7.90. Wejście Krytawarmana

I opowiadał Sańdźaja:
1 Gdy się popadło w tarapaty, o byku Bharatów, z własnej powstałe przewiny, nie godzi ci się rozpaczać, o mężny, niczym człowiek jakiś zwyczajny*.

2–3 Znając* brak twój przymiotów i stronniczość na rzecz własnych synów, a także twoje wątpliwości w kwestiach obowiązku oraz zazdrość o synów Pandu, znając twoją intencję nieszczerą w stosunku do nich oraz liczne twoje skargi żałosne, o najlepszy z ludzkich monarchów, znawca natury wszechświata, nauczyciel światów wszystkich, wszechmocny Wasudewa wywołał wówczas wojnę wielką Kurów.

4 Z twojej własnej przewiny spadło na ciebie to przeogromne, bezgraniczne zniszczenie. Żadnego wszak twojego dobrego uczynku ani u początku, ani pośrodku, o potomku Bharaty, ani też u kresu nie daje się zobaczyć. Tyś jedyną przyczyną tej klęski.

5 Dlatego trwaj dzisiaj tutaj bez ruchu, wiedząc o wyroku dla świata. Słuchaj bezczynnie, jak się toczyła ta wojna straszliwa, starciu bogów z demonami podobna.

6 Kiedy w twoje wojsko wkroczył Wnuk Śiniego, Prawdą Mężny, synowie Prythy na czele z Bhimaseną naparli na armię twoją.

7 Nadjeżdżających w pełnym pędzie Pandawów, jawnie rozwścieczonych, wraz z towarzyszami, wstrzymał w polu samojeden Krytawarman, rydwannik wspaniały.

8 Tak jak wezbrane fale oceanu wybrzeże dopiero wstrzymuje, tak samo armię Pandawów w zwarciu wstrzymał Syn Hrydiki*.

9 Za niebywały uznali wszyscy wyczyn heroiczny Syna Hrydiki, kiedy go tamże zjednoczeni razem synowie Prythy nie zmogli w tej bitewnej ofierze.

10 Wówczas Bhima trzy żelazne strzały posławszy w Krytawarmana, w konchę zadął, wielkoramienny, radość wszystkim Pandawom sprawiając.

11 Zaś Sahadewa dwudziestoma, a Włodarz Dharmy pięcioma, a z kolei setką pocisków Nakula w Syna Hrydiki poszył.

12 Synowie Draupadi siedemdziesięcioma trzema go razili, a Ghatotkaća siedmioma. Również Dhrysztadjumna trzema w Krytawarmana strzelił. Wirata i Drupada zaś, jak i Syn Jadźńaseny*, strzałami pięcioma każdy.

13 I Śikhandin też w Syna Hrydiki posłał pięć szybkobieżnych, po czym poraził go, uśmiechając się lekko, znowu strzał dwudziestką.

14 A wówczas Krytawarman, królu, na wszystkie strony w tych wspaniałych rydwanników po pięć strzał w jednego po drugim posłał. Po czym w Bhimę szył siedmioma, skupiony, łuk i proporzec z rydwanu na ziemię mu strącając.

15 Zaraz potem, gnając w pędzie na Bhimę, któremu łuk na kawałki potrzaskał, wspaniały rydwannik poraził go w pierś, rozjuszony, siedemdziesiątką strzał ostrych.

16 Mocarny jego przeciwnik, głęboko rażony wybornymi strzałami Syna Hrydiki zachwiał się, stojąc pośrodku rydwanu, tak jak chwieje się niechwiejna góra podczas trzęsienia ziemi.

17 Bhimasenę w tym stanie widząc, wiedzieni przez Dharmy Włodarza wojownicy, strzały straszliwe uwalniając, Krytawarmana ze wszystkich stron porazili.

18 W ten sposób otoczywszy go murem rydwanów licznych, o czcigodny, szyli strzałami zewsząd, walką podnieceni, żeby ochronić Syna Wiatru* w tym zwarciu.

19 Odzyskawszy zaś po chwili przytomność, Bhimasena, o potędze ogromnej, włócznię chwycił do walki z żelaza, o drzewcu ze złota i cisnął nią szybko w stronę rydwanu Krytawarmana.

20 Posłana potężnym ramieniem Bhimy w stronę Krytawarmana broń, przypominająca wyślizgującego się ze starej łuski węża, rozbłysła oślepiająco.

21 Nadlatującą gwałtownie włócznię, jaśniejącą niczym ogień u kresu świata, dwoma strzałami Syn Hrydiki przeciął wtedy dwukrotnie.

22 I na ziemię spadła przecięta włócznia, złotem przyozdobiona, rozświetlając wszystkie strony świata, królu, niczym wielki meteor z niebios spadły. Zaś Bhima, włócznię swą strąconą zobaczywszy, rozjuszył się zaiste ogromnie.

23 Po czym za inny łuk chwyciwszy natychmiast, głosem potężnym dźwięczący, rozgniewany Bhimasena Syna Hrydiki w polu zatrzymał.

