7.153. Zabicie Alajudhy

I opowiadał Sańdźaja:
1 Spostrzegłszy na placu Bhimę, osaczanego coraz mocniej przez rakszasę, Wasudewa do Ghatotkaći ozwał się wtedy w te słowa:

2 „Spójrzże na Bhimę, o wielkoramienny, osaczanego coraz mocniej przez rakszę na oczach wszystkich wojów i na twoich oczach, o ty o wielkim blasku*.

3 Porzuć teraz Karnę i szybko zabij Indrę wśród rakszasów, Alajudhę, o wielkoramienny! Karnę później zabijesz!”.

4 Słowa Warszneji przyjąwszy do wiadomości, Ghatotkaća porzucił Karnę i — męstwa pełny — do walki ruszył z Indrą wśród rakszasów, bratem Baki. A starcie tych dwóch rakszów rozbrzmiało nocą gromko bardzo.

5–6 Tymczasem w wojowników nacierającego z impetem Alajudhy — rakszasów o straszliwych postaciach, mężnych, z łukami w rękach — z oręża wzniesionego strzałami ostrymi cięli rozwścieczony bardzo Jujudhana, rydwannik wspaniały, oraz Nakula i Sahadewa.

7 A wszystkich w bitwie wojowników–byków, królu, Diademem Zdobny Bibhatsu– Obrzydliwy* obsypywał, sypiąc* ze wszystkich stron strzałami.

8 Zaś Karna w polu, królu, władców rozganiał, zmuszając do ucieczki Dhrysztadjumnę, Śikhandina i innych, spośród Pańćalów rydwanników wspaniałych.

9 Widząc ich wtedy ostrzeliwanych, Bhima–Straszliwy straszliwie waleczny, ruszył pośpiesznie na Karnę, bezpiórymi szyjąc na placu boju.

10 Wówczas oni też — Nakula i Sahadewa, i Satjaki rydwannik wspaniały — wybiwszy rakszasów, ruszyli tam, gdzie był Syn Woźnicy. I z Karną walkę podjęli, a Pańćalowie z samym Droną.

11 Tymczasem Alajudha, rozwścieczony, olbrzymią pałką w głowę uderzył Ghatotkaćę, pogromcę wrogów.

12 Pod wpływem uderzenia Syn Bhimaseny, arcysiłacz, na chwilę słabość wielką poczuł, ale utrzymał się na nogach, męstwa pełny.

13 A potem maczugą cisnął w polu we wroga, podobną rozpłomienionemu ogniowi, setki w polu kładącą, ozdobną, złotymi ornamentami opatrzoną.

14 Maczuga, przez Syna Bhimy–Straszliwego o straszliwych czynach wypuszczona z impetem, z łoskotem wielkim konie, a także woźnicę oraz rydwan rakszy na miazgę roztarła.

15 Raksza, ze zmiażdżonymi końmi, kołami i osiami wozu, startym na proszek masztem i proporcem, zeskoczył z rydwanu szybko, sięgnąwszy po iluzję rakszasową.

16 Do mocy iluzji się uciekłszy, ulewę krwi rzęsistą wywołał, a na niebie wyrosła zaraz masa mrocznych chmur, połyskująca błyskawicami.

17 A potem dały się słyszeć uderzenia pioruna i dźwięki gromów z błyskawicami, i znowu rozległ się zaiste potężny głos „tadam, tadam” na polu tej wojennej ofiary.

18 Oglądając tę iluzję przez rakszasę na niebie rozpostartą, rakszasa Syn Hidimby, w niebo wzleciawszy, w jego iluzję własną iluzją uderzył.

19 Rakszasów zaś wódz, iluzją władny, widząc swą iluzję rozbitą iluzją właśnie zaiste, deszcz kamieni z hurgotem spuścił na Ghatotkaćę.

20 Ten zaś, męstwa pełny, przerażający deszcz kamieni deszczem strzał na wszystkie strony rozgonił. Niebywałe to było wszystko!

21–23a A potem różnorodnym orężem jeden drugiego obaj zalewali: żelaznymi pałkami, dzidami, maczugami, tłuczkami, młotami, trójzębami i bułatami, włóczniami, lancami, oszczepami; żelaznymi, zaostrzonymi i niedźwiedzimi pociskami, strzałami, kołami, toporami, kiścieniami, rohatynami*, a także w kształcie krowiej głowy ciężkimi moździerzami*.

23c–25 A w górę wzleciawszy, wielkimi konarami, rozmaitymi drzewami, krzewami śami, pilu i karira*, a także strączyńcami*, o potomku Bharaty, migdałecznikami i głożynami, i rozkwitłymi bauhiniami, „płomieniami lasu”* i mimozami, figowcami, banianami i pippalami* potężnymi w tej walce, jeden w drugiego, ciskali.

26 Także najróżniejszymi szczytami górskimi, rozlicznymi skałami i rudami. Huk tego wielki był niczym pękających, ścierających się błyskawic.

27 Walka ta między Synem Bhimy a Alajudhą przerażająca była, o królu, jak niegdyś walka dwóch władców małp, królu, Walina i Sugriwy*.

28 Obaj walczyli rozmaitymi przerażającymi rodzajami broni, a także strzałami bezpiórymi. Chwyciwszy obaj za dwa ostre miecze, wzajemnie się nimi uderzali.

29 Obaj jeden drugiego atakując, za włosy obaj, arcysiłacze, rękoma dwoma wzajem się łapali. Obaj olbrzymi, obaj bardzo silni.

30 Obaj z ciałami poranionymi, obaj potem i krwią spływali, o przywódco ludzi, wyglądając niczym dwie olbrzymie góry–nieruchome, ulewą zlewane.

31 A potem nadleciawszy na rakszasę z impetem, i zawirowawszy wokół niego, cisnął nim Syn Hidimby z mocą i odciął mu wielką głowę.

32 Porwawszy tę jego głowę, kolczykami dwoma zdobioną, zaryczał wtedy rykiem bardzo gromkim siłacz arcypotężny.

33 Zabitego widząc olbrzyma, krewnego Baki, pogromcę nieprzyjaciół, Pańćalowie i Pandawowie zaryczeli razem lwim rykiem triumfalnym.

34 I w tysiące werbli wówczas uderzyły i na konch miriadach zagrały wojska Pandawów, gdy padł w boju rakszasa.

35 Wyjątkowo owa noc była dla nich zwycięska. Rozbłyskując, jaśniała ze wszystkich stron lamp girlandami.

36 Głowę Alajudhy zaś, świadomości wyzbytą, Syn Bhimaseny, arcysilny, tuż przed Durjodhanę cisnął.

37 Wtedy książę Durjodhana, widząc zabitego Alajudhę, w trwogę najwyższą popadł wraz z armią całą, o potomku Bharaty.

38 Złożył był bowiem Alajudha przysięgę, że sam zabije w walce Bhimasenę, gdy się do nich zgłosił, wspominając o wrogości najwyższej i zajadłej.

39 Liczył wtedy książę na to, że na pewno Bhimę Alajudha zabije. I liczył również na długie życie braci swoich.

40 Widząc teraz tego rakszę zabitego przez potomka Bhimaseny, zaprawdę, przysięgę Bhimaseny* za spełnioną zaczął już Durjodhana uważać.