze sprawie Pandawów oddany, i dla ochrony Bhimaseny Syna Hidimby pośpieszył.