8.61. Bhima zabija Duhśasanę

I rzekł Sańdźaja:
I oto książę Duhśasana dokonał czynu wielkiego, walcząc w bitwy zamęcie: sześcioma strzałami o grotach w kształcie brzytwy złamał łuk Bhimy, drugą szóstką przeszył jego woźnicę. I od razu potem ów szlachetny wojownik szybko przeszył Bhimasenę najlepszymi strzałami. Tamten zaś, spływając szałem jak słoń z rozwartych guzów, cisnął w niego w zgiełku bitwy maczugę. Na dziesięć długości łuku rzucił nią Bhimasena i padł Duhśasana w konwulsjach od jej wielkiej prędkości. Zabiła w locie jego konie wraz z woźnicą, w puch rydwan rozbiła, pozbawiła go pancerza, ozdób, szat i girland. Miotał się Duhśasana w drgawkach, cierpiąc w strasznym bólu.

[5] I przypomniał sobie porywczy Bhimasena wrogość żywioną przez twoich synów. Zeskoczywszy z rydwanu na ziemię, wbił w Duhśasanę stanowcze spojrzenie. Po czym wyjął miecz ostry, o doskonałej klindze, stopę postawił na Duhśasanie, gdy leżał on na ziemi, cały drgając, rozciął mu pierś i napił się jego krwi jeszcze ciepłej. Pomlaskał raz i drugi, rozejrzał się wokół z bezgranicznym gniewem i w takie oto ozwał się słowa:

— To lepsze niż mleko matki, niż miód z klarowanym masłem, czy miód upajający, czy napój z wody niebiańskiej, czy deser ze skondensowanego mleka z jogurtem! Tak sobie myślę, że z tych wszystkich najlepszy jest ten smak krwi, którą się dzisiaj raczę!

A ci, którzy słyszeli, jak te słowa mówił i widzieli, jak raz po raz podbiegał przeszczęśliwy, by krwi posmakować i ją żłopać, zgrozą przejęci, na nogach się chwieli i na ziemię padali. Tak samo ludziom, którzy nadchodzili, broń z rąk wypadała i gromko krzyczeć poczynali ze strachu, oczy zamykali, nie chcąc na to patrzeć. [10] Wszyscy, co zobaczyli, jak Bhima krew Duhśasany pije, uciekali, strachem porażeni wołając: „On nie jest człowiekiem!”.

A Bhima, zawziętego Duḥśāsanę zabiwszy, znowu nabrał jego krwi w dłonie złożone i dzikim głosem* zawrzasnął w obecności słuchających go mężnych świata:

— Oto teraz krwi z twego gardła się napiję, człeku nikczemny! A ty teraz w uniesieniu wołaj: „Bawół! bawół!”. A tym, którzy wtedy tańcowali i krzyczeli: „Bawół! Bawół!”, my teraz tańcem odpowiemy „Bawół! Bawół!”*. Upadek z drzewa Pramanakoti, wypicie trucizny kalakuta, bolesne ukąszenie przez węże*, pożar w pałacu z laki, utrata królestwa w grze w kości oraz pobyt w lesie, okrutne wleczenie Draupadi za włosy*, ciosy strzał i broni w walkach, niedole w pałacu Wiraty — dobrze cierpienia te znamy — i żadnej nigdy radości! — które przyniosła nam niekończąca się niegodziwość Dhrytarasztry i jego synów!

[15] I wtedy Wilczobrzuch, który odniósł zwycięstwo, zamilkł, mój królu, a potem uśmiechnął się i rzekł do Bujnowłosego* i Ardźuny:

— Spełniłem dzisiaj, mężowie, wszystko, co przyrzekłem, że zrobię z Duhśasaną na wojnie. I dzisiaj też drugą ofiarę złożę — na oczach Kaurawów poćwiartuję Durjodhanę jak zwierzę ofiarne, nogą zmiażdżę głowę tego podleca i spokój odzyskam!

Tak rzekł ten mocarz niesłychany, szlachetny. Uradowany wielce zaryczał głośno i cały krwią zalany jął tańczyć jak Tysiącooki*, gdy węża Wytrę zabił.