8.60. Walka Karny

I rzekł Sańdźaja:
Gdy Kurowie do ucieczki się rzucili, Karna Syn Woźnicy, stojąc na zbrojnym rydwanie, w białe konie zaprzężonym, wielkimi strzałami rozpędzał Synów Pańćali jak wicher chmur nawałę. Strzałą o grocie w kształcie złożonych dłoni zwalił woźnicę Dźanamedźaji, zabił mu konie, a Śatanikę i Sutasomę uderzył niedźwiedzimi i łuki im złamał. Sześcioma zaś przebił Dhrysztadjumnę, uśmiercił mu konia z prawej strony rydwanu, i konie Satjakiego, a także zabił Wiśokę Syna Kaikeji. Dowódca wojsk Kaikejów, gdy zabito mu syna, z łukiem w dłoni, strzałami o straszliwej prędkości mocno zranił Suszenę Syna Karny. [5] Karna trzema strzałami o grotach w kształcie półksiężyca migiem odciął mu ramiona i głowę, a on runął z rydwanu bez życia jak drzewo śala ścięte toporami. Suszena zaś, choć nie miał już koni, cętkowanymi, co prosto leciały, okrył męża z rodu Śinich*, jakby w tańcu, lecz zabiły go strzały Wnuka Śiniego.

Po śmierci syna gniew umysł Karny poraził. Z okrzykiem „Już nie żyjesz!” wypuścił strzałę wrogów przemagającą, by zabić buhaja Śinich. Lecz rozszczepił ją strzałą Śikhandin, trzema zaś samego Karnę ugodził, ale tamten rozwalił mu kołczan i godło, a dwoma bełtami zabił Sudźatę. Potem sześcioma Śikhandina przeszył i w głowę Dhrysztadjumny niemal trafił, a kolejnym, ostrym zabił Sutasomę — groźny Adhirathi, co powściągnął siebie.

I w tym całym zgiełku i lamencie, kiedy Dhrysztadjumnę powalono, rzekł Kryszna:
— [10] Pańćalowie giną! Ruszaj, Synu Prythy! Zabij Karnę, lwi mężu!

Wówczas ten najlepszy wśród mężów, o potężnych ramionach, ruszył na rydwanie w kierunku Adhirathiego, pragnąc ocalić tych w wielkiej trwodze mordowanych przez Karnę — przedniego rydwannika. Napiął łuk Gandiwa, łoskot straszny budząc, silnie uderzył dłonią o cięciwę, w okamgnieniu ciemność strzałami wywołał i jął zabijać ludzi i zwierzęta. Za nim Bhimasena jechał, osłaniając tyły Ardźuny Syna Pandu — bohatera co walczył samojeden. Obaj książęta gnali na rydwanach w kierunku Karny, wolni od wrogów.

Tymczasem Syn Woźnicy wielką walkę toczył, wgniatał w ziemię Somaków, zabijał zastępy rydwanów, koni i słoni, okrywając strzałami strony świata. [15] Na niego nacierali Uttamaudźas i Dźanamedźaja oraz Judhamanju i Śikhandin rozwścieczeni. Wszyscy razem ryczeli i wespół z Potomkiem Pryszaty* cętkowanymi go cisnęli. Tych pięciu rydwanników z rodu Pańćalów atakowało Karnę Waikartanę, ale nie zdołali go z rydwanu zwalić, jak zmysły nie wzruszają stanowczości tego, co siebie powściągnął. Karna strzałami połamał im łuki, godła, proporce, woźniców i konie zabijając i całą piątkę cętkowanymi mocno zranił, niczym lew rycząc. A gdy bił się z nimi z brzękiem łuku i cięciwy, z klaskiem dłoni, ludzie myśleli, że ziemia się rozerwie wraz jej górami i drzewami i w rozpacz popadali.

Adhirathi wypuszczał strzały ze swego niezrównanego, mocno napiętego łuku podobnego łukowi Indry Mocarnego i jaśniał w boju jak krąg płonących promieni, jak słońce okolone światłem. [20] Celnie wymierzył i Śikhandina przeszył dwunastoma strzałami, sześcioma ostrymi ugodził Uttamaudźasa, trzema lecącymi chyżo zaś Judhamanju, a także Somakę i Wnuka Pryszaty — każdego z nich trzema. I owych pięciu wielkich rydwanników, dostojny panie, pokonanych w tym wielkim boju przez Syna Woźnicy stało niezdolnych do żadnego ruchu jak przedmioty zmysłów pokonane przez tego, co siebie powściągnął. Lecz Synowie Draupadi na dobrze uzbrojonych rydwanach — jakoby na łodziach — z oceanu grozy Karny wydobyli swoich wujów, gdy ci tonęli już w nim niczym kupcy, którzy w topieli statek utracili.

Buhaj Śinich* ostrymi strzałami rozcinał liczne strzały ciskane przez Karnę i jego samego rozdarł bełtami z żelaza a ośmioma przeszył twego najstarszego syna. Odstrzeliwali mu się Krypa, Bhodźa, twój syn i sam Karna bełtami o ostrych grotach. I tak najlepszy z Jadów walczył z całą czwórką jak włodarz daitjów z władcami stron świata. [25] A Satjaki*, gdy rytmicznie łuk napinał warkoczący, lejąc mocno deszczem niezrównanych strzał, zdawał się tym bardziej niepowstrzymany niczym słońce w samym środku nieba. Rydwannicy Pańćalów zaś, dzielni pogromcy wrogów, znowu podjechali do męża z rodu Śinich i razem osłonili go w tym wielkim boju niby zastępy Marutów Indrę, kiedy z wrogiem walczył.

I tak bój okrutny się toczył między twoimi wrogami i twoimi wojskami, niosący zagładę wszystkim armiom jak w onej pradawnej walce bogów z asurami. Rydwannicy, woje na słoniach i rumakach, a nawet piechurzy, uzbrojeni w rozmaity oręż, chwiejnie, niepewnie przemierzali pole bitwy, zderzając się ze sobą, krzyczeli z bólu i padali bez życia. I to właśnie wtedy twój syn, młodszy brat króla*, ruszył na Bhimę, wypuszczając strzały. Wilczobrzuch pędem do niego podbiegł, jak lew atakujący wielką antylopę. [30] I rozpoczął się pojedynek nadludzki między tymi dwoma — jak między graczami w kości o życie — ogarniętymi wściekłością, pełnymi pychy — jak między Indrą Mocarnym i Śabarą. Ranili się wzajemnie bez litości ostrymi, śmiercionośnymi strzałami jak dwa wielkie słonie kłami — owładnięte żądzą, zalane wydzieliną szału.

Wilczobrzuch szybko dwiema strzałami brzytwowymi złamał łuk i godło Duhśasany i strzelił mu w czoło pierzastą strzałą, a woźnicy jego uciął głowę. Ale książę pochwycił łuk inny i wystrzelił dwanaście bełtów w Wilczobrzucha, sam zaś prowadząc konie prostym biegiem, dalej zalewał Bhimę pociskami.