7.108. Zabicie Durdźaji

I rzekł Dhrytarasztra:
1–2 Niebywała, myślę, waleczność jest Bhimaseny, który ścierał się w polu z Karną, zwinnie walczącym. Z Karną, który byłby w stanie stawiać opór w polu trzem dziesiątkom bogów nawet, do walki się rwących, dzierżących wszelkiego rodzaju oręż, wspartych jakszami, asurami i ludźmi!

3 Tenże Karna w jakiżże sposób Syna Pandu w walce splendorem gorejącego nie pokonał w starciu? Opowiedz mi o tym, Sańdźajo!

4 I w jakiżże sposób walka potoczyła się dalej tych dwóch swoim życiem ryzykujących? Myślę, że waży się w niej równo wygrana i przegrana zaiste.

5 Karnę pozyskawszy w wojnie, bardzie, mój syn Łatwobójca zwyciężyć się stara Synów Prythy z Gowindą i wojownikiem Satwatów.

6 Ale gdy słyszę o Karnie pokonywanym co i rusz przez Straszliwego–Bhimasenę o straszliwych czynach w polu, ciemność mnie jakaś ogarnia.

7 Myślę, że przepadli już Kaurawowie źle pokierowani przez mojego syna. Albowiem Karna nie zwycięży Synów Prythy, wspaniałych łuczników, Sańdźajo.

8 W każdym starciu, które prowadził Karna z synami Pandu, zawsze Pandawowie pokonywali Karnę na placu bitewnym.

9 Wygrać z Pandawami, mój drogi, nawet bogowie z Wasawą* na czele nie są w stanie. A tego nie rozumie nierozgarnięty mój syn Durjodhana.

10 Z majątku ograbiwszy Syna Prythy, który jest niczym Włodarz Majątków*, mój syn jak głupek wspinający się po miód nie dostrzega otchłani upadku.

11 Podstępny z natury podstępem królestwo zagrabił Pandawom o wielkim harcie ducha. Uważając, że już zostali pokonani, nie docenił Synów Pandu.

12 A ja też miłością ojcowską przejęty, moralnie niezahartowany, Potomków Pandu przy prawości obstających i wielkim hartem ducha obdarzonych podstępnie potraktowałem.

13 Pokoju zawsze pragnie Syn Prythy, dalekowzroczny Judhiszthira. „Słabiak!” wyzywający go moi synowie pogardzali nim.

14 Te przykrości liczne i krzywdy zewsząd na nich spadające do serca sobie wziąwszy, Bhima wielkoramienny przystąpił do walki z Synem Woźnicy.

15 Dlatego opowiedz mi, Sańdźajo, jak w polu Karna i Bhima walczyli, w walce obaj znakomici, obaj pragnący wzajem swojej śmierci.

I opowiadał Sańdźaja:
16 Słuchajże, królu, jak się toczyło starcie Karny i Bhimy, pragnących doprowadzić wzajem do swojej śmierci, niczym dwóch słoni potężnych w lesie.

17 Królu, Słońca Potomek* w Bhimę, gniewny w gniewnego, pogromcę wrogów waleczność wykazujacego, szył walecznie trzystoma strzałami.

18 Strzałami z impetem bieżącymi, o gładkich grotach, inkrustowanymi złotem uderzył, o najlepszy z Bharatów, w Bhimę Potomek Słońca.

19 Łuk strzelającego Karny przeciął Bhima zaostrzonymi trzema pociskami, a jego woźnicę zrzucił z siedziska rydwanu jednym niedźwiedzim na ziemię.

20 Rwąc się do zabicia Bhimaseny, buhaj Słoneczny włócznię namacał o drzewcu wysadzanym złotem i klejnotami.

21 I chwyciwszy tę potężną włócznię, co nie ma sobie równej, włócznię Kresu Świata, i uniósłszy ją, i wycelowawszy, Syn Radhy wielkoramienny cisnął nią w kierunku Bhimaseny, kres wszelkiemu życiu niosącą.

22 Wypuściwszy włócznię, niczym Pogromca Grodów* grom, zaryczał Syn Radhy potężnym bardzo głosem, mocarny Potomek Woźnicy. A dźwięk ten wówczas słysząc, uradowali się twoi synowie.

23 Ale tę włócznię, wypuszczoną ręką Karny, gorejącą blaskiem wszechobecnego słońca, w locie przeciął Bhima siedmioma szybkobieżnymi.

24 Przeciąwszy włócznię, przypominającą węża po zrzuceniu skóry, zdawał się Bhima wówczas niemal polować, czatować na życie Syna Woźnicy, o czcigodny.

25 I posłał w Karnę rozsierdzony dziewięć strzał ustrojonych pawimi piórami, ze złotymi lotkami, ostrzonymi na kamieniu, przypominającymi w bitwie kostur Jamy.

26 Karna zaś inny łuk chwyciwszy, o złotym grzbiecie, nie do odparcia, i cięciwę napiąwszy, Potomek Słońca, wysłał strzał dziewięć o wielkiej energii.

27 Te posłanych przez Wasuszenę* dziewięć wielkich strzał, królu, Syn Pandu przeciął dziewięcioma gładko toczonymi. Przeciąwszy je, Bhima, wielki królu, zaryczał gromko niczym lew.

28 Niczym dwa byki mocarne ryczące w czasie rykowiska lub niczym dwa tygrysy jeden przez drugiego obaj bardzo głośne zaiste grzmiące ryki wydawali.

29 Jeden w drugiego pragnący uderzyć, jeden na drugiego do ataku okazji szukali, jeden w drugiego przenikliwie się wpatrywali — niczym dwa wielkie buhaje na pastwisku.

30 Pociskami wystrzeliwanymi z napiętych do pełna cięciw razili się nawzajem — niczym dwa wielkie słonie dosięgające się nawzajem końcami ciosów.

31 Rażący się obaj nawzajem, wielki królu, palącym deszczem strzał, wpatrywali się w siebie nawzajem, przewracając z gniewu oczami.

32 Wyśmiewając jeden drugiego i przedrzeźniając jeden drugiego co chwilę, dźwięki z konch wydobywając, walkę toczyli, jeden z drugim.

33 I znowu Bhima łuk Karny w rękojeści strzaskał, o czcigodny, a jego konie jak muszle umaszczone posłał strzałami na pastwę Jamy.

34 Karnę widząc w tak ciężkich tarapatach, książę Durjodhana, z gniewu niemal się trzęsąc, rozkaz skierował wtedy do Durdźaji*:

35 „Jedź, Durdźajo! Syna Radhy za chwilę pochłonie Syn Pandu. Zabij wałacha* szybko! Wesprzyj swymi siłami Karnę!”

36 Tak poinstruowany, „Tak jest!” powiedział twój syn, ciało z twego ciała, i zaatakował Bhimasenę zajętego walką z Karną, sypiąc strzałami.

37 Dziewięcioma pociskami w Bhimę strzelił, w konie jego zaś ośmioma, sześcioma w jego woźnicę, w godło trzema, po czym z kolei znowu siedmioma.

38 Bhimasena zaś, rozwścieczony, natychmiast posłał Durdźaję, trafionego szybkobieżnymi w słabiznę, wraz z końmi i woźnicą do siedziby Jamy.

39 Ciało twojego syna w ozdobach pięknych, wijące się na ziemi niczym zmiażdżony wąż, zdruzgotany Karna, płacząc, okrążył rytualnie po prawicy*.

40 Bhima zaś, pozbawiwszy Karnę rydwanu, uśmiechając się lekko, w śmiertelnego wroga sypał chmarami strzał, młot zabójczy* przypominającymi, nabity gwoździami.

41 Pomimo to Karna Syn Adhirathy, pociskami raniony dręczyciel wrogów, nie porzucał na placu boju Bhimy, ucieleśnienia gniewu.