8.62. Wryszasena walczy z Nakulą

I rzekł Sańdźaja:
Gdy Duhśasana stracił życie, dziesięciu twoich mężnych synów, wielkich rydwanników, którzy przed walką się nie wzdragają, a których jad gniewu wielkiego trawił, okryło Bhimę strzałami. Byli to Kawaćin, Niszangin, Paśin, Dandadhara, Dhanurdhara, Alolupa, Śala, Sandha, Watawega i Suwarćas, którzy skrzyknęli się, tragedią brata złamani. Otoczyli Bhimasenę długoramiennego, strzałami go zasypując. A Bhima, ze wszystkich stron wstrzymywany ich strzałami bez wiechci, o oczach z gniewu czerwonych, wściekły płonął niczym sam Czas, aż do królestwa Jamy ich zawiódł, [5] a każdego trafił dziesięcioma ostrymi strzałami na niedźwiedzie, o złotych lotkach — zdobny w bransolety złote.

A kiedy ich zabił, na oczach Karny Syna Woźnicy i Bhimy Syna Pandu twoje wojska się rozpierzchły strachem uciśnione. Wówczas Karnę, mój królu, trwoga ogarnęła na widok potęgi Bhimy jakoby Śmierci samej wobec tego, co żyje*. Śalja, bitwy ozdoba, po jego twarzy poznał, co czuje i rzekł do niego w chwili odpowiedniej:

— Nie daj się lękowi, Synu Radhy! Nie przystoi ci to! Uchodzą ci królowie, gnębieni strachem przed Bhimaseną, a Durjodhana w bezrozum popadł, cierpiąc z powodu tragedii brata. [10] Kiedy Bhima szlachetny wypił krew Duhśasany, wszyscy zmysły postradali, a rozpacz ich gniew zdławiła. Zebrali się przy Durjodhanie, siedzą wokół niego, od Krypy poczynając, Karno, a także jego bracia, którzy jeszcze żyją. A Pandawowie, którzy swój cel osiągnęli, z Ardźuną Zdobywcą-Skarbu na czele naprzeciw ciebie stoją, śmiałku, gotowi do walki. Zatem ty, mężu tygrysi, w męstwie wielkim znajdź wsparcie! Prawem wojowników wiedziony przeciwstaw się Zdobywcy-Skarbu w boju! Na tobie bowiem spoczywa teraz całe brzemię Durjodhany Syna Dhrytarasztry. Weź je na swe barki na ile masz siły i mocy! Zwyciężysz — wielką sławę zdobędziesz, przegrasz — niebo jest pewne! [15] Twój syn Wryszasena, Synu Radhy, ruszył już na Pandawów, zły na ciebie, żeś zdurniał!

Usłyszał Karna słowa Śalji o światłości bezmiernej i w sercu swym stanowczą, męską postawę do walki wzbudził. Tymczasem Wryszasena podjechał do Wilczobrzucha, który stał na swoim rydwanie, z maczugą w ręku niczym sam Czas z pałką, i twych wojaków uśmiercał. A na niego natarł Nakula chrobry w gniewie, bijąc we wroga strzałami cętkowanymi, chcąc zgładzić w boju podnieconego Syna Karny, jak ongiś Indra Zwycięski Dźambhę. Strzałą brzytwową złamał mu godło zdobne w kryształy i jasne muszle, a także jego łuk, przewiązany złotą tkaniną. [20] Ale Syn Karny migiem łuk inny pochwycił i ugodził Nakulę Syna Pandu boskimi pociskami — bronią potężną władając, chciał Duhśasanę pomścić. Rozjuszył się szlachetny Nakula, strzałami jak wielkie meteory uderzył. Syn Karny jednak, biegły w broni, odbijał mu się boskim orężem. I tym orężem najdoskonalszym uśmiercił wszystkie konie pięknego młodzieńca* — z krainy Wanaju pochodziły, jasne, złotem przystrojone, bardzo rącze. Nakula, gdy stracił konie, zeskoczył z rydwanu. Tarczę świetlistą niosąc, ze wzorem w osiem księżyców, i miecz przejrzysty jak przestwór, ruszył niczym ptak, podskakując. I kiedy był w powietrzu, ciął mężów, rumaki i słonie, po różnych szlakach bojowych krążąc. Padały ich ciała mieczem ćwiartowane jak bydlęta przez kapłana w Wielkiej Ofierze Z Konia. [25] Ściął tak samojeden dwa tysiące wojowników znanych, pijanych bojem, z różnych krajów, wiernych przysiędze — jak drwale największe drzewa sandałowe ścinają, ich rdzenia szukając. I gdy na Wryszasenę leciał, tamten na niego się rzucił i ze wszystkich stron pociskami go przeszył. Ranny Nakula trafił go cętkowanymi, a on rozgniewał się wielce, poraniony. I strzelił osiemnastoma takimi samymi Nakulę, co bawiąc się, samojeden wymiatał mężów znamienitych, rumaki, słonie i rydwany. Wezbrał gniewem Nakula ugodzony i ów mąż chrobry znów Syna Karny zaatakował, gdyż pragnął jego śmierci, lecz on w tym wielkim boju strzałami rozdarł jego tarczę z gwiazd tysiącem i jego miecz z żelazną klingą, o ostrych krawędziach, którym Nakula wymachiwał, z pochwy wyjąwszy, a który do zadań najcięższych był zdatny, żywot wrogów porywał, złowrogi niczym wąż straszliwy — [30] migiem rozciął ten wrogów przemożyciel sześcioma strzałami ostrymi o grotach jak mocne brzytwy, a potem żółtymi naostrzonymi cętkowanymi ugodził Syna Pandu głęboko w sam środek piersi. Syn Madri* bez koni, nękany przez Syna Karny wspiął się na rydwan Bhimaseny jak lew na górę wysoką, a widział to Ardźuna Zdobywca-Skarbu.

Kiedy pięciu znamienitych potomków Drupady z Wnukiem Śinich jako szóstym oraz pięciu synów córki Drupady przemożycieli wrogów zobaczyło, że Syn Karny zniszczył strzały i miecz Nakuli, że jest bez rydwanu, udręczony przez strzały wroga, złamany jego orężem, pędem ruszyli na rżących koniach w cwale powożonych przez najlepszych woźniców, ich proporce na wietrze powiewały. Z bronią w ręku, wymiatając twoje słonie, rydwany i rumaki strzałami podobnymi do władców węży. Naprzeciw nim wyjechali przedni rydwannicy twoi — Syn Hrydiki* i Krypa, Syn Drony* i Durjodhana, Śakuni, Śuka, Wryka, Kratha i Dewawrydha na słoniach ryczących jak deszczowe chmury, na rydwanach i z łukami. Ci najznamienitsi mężowie onych jedenastu prześwietnych odepchnęło, bijąc najlepszymi, wybornymi strzałami. [35] Ale na nich z kolei najechał Kuninda ze swym oddziałem na słoniach o barwie pierwszych obłoków burzowych, do szczytów gór podobnych, o straszliwej prędkości. Pięknokształtne słonie himalajskie, od szału pijane, których zręczni jeźdźcy w bitwach rozkochani dosiadali, zdobne złotą plecionką pancerzy wyglądały jak chmury burzowe błyskawicami przeplatane.

Syn Kunindy na Krypę wraz z woźnicą i z końmi uderzył gwałtownie dziesięcioma wielkimi żelaznymi pociskami, lecz dostał strzałami od Syna Śaradwanta* i wraz ze słoniem na ziemię się zwalił. Wtedy jego młodszy brat żelaznymi lancami jak słońce — twórca dnia — promiennymi, wstrząsnął jego* rydwanem, wydając ryk bojowy. I wtedy, gdy tak ryczał, głowę mu władca Gandhary* odciął. Gdy oni zginęli, twoi wielcy rydwannicy, radością przepełnieni, głośno zadęli w konchy ze słonej wody zrodzone i strzały dzierżąc w rękach ruszyli na wroga.

[40] I rozpoczął się znowu bój nadzwyczaj okrutny, gwałtowny i bezładny, Kurów z Pandawami i Sryńdźajami, żywot ludzi i zwierząt porywający strzałami, włóczniami, lancami, maczugami i toporami. Strzelali do siebie nawzajem wojownicy na koniach i słoniach oraz piechurzy, na ziemię padali, jak chmury deszczowe z błyskawicami i piorunami, gdy wstąpią w nie straszne wichry ze wszystkich stron świata. Śatanika wielkie słonie uśmiercał, rozwalał rydwany i wytracał zastępy twoich piechurów, broni ich pozbawiając, Bhodźa zabijał konie, Krytawarman słonie zarzynał. Od strzał Syna Drony trzy słonie w pełnym uzbrojeniu, z jeźdźcami i godłami zwaliły się na ziemię bez życia jak wielkie góry piorunem trafione. Najbliższy krewniak młodszego brata króla Kunindy twojego syna w sam środek piersi pierzastymi strzałami uderzył, ale twój syn jego samego wraz ze słoniem ostrymi bełtami poćwiartował. [45] Runęli obaj — król słoni i książę — obficie krwią tryskając we wszystkie strony, jak góra z ochrą wodą tryska, rozbita przez grom Indry Mocarnego, gdy nadejdą deszcze. Inny zaś słoń, którego syn Kunindy* poganiał, stratował Śukę wraz woźnicą, końmi i rydwanem, a potem padł rozdarty strzałami Krathy razem ze swoim panem jak góra piorunem uderzona. I sam władca Krathów, rydwannik niepokonany, przez jeźdźca na słoniu z gór pochodzącego uderzony padł wraz z koniem, woźnicą i łukiem, jak wielkie drzewo pod wichru naporem. A onego mieszkańca górskiego królestwa, co na słoniu jechał, Wryka mocno trafił dwunastoma strzałami, wtedy zaś słoń wszystkimi nogami Wrykę z końmi i rydwanem w mig stratował*. Ale ostrzelany mocno strzałami syna Babhru runął na ziemię ten król słoni ze swym kornakiem. A sam poległ w cierpieniu przez Syna Sahadewy odparty. [50] Syn Kunindy szybko do Śakuniego podjechał na słoniu, co wrogów powalał kłami i nogami*, okrutnie atakując, by go zabić. A król Gandhary głowy go pozbawił. Padły twoje wielkie słonie, zabite setkami, tak jak konnica, jazda i oddziały piechurów. Runęli na ziemię bezsilni, zgładzeni jak węże pod naporem wichru, który Garuda wzbudził. Syn Kunindy, w strasznym uśmiechu zęby szczerząc, ugodził Syna Nakuli wieloma ostrymi strzałami. A Syn Nakuli strzałą brzytwową głowę podobną do kