7.106. Rejterada Karny

I rzekł Dhrytarasztra:
1 Gdy ci dwaj, Karna i Bhima, starli się, obaj silni ogromnie, w pobliżu rydwanu Ardźuny, jak się potoczyła ich walka?

2 Wcześniej bowiem przegrał już Karna z Bhimaseną w polu starcie, jak to się stało, że jeszcze raz zaiste Syn Radhy na Bhimę ruszył, rydwannik wspaniały?

3 A przy tym jak potraktował Potomka Woźnicy, słynącego jako rydwannik wspaniały, Bhima, najwyborniejszy z rydwanników na ziemi?

4 Nad Bhiszmą i Droną już triumf odniósłszy, Syn Dharmy–Judhiszthira nikogo innego nie bał się z wyjątkiem Karny, łucznika.

5 Ze strachu nie spał, stale myśląc zaiste o wspaniałym rydwanniku. Z tymże Synem Woźnicy w jaki sposób zaprawdę Bhima wojował w polu?

6 Jakże wojował w polu z pobożnym, męstwa pełnym, od pojedynków się nieuchylającym Karną w boju najlepszy Bhima?

7 Kiedy ci dwaj się spotkali mężowie w drodze do rydwanu Ardźuny, jakżeż ze sobą wojowali, Wilczobrzuch i Syn Woźnicy?

8 Dowiedziawszy się wcześniej, że jest ich bratem, a przy tym bardzo uczuciowy, Woźnicy ów Potomek jak z Bhimą walczył, nosząc w pamięci słowa Kunti*?

9 Tako też Bhima, bohater mężny, rozpamiętując wcześniejsze swoje waśnie z Synem Woźnicy, w jaki sposób walczył z Karną na placu bitwy?

10 A Durjodhana przecież, syn mój, zawsze nadzieję w sercu żywi, że wygra Syn Woźnicy, bardzie, w walce z Pandawów wszystkimi siłami.

11 Jak ze Straszliwym–Bhimaseną, o dokonaniach przestraszliwych, walczył ten, co nadzieją na zwycięstwo w bitwie jest syna mego nierozgarniętego?

12 Z tym, na którym polegając synowie moi wojnę wzniecili ze wspaniałymi rydwannikami — z Synem Woźnicy, mój drogi, jakże walczył zaiste Bhimasena?

13 Niepoliczone krzywdy wspominając, z Syna Woźnicy powodu powstałe, jakże swą walkę Bhima toczył z Woźnicy Synem?

14 Z Woźnicy Potomkiem zaiste, który podbił ziemię całą na jednym rydwanie*, męstwa pełny w boju, jakże Bhima walkę toczył?

15 W starciu z tym Synem Woźnicy, który urodził się z parą kolczyków w uszach zaiste i w zbroi*, jakże Bhima walkę toczył?

16 Jak do ich walki doszło i który z nich dwóch okazał się zwycięzcą, to mi opowiedz, tak jak było, zręcznyś bowiem w opowiadaniu, Sańdźajo!

I opowiadał Sańdźaja:
17 Bhimasena tymczasem, odpuściwszy sobie Syna Radhy, najlepszego z rydwanników, zapragnął udać się tam, gdzie bywali dwaj bohaterowie, Kryszna i Zdobywca Bogactw.

18 Na tego odjeżdżającego pośpieszył Syn Radhy, strzałami z czaplimi piórami go zalewając, wielki królu, niczym chmura ulewnym deszczem górę.

19 I zaraz z twarzą niczym lotos rozkwitły Syn Adhirathy*, siłacz, uśmiechając się, zawezwał śpiewnie na plac tej wojennej ofiary odjeżdżającego Bhimę.

20 Bhimasena zaś wyzwania od Karny do walki nie odpuścił, półkolem go okrążywszy, z Synem Woźnicy zaczął walczyć.

21 Niezbaczającymi z drogi, masywnymi żelaznymi strzałami obsypał Bhima przeciwnika: przygotowanego, uszykowanego do pojedynku na rydwany, najlepszego ze wszystkich władających orężem.

22 Pragnący doprowadzić do kresu konfliktu, pragnący zabić Karnę, żądny zabicia po zabiciu Karny wszystkich też innych pozostałych, poszył pociskami Bhima mocarny.

23 Wystrzelił ku Synowi Woźnicy, o czcigodny, potężnymi, rozlicznymi strzał strumieniami dręczyciel ów wrogów rozżarzony, nieubłagany Syn Pandu, rozjuszony.

24 Strumienie strzał prącego przed siebie niczym słoń w amoku Bhimy Syn Woźnicy o wielkiej sławie mocą iluzji i oręża w locie połykał.

25 Wielki łucznik Karna stosownie, o wielki królu, ze względu na swą wiedzę szacunkiem obdarzany, niczym Nauczyciel zaiste górował w polu.

26 I z furią walczącego Bhimasenę–Wilczobrzucha z lekkim uśmiechem parował Syn Radhy, nieubłagany.

27 Uśmiechu Karny w tej wojennej ofierze nie był w stanie wydzierżyć Syn Kunti, gdy wokół walczyli bohaterowie i patrzyli na to ze stron wszystkich.

28 I raził go Bhimasena potężny, rozgniewany, dosięgając „zębami cielca”* w środek piersi niczym słonia wielkiego ościeniami.

29 Woźnicy zaś Syna Woźnicy trzema siódemkami wspaniale upierzonych strzał ostrych, wspaniale wysłanymi, ozdobny pancerz Bhima przeciął.

30 Na to zaś Karna mężny złotymi kolczugami osłonięte, jak wiatr szybkie, konie rącze Bhimy poraził, każdego strzałami pięcioma.

31 A wtedy na pół mgnienia oka sieć ze strzał stworzona, w stronę rydwanu Bhimaseny przez Karnę zarzucona, królu, widzieć się zdała.

32 I przesłonięty został wtedy Syn Pandu, wielki królu, strzałami wystrzelonymi z łuku Karny, wraz z rydwanem, z proporcem i z woźnicą.

33 A wtedy sześćdziesięcioma czterema strzałami roztrzaskał Karna jego zbroję masywną i gniewny bił też w jego bok pociskami żelaznymi, w punkty czułe na ciele uderzając.

34 A Wilczobrzuch, lekce sobie ważąc strzały z pędem gwałtownym z łuku Karny w niego szyte, przyjął całym sobą, niewzruszony, atak Syna Woźnicy.

35 Pociski, których źródłem był łuk Karny, jadowite węże przypominające, brał Bhima na siebie, wielki królu, nie odczuwając bólu w walce wcale.

36 A potem trzydziestoma dwoma niedźwiedzimi strzałami, bardzo ostrymi, z grotami jak błyskawice, przeszył w polu Karnę Bhimasena, potężnej energii pełen.

37 Na to bez wysiłku żadnego Karna strzałami obsypał tego wielkoramiennego Bhimasenę, pragnącego Władcę Sindhu zabić.

38 A przy tym z rezerwą Syn Radhy z Bhimą pojedynek prowadził, choć Bhima bił w niego z całą wściekłością, wcześniejszą ich wrogość w pamięci nosząc.

39 Nie pobłażał Karnie Bhimasena, dla despektu niepobłażliwy. Wypuścił w niego szybko deszcz strzał, nieprzyjaciół pogromca.

40 Te strzały posyłane, królu, przez Straszliwego–Bhimasenę w starciu spadały zewsząd straszliwe niczym kwilące ptaki drapieżne.

41 Ze złotymi lotkami, wielki królu, wystrzeliwane z łuku Bhimaseny opadały one Syna Radhy niczym wilki drobną zwierzynę.

42 Ale i Karna, najlepszy z rydwanników, przesłaniany przez Bhimę ze wszystkich stron, królu, wypuszczał w niego potworne potoki strzał w starciu.

43 Te strzały Karny przypominające błyskawice, oświetlające arenę pojedynku, ścinał zaś Wilczobrzuch licznymi niedźwiedzimi pociskami, nie dając im dojść do celu.

44 A Karna Słoneczny* znowu deszczami strzał zasypał w walce, potomku Bharaty, Bhimasenę, wspaniałego rydwannika.

45 I ujrzeli tam wówczas na placu boju Bhimę, potomku Bharaty, z ciałem ponabijanym sterczącymi strzałami niczym jeżozwierz z nastroszonymi igłami.

46 Ze złotymi lotkami, na kamieniu ostrzone, wystrzelone z łuku Karny strzały obnosił po placu boju bohater Pandawów niczym słońce swoje własne promienie.

47 Z ciałem całym krwią spływającym Bhimasena połyskiwał niczym drzewo palaśa w lesie z kwiatami przypominającymi płomienie*.

48 Aż więcej tych popisów Karny w polu, wielki królu, Bhima zdzierżyć nie mógł, wielki łucznik, z gniewu oczami przewrócił.

49 I ostrzelał Karnę dwudziestoma pięcioma żelaznymi pociskami, tak jakby górę świetlistą ostrzelał beznogimi gadami jadem ociekającymi.

50 I raził Bhima znowu Syna Woźnicy sześcioma, a nawet i ośmioma strzałami w punkty czułe, niepokonany niczym bóg nieśmiertelny w tej wielkiej bitwie.

51 Wreszcie łuk Karnie przeciął gwałtownie Bhimasena rozgniewany, żarem potężnym gorejący, i osprzęt mu pogruchotał, i przybory.

52 I konie mu cztery zabił Bhima, i woźnicę błyskawicznymi strzałami, a żelaznymi, porażającymi niczym promienie słoneczne pociskami poraził Karnę w pierś.

53 Te w ziemię się wbiły wszystkie, Karnę tnąc w locie, o czcigodny, niczym zaiste promienie słoneczne, królu, chmurę wododajną przebijające.

54 A Syn Woźnicy, wielkich ran doznawszy, z potrzaskanym łukiem, strzałami udręczony, choć szczycił się swoim męstwem, na inny rydwan salwował się ucieczką.