8.38. Porażka Krytawarmana

Sańdźaja rzekł:
Krytawarman, Krypa, syn Drony* i Syn Woźnicy*, panie, Uluka* i syn Subali* oraz król* razem z braćmi, widząc, że armia twa, strachem przed synem Pandu* dręczona, wyczerpana, w przygnębieniu się pogrąża, pośpieszyli jej na ratunek, jakby tonącą rozbitą łódź z oceanu wyciągnąć chcieli.

Jak gdyby w jednej chwili, potomku Bharaty, zażarta bitwa się rozpętała, w tchórzliwych trwogę budząca i powiększająca podniecenie bohaterów. Krypa strzał deszcze wypuścił w boju, rozproszyli je jednak Sryńdźajowie, chmarom szarańczy podobni. [5] Śikhandin wówczas, gniewu pełen, pośpiesznie natarł na potomka Gotamy*, własnych strzał deszcze zewsząd w bramina owego posyłając. Krypa, oręża potężnego znawca, ulewę strzał tę strącił i z gniewem Śikhandina dziesięcioma strzałami przebił w starciu. Śikhandin na to, rozwścieczony, bardzo gwałtownie przeszył Krypę w walce siódemką strzał z piórami czapli, o locie prostym. Krypa, najlepszy z braminów i rydwannik wielki, głęboko strzałami ostrymi przeszyty, wnuka Pryszaty* w odwecie koni, woźnicy i rydwanu pozbawił. Gdy konie mu padły, wielki rydwannik Śikhandin z rydwanu swego zeskoczył; miecz i tarczę chwyciwszy, z pośpiechem ruszył na bramina. [10] Nadbiegającego wroga strzałami o drzewcach prostych gwałtownie pokrył Krypa w boju — cudownym się to zdawało! Cud tam prawdziwy ujrzeliśmy — znieruchomiały, stał bezradnie w starciu Śikhandin… Tak niezwykłe to było, jak gdyby głazy latały!

Widząc, królu prześwietny, że Krypa strzałami swymi spowił Śikhandina, Dhrysztadjumna, rydwannik wielki, prędko na Krypę się rzucił. Gdy jednak ku rydwanowi syna Śaradwanta* tak pędził, przeciwstawił mu się szybko wielki rydwannik Krytawarman. Judhiszthirze, który również ku rydwanowi Krypy zmierzał razem z synem i armią, odpór dał syn Drony. [15] Nakulę i Sahadewę, rydwanników dwóch wielkich, także tam śpieszących, powstrzymał syn twój*, ulewą strzał ich pokrywając. Bhimasenie zaś oraz Karuszom i Kekajom wraz ze Sryńdźajami Karna Waikartana, potomku Bharaty, w walce czoła stawił.

Krypa, syn Śaradwanta, następnie z pośpiechem, panie, kolejne strzały w Śikhandina posłał w boju, jakby pragnął go spalić! Te wypuszczane przezeń zewsząd strzały, złotem ozdobione, poprzecinał jednak Śikhandin, mieczem swym wywijając i dźgając nim raz za razem. Potomek Gotamy wtedy tarczę wnuka Pryszaty, setką księżyców pokrytą, prędko strzałami roztrzaskał — aż wykrzyknęli ludzie! [20] Pozbawiony tarczy, wielki królu, podbiegł Śikhandin do Krypy z mieczem w dłoni i w moc jego się dostał, niczym chory, co wpadł w paszczę śmierci…

Ku owemu mężowi mocarnemu, pochłanianemu przez strzały syna Śaradwanta, cierpiącemu, Suketu, syn Ćitraketu, pośpiesznie się skierował. Zarzucając potomka Gotamy w starciu licznymi strzałami ostrymi, natarł pędem na rydwan jego ów wojownik, wielki duchem ponad miarę wszelką. Widząc, że Krypa, ślubów dotrzymujący bramin, nie do pokonania jest w walce, Śikhandin tymczasem, prześwietny królu, szybko się stamtąd oddalił… Suketu zaś dziewięcioma strzałami przebił wówczas potomka Gotamy, po czym kolejnych strzał siedemdziesiątką go przeszył, i jeszcze trójką. [25] Później łuk mu wraz ze strzałą przełamał, panie, a woźnicy jego czułe punkty własną strzałą gwałtownie poraził. Potomek Gotamy na to, gniewu pełen, nowy mocny łuk wziąwszy, ugodził Suketu we wszystkie punkty czułe strzał trzydziestką. Z porażonymi wszystkimi członkami dygotać jął ów gwałtownie na rydwanie swym wspaniałym, tak jak podczas trzęsienia ziemi rozkołysane drzewo dygocze. Strącił wtedy Krypa strzałą o grocie jak brzytwa z trzęsącego się ciała Suketu jego głowę z błyszczącymi kolczykami, turbanem i hełmem okrytą. Spadła głowa ta na ziemię, niczym przez orła upuszczone mięso, a potem ciało jego też się na ziemię zwaliło. [30] Gdy zginął Suketu, wielki królu, jego towarzysze, przerażeni, porzucili potomka Gotamy w bitwie i rozpierzchli się na wszystkie strony…

Krytawarman mocarny, Dhrysztadjumnie przeciwstawiając się w boju, „Broń się! Broń!” — tak z podnieceniem doń zawołał. Rozgorzało więc, królu, rozgardiaszu pełne starcie Wryszniego* i wnuka Pryszaty*, walce o mięso dwóch orłów albo dwóch sępów podobne. Dziewięć strzał wraził w boju Dhrysztadjumna w pierś syna Hrydiki*, z gniewem wroga dręcząc. Krytawarman, mocno ugodzony tak w starciu przez wnuka Pryszaty, strzałami w odwecie całego go pokrył wraz z końmi i rydwanem. [35] Wraz z rydwanem strzałami spowity, przestał być widoczny Dhrysztadjumna, tak jak słońca, choć pełne jest blasku, nie widać, gdy w porze deszczowej przesłonią je chmury. Własnymi strzałami, zdobnymi złotem, rozproszył jednak strzał tę gromadę; poraniony, aż rozbłysł wówczas w walce! Następnie wnuk Pryszaty, wódz armii, rozwścieczony, na Krytawarmana natarłszy, straszliwy deszcz broni weń posłał. Spadającą nań gwałtownie broni ulewę tę nieprzerwaną rozproszył w boju syn Hrydiki licznymi strzał tysiącami. Ujrzawszy, że oręża tę ulewę, do przebycia trudną, zdołał rozedrzeć w starciu Krytawarman, rzucił się nań i odpór mu dał wnuk Pryszaty. [40] Woźnicę jego prędko do siedziby Jamy wyprawił — strzałą na niedźwiedzie o grocie ostrym zabity, z rydwanu wypadł woźnica.

Mocarny Dhrysztadjumna zaś, gdy wroga, rydwannnika wielkiego, zwyciężył, pozostałych Kaurawów w walce szybko strzałami spowijać zaczął. Pośpieszyli na to wojownicy twoi ku Dhrysztadjumnie, lwie ryki z siebie wydając — i dalej toczyła się bitwa…