7.149. Alambala syn Dźatasury

I opowiadał Sańdźaja:
1–2a Widząc Ghatotkaćę, królu, w stronę rydwanu Syna Woźnicy ciągnącego szybko, przygotowanego, który zabić pragnął Karnę w wojennej ofierze, do Duhśasany ozwał się twój syn* w te słowa:

2c–3a „Ten raksza w polu, widząc Karny waleczność, prosto na Karnę rusza natychmiast w ataku. Zatrzymaj tego rydwannika wspaniałego!

3c-4 Osłaniany armią potężną jedź tam, gdzie siłacz potężny Karna Waikartana w bitwie z rakszasą intensywnie walczy. Chroń Karnę w polu usilnie, wojskiem wsparty, o dawco zaszczytów!”.

5 W tym czasie, królu, Syn Dźatasury* mocarny, do Durjodhany podjechawszy, tak rzekł, najznakomitszy z napastników:

6 „Durjodhano, za twoim rozkazem zabić pragnę twoich nieprzyjaciół znanych, szałem bitewnym upojonych Pandawów wraz z ich towarzyszami.

7 Mój ojciec, Dźatasura, niegdyś najpierwszy wśród rakszasów, przez nędznych Synów Prythy został zabity, którzy uciekli się do rytuału rakszobójczego. Pragnę go pomścić za twoją zgodą, wszechmocny panie”.

8 Zapewnił go wówczas książę, zadowolony, po kilkakroć: „Z pomocą Drony i Karny wystarczę ja, by zabić wroga. Ty zaś jedź, z moim rozkazem: pokonaj i zabij Ghatotkaćę!”.

9 „Tak jest!” powiedział olbrzym Syn Dźatasury i — na pojedynek wyzwawszy Ghatotkaćę — najróżniejszym orężem zasypał Syna Bhimaseny.

10 A w odpowiedzi Alambalą i Karną, i wojskami Kuru nie do przejścia Syn Hidimby mielił sam jeden niczym wielki wicher chmurami deszczowymi.

11 Wówczas iluzją wywołany widząc rydwan, Alambala szybko chmarami strzał różnego rodzaju Ghatotkaćę obrzucił.

12 Rażąc licznymi strzałami Syna Bhimaseny, do ucieczki zmuszał Alambala chmarami strzał armię Pandawów.

13 Przepędzane przez niego wojska Pandu, o czcigodny, rozpraszały się po placu w głębi najciemniejszej nocy niczym wiatrem pędzone chmury.

14 Strzałami Ghatotkaći goniona tak samo zaiste armia Kuru rozbiegła się w panice w głębi najciemniejszej nocy, królu, porzucając pochodnie tysiącami.

15 Alambala wówczas, wściekły, w Syna Bhimaseny w tej wielkiej rzezi zaostrzonymi pociskami uderzył, niczym w wielkiego słonia ościeniami.

16 A Ghatotkaća na kawałki pociął jego wóz, woźnicę oraz cały oręż i zaryczał przerażająco potwornie.

17 Potem Karnę i tysiące innych wojowników Kuru, i Alambalę chmar strzał powodzią zalał, niczym chmura deszczowa górę Meru nieruchomą.

18 Zakotłowała się wówczas armia wojów Kuru, przez rakszasę rażona, jedni drugich wzajemnie miażdżyli, wszystkie cztery formacje wojska* zaiste.

19 Syn Dźatasury, o wielki królu, rydwanu pozbawiony, z zabitym woźnicą, rozgniewany, na Ghatotkaćę na placu z pięściami się rzucił, nieugięty.

20 Uderzany pięściami przez Alambalę zadrżał Ghatotkaća niczym szczyt górski podczas trzęsienia ziemi, pełen dywizji drzew i krzewów zastępów.

21 A wówczas wielką łapą maczugę przypominającą, wrogów gromady całe rozbijającą, Syn Bhimaseny w Syna Dźatasury uderzył z pięści cała mocą.

22 Wymłóciwszy go wówczas szybko, wściekły Syn Hidimby cisnął nim oboma ramionami, które gromy–proporce Indry przypominały, i rozgniótł o powierzchnię ziemi.

23 Ale Alambala wyrwał mu się i, wyrwawszy do góry rakszasę Ghatotkaćę, cisnął nim z furią o ziemię w boju.

24 I bójka się rozwinęła tych dwóch grzmiących olbrzymów, Ghatotkaći i Alambali, tumultu pełna, dreszcze na ciele wzbudzająca.

25 Obaj iluzjami przewagę próbowali zdobyć nad przeciwnikiem, arcymagicy, obaj walczyli mężni ogromnie niczym Indra z Synem Wiroćany*.

26 Wiatrem i oceanem byli, to znowu Garudą i Takszaką*, to znowu chmurą i wichrem wielkim, to znowu gromem i górą masywną. To słoniem i tygrysem byli, to znowu Swarbhanu* i słońcem jaśniejącym.

27 W ten sposób stwarzając setki iluzji, jeden drugiego próbując zabić, potężnie i wspaniale walczyli obaj, Alambala i Ghatotkaća.

28 Pałkami i maczugami, lancami, młotami i trójzębami, tłuczkami i wierzchołkami gór obaj wzajemnie się okładali.

29 I na dwóch koniach, i na dwóch słoniach, na piechotę i w rydwanach znowu dwóch walczyli mocą wielkiej iluzji obaj, obaj najpierwsi z rakszasów w walce.

30 A potem Ghatotkaća, królu, żądny śmierci Alambali, wzleciał wysoko, rozwścieczony, i spadł na niego niczym jastrząb zaiste.

31 I chwycił Indrę wśród rakszasów, olbrzyma Alambalę, i uniósłszy go, cisnął o ziemię niczym Wisznu asura Maję* w tej wojennej ofierze.

32 Wówczas Ghatotkaća za miecz złapał, niebywale cudowny dla oka, i odciął od ciała głowę straszliwą, o zwyrodniałym wyglądzie.

33 Głowę wroga, krwią zalaną, chwyciwszy za włosy, rakszasa Ghatotkaća ruszył szybko ku rydwanowi Durjodhany.

34 A dotarłszy do księcia, wielkoramienny, uśmiechnięty rakszasa, na rydwan jego cisnął głowę z włosami i twarzą zdeformowaną. I zaryczał przerażającym rykiem niczym chmura burzowa w porze deszczowej.

35 I odezwał się wówczas, królu, do Durjodhany w te słowa: „Oto nieżywy twój ziomek, którego waleczność oglądałeś dzisiaj. Wkrótce zobaczysz zgon Karny, a także i swój własny!”.

36 To powiedziawszy, ruszył wówczas ku Karnie, o Indro wśród ludzi, szyjąc setkami strzał ostrych, wypuszczanych w głowę Karny.

37 I stała się wówczas walka straszliwie przerażająca, trwogę budząca, zadziwiająca, o wielki królu, między człowiekiem a rakszasą w bitwie.