8.65. Przewaga Karny

I rzekł Sańdźaja:
Huknęły konchy i bębny, a dwaj najznamienitsi mężowie — Ardźuna na rydwanie zaprzężonym w białe konie i Karna Syn Woźnicy — stanęli naprzeciw siebie, bo twój syn źle im doradzał, mój królu! Niczym dwa słonie z Himalajów rozjuszone, które kłami się zwierają, do walki gotowe, tak parli na siebie owi dwaj dzielni wojownicy podnieceni wielce — Zdobywca-Skarbu i Adhirathi. Niczym burzowa chmura, gdy z drugą się zderzy, jak góra, co przypadkiem z górą się spotkała, tak oni dwaj parli na siebie wśród klaśnięć dłoni o cięciwy, wśród brzęku obręczy kół, lejąc deszczem strzał. Niczym dwie góry o szczytach niebotycznych, porośnięte drzewami, roślinnością wszelaką, pełne jaskiń rozmaitych osuwać się zaczynają, tak oni wzajemnie bili się pociskami. [5] Ich starcie było potężne, jak pradawna walka, kiedy król bogów* bił się z Wiroćaną, strzały rozrywały ciała ich woźniców i wierzchowców, płynęły rwące krwi strumienie — nikt tego znieść nie mógł. Niczym dwa wielkie jeziora, pełne lotosów, lilii, ryb i żółwi, dźwięczące od głosów ptaków, wichrem wzburzone w niezwykłej bliskości — tak się rwały ku sobie te dwa rydwany godłami zdobione. Odwagą równi wielkiemu Indrze, wielcy rydwannicy jemu podobni, ciskali w siebie jak Mahendra i Wrytra pociskami jakby gromami Indry. A obie armie z oddziałami słoni, konnicy, piechoty i rydwanników, przybrane w barwne ozdoby, szaty i girlandy, aż trzęsły się z zachwytu z napowietrznym światem, kiedy Ardźuna i Karna walczyli. [10] Wznosili ręce z palcami jak gromy, jak lwy ryczeli, pragnąc widowiska, kiedy Adhirathi szedł na Ardźunę, żądzą mordu wiedziony, niczym słoń na słonia w amoku ruszający.

Wówczas Somakowie do Syna Prythy wrzasnęli:

— Pośpiesz się, ruszaj, Ardźuno, strzelajże w Karnę! Odetnij mu głowę — dość już mitrężyłeś! Niech straci morale królestwo Syna Dhrytarasztry!

I naszych wielu wojowników do Karny krzyczało:

— Naprzód, naprzód, ruszaj! Zabij Ardźunę, Karno, nie zwlekaj! Niech Pandawowie na długo do puszczy powrócą!

Najpierw Karna przeszył Syna Prythy wielkich strzał dziesiątką. Ardźuna, gniewem ogarnięty, odstrzelił mu się tą samą liczbą bełtów o ostrych grotach, mocno go w pachę raniąc. I tak Syn Woźnicy i Ardźuna rąbali się wzajem strzałami bez wiechciów, o ostrych grotach, a każdy pragnął okazję do ciosu znaleźć. Nacierali na siebie rozgorączkowani. Nie mógł tego zdzierżyć Wilczobrzuch szlachetny, wargę gryzł, dłonią bił w dłoń, jakby grał do tańca, wreszcie wrzasnął:
— Jakże to możliwe, że Syn Woźnicy pierwszy przeszył ciebie, Ardźuno Zdobny-W-Diadem, dziesięcioma potężnymi strzałami? [15] Jak w swej stanowczości wszystkie istoty pokonałeś, oddając je na żer ognia w Kniei Khandawa, tak teraz zabij teraz Syna Woźnicy, albo ja go maczugą wykończę!

I takoż rzekł Wasudewa* do Syna Prythy, widząc jak jego strzały wróg odbija:

— Dlaczegóż to Karna dzisiaj cały czas pociskami twoje pociski niszczy, Ardźuno Zdobny-W-Diadem? Co cię, bohaterze, omroczyło? Czy nie widzisz, że Kaurawowie ryczą z radości i wszyscy cześć Karnie oddają, gdy on twoje pociski swoimi rozwala? Jak w swej stanowczości w każdym wieku niszczyłeś oręż ciemności i rakszasów straszliwych, a w bitwach także władców, co na szwindlach wyrośli, tak teraz zabij Syna Woźnicy! Albo weź mój dysk Miły-Oku, ostry jak brzytwa, i od razu głowę wroga nim zetnij, jak ja to niegdyś robiłem, podobny Indrze, który gromem wrażą głowę Namućego zerwał. Jak swoją odwagą i w swej stanowczości zadowoliłeś potężnego Pana, kiedy przybrał postać łowczego*, tak ją teraz przywołaj i zabij Syna Woźnicy wraz z towarzyszami! [20] Oddaj królowi* tę przebogatą ziemię z jej miastami, wioskami, okoloną mórz girlandą, a sam zdobędziesz niezrównaną sławę, Synu Prythy!

W taki sposób przez Bhimę i Krysznę ponaglany, wrócił do siebie Ardźuna, zobaczył, co istotne i pojął cel nadejścia wielkiego duchem*. I odpowiedział Bujnowłosemu:
— Teraz objawię tę broń straszliwą dla dobra świata i zguby Syna Woźnicy. Udziel mi swego pozwolenia, panie, a wraz z tobą bogowie Brahma i Bhawa*, i wszyscy znawcy Wedy.