24 I oto pięcioma strzałami raził go w sam środek piersi Bhima przerażająco potężny, królu, a wszystko przez to, że poszedłeś za złym podszeptem.

25 Zaś Bhodźa*, którego wszystkie członki poranione zostały przez Bhimasenę, o szacowny, zalśnił na bitewnym gruncie niczym rozkwitłe czerwienią drzewo aśoki*.

26 A potem, rozgniewany, z lekkim uśmiechem, trzema strzałami zaatakował Bhimasenę i, dalej walcząc, szył potężnie w odpowiedzi w nich wszystkich.

27 Po trzy strzały wypuścił łucznik wspaniały w każdego z walczących wspaniałych rydwanników, ci zaś w niego w odpowiedzi szyli każdy po strzał siedem.

28 Wówczas, wściekły, ostrą jak brzytwa strzałą wspaniały rydwannik łuk Śikhandina przeciął w starciu, śmiejąc się w głos niemal, o potomku Bharaty.

29 Ale Śikhandin rozzłoszczony, gdy łuk stracił w walce, natychmiast po miecz chwycił i tarczę krągłą promieniejącą setką księżyców.

30 Krążąc wokół wielką tarczą złotem inkrustowaną, miecz cisnął w stronę rydwanu Krytawarmana.

31 Miecz ogromny, łuk Bhodźi ze strzałą w zderzeniu strzaskawszy, wbił się w ziemię z impetem, królu, niczym ciało niebieskie z niebioskłonu spadłe.

32 Tymczasem zaś wspaniali rydwannicy pośpiesznie razili Krytawarmana w tej wojennej ofierze strzałami raniącymi głęboko.

33–34 Odrzuciwszy zatem swój wielki łuk potrzaskany, o najlepszy wśród Bharatów, Syn Hrydiki, zabójca mężnych przeciwników, za inny łuk chwycił i posłał w starciu w każdego z Pandawów po trzy strzały prosto do celu mknące, a Śikhandina poraził trzema, i znowu pięcioma.

35 Ale Śikhandin, sławetny wielce, też łuk drugi wziąwszy, sparował atak Potomka Hrydiki szybkobieżnymi strzałami o ostrzach mocnych — żółwia pazurach*.

36–37 Wówczas wściekły bohater, w zwarciu potęgę demonstrując, o królu, krew z krwi Potomny Hrydiki na Syna Jadźnaseny*, rydwannika wspaniałego, przyczynę śmierci Bhiszmy o wielkim harcie ducha, ruszył pędem gwałtownym w polu, królu, niczym tygrys na słonia.

38 Potężni obaj jak dwa słonie Ziemię podtrzymujące, rozpłomienieni niczym dwa ognie, dwaj ciemiężyciele przeciwników, zaatakowali się wzajemnie strzał chmarami.

39 I rozdźwięczali obaj oba najlepsze z łuków, nakładając na nie strzały i wypuszczając je setkami niczym dwa słońca rażące promienie.

40 Dręcząc się nawzajem strzałami palącymi ci dwaj wspaniali rydwannicy, dwaj herosi, płonęli niczym dwa słońca kres świata zapowiadające.

41 Wreszcie Krytawarman, porywczego Syna Jadźnaseny wspaniałego rydwannika ostrzelawszy siedemdziesięcioma trzema pociskami, ponownie ostrzelał go siedmioma.

42 Ten głęboko trafiony, z bólu na siedzisku rydwanu aż przysiadł, wypuszczając łuk ze strzałą, omdlewając, słabością ogarnięty.

43 Opadłego na rydwanie widząc Syna Jadźńaseny, twoi wojowie, o buhaju wśród Bharatów, wysławiać poczęli Syna Hrydiki i szatami swymi potrząsać zaiste.

44 A woźnica Śikhandina, w takim stanie, poranionego strzałami przez Syna Hrydiki go widząc, powiózł wspaniałego rydwannika z pola bitwy pędem.

45 Synowie Prythy natomiast, opadłego na siedzisko rydwanu zobaczywszy Śikhandina, błyskawicznie otoczyli rydwanami Krytawarmana na arenie tej wojennej ofiary.

46 Tamże niebywałego, najwspanialszego dokonał Krytawarman, rydwannik wspaniały, kiedy sam jeden w walce Synów Prythy wstrzymał, z ich towarzyszami.

47 A Synów Prythy zwyciężywszy, zwyciężył też Ćedich, Pańcalów, także Sryńdźajów oraz Kekajów bardzo mężnych, Krytawarman — rydwannik wspaniały.

48 Pandawowie trafiani w polu przez Syna Hrydiki miotali się to tu, to tam. Nie zdołali stawić mu czoła w boju w żaden zaiste sposób.

49 Pokonawszy w walce synów Pandu, z Bhimaseną na czele, Syn Hrydiki trwał na placu boju niczym ogień jasno płonący, bezdymny.

50 A rydwannicy wspaniali, do ucieczki zmuszeni w starciu przez Syna Hrydiki, tyły dali, rażeni jego strzał ulewą.