To rzekłszy, przywołał nieprzepartą, boską broń Brahmy, myślą sterowaną. I pociskami okrył wszystkie strony świata, główne i pośrednie, sam świecąc blaskiem straszliwym. [25] Ale Waikartana, z samego środka pola, strzały tysiącami puszczał, a one z hukiem spadały na Pandawę niczym potoki deszczu przy oberwaniu chmury. Każdego z nich — Bhimasenę, Krysznę Dręczyciela-Ludzi i Ardźunę Zdobnego-W-Diadem trzema trafił ten o nadludzkich czynach, o przerażającej sile. I wydał ryk straszliwy. Gdy go strzały Karny dosięgły, Ardźuna Zdobny-W-Diadem na Bhimę i Krysznę popatrzył i nie mogąc znieść, że ich trafiono, strzał osiemnaście wypuścił. Jedną strzałą przeszył Suszenę, czterema uderzył Śalję, trzema Karnę, a dziesięcioma dobrze wymierzonymi ugodził Sabhapatiego w złotej zbroi, odrąbując mu głowę i ramiona, zabijając rumaki i woźnicę, łamiąc łuk i godło. Z czoła rydwanu na ziemię się osunął Sabhapati jak drzewo śala toporami roztrzaskane. [30] Następnie ponownie przeszył Karnę trzema, ośmioma, dwoma, czterema i dziesięcioma… Zabił czterysta pancernych słoni, osiemset rydwanów zgruchotał i jeszcze tysiąc konnych i osiem tysięcy dzielnych piechurów zgładził. A lud naziemny i napowietrzny powstrzymał rydwany i stanął w miejscu, by patrzeć na Karnę i Syna Prythy w boju — tych dwóch wojowników największych, największych śmiałków, wrogów pogromców.

Lecz oto wtedy cięciwa łuku Pandawy, z nagła napięta, pękła z głośnym brzękiem. W tej samej chwili Syn Woźnicy zasypał Syna Prythy setką drobnych strzałek. I Wasudewę zaraz uderzył sześćdziesiątką żelaznych, polerowanych olejem, z lotkami z piór ptaków, uwolnionych niczym węże. Wraz Somakowie rzucili się do ucieczki. Syn Prythy szybko zwolnił cięciwę i ośmioma strzałami roztrzaskał strzałki Syna Woźnicy. Gniew go rozpalał, pociski Karny rwały jego ciało, ale udało mu się zawrócić Somaków. A od coraz szybciej śmigających strzał przestwór ogarnęła tak wielka ciemność, że ptactwo latać przestało.

[35] Uśmiechnął się półgębkiem Syn Prythy i Śalję w puklerz dziesięcioma cętkowanymi uderzył. Dwunastoma zaś, które dobrze wymierzył, ugodził Karnę, a potem raz jeszcze siedmioma. Ciężko Karnę zraniły — gnane pędem wyrzutu, pierzaste, o straszliwej prędkości. Z posiekanym ciałem, zbroczony krwią jaśniał niczym Rudra z łukiem napiętym. Trzema strzałami przeszył Ardźunę Zdobywcę-Skarbu, podobnego do władcy bogów. Wypuścił też pięć strzał niby węże ogniste, pragnąc śmierci Kryszny Niewzruszonego. Wymierzył je dobrze. Przeszyły złocisty pancerz Najwyższego Człowieka, z wielką szybkością w ziemię się wbijając, po czym się wynurzyły, by do Karny zawrócić. Ale Zdobywca-Skarbu spiesznie pięć strzał niedźwiedzich wypuścił i każdą z tamtych na trzy rozszczepił. I spadły na ziemię wielkie strzały wężowe, które Syna Takszaki* wybrały.

[40] Niczym ogień, kiedy drewno spala, tak płonął gniewem Ardźuna Zdobny-W-Diadem. Naciągnąwszy łuk aż po ucho, strzały śmiercionośne, płonące wypuścił, trafiając Karnę w czułe punkty, aż ten zachwiał się z bólu, lecz dalej trwał niewzruszenie dzięki swej sile ducha niezwykłej. Ardźuna Zdobywca-Skarbu wciąż gniewem płonął i od ulewy strzał jego nie dało się dostrzec ni stron świata, ni rydwanu Karny, co blaskiem słońcu dorównywał — jak nieba spowitego mgłą i deszczem. I dwóm tysiącom najlepszych wojów Kurów bohaterski Leworęki* samojeden w okamgnieniu zgubę przyniósł wraz z ich rydwanami, końmi i woźnicami, strażnikami kół rydwanu i stóp słoni, tym, którzy szli na przedzie i osłaniali tyły — ustawionym przez Durjodhanę pogromcom wrogów na świetnych rydwanach, znamienitym — on jeden, bohater, mój królu!

[45] Wtedy twoi synowie, mój królu, i pozostali Kurowie, zostawili Karnę i salwowali się ucieczką, porzucając trupy posiekane strzałami, opłakując swych synów i ojców. Widział Karna, że całe pole bitwy pustoszeje, a Kurowie rozpraszają się w przerażeniu, lecz ani przez moment się nie zawahał, tylko ruszył prosto na Ardźunę, Bharato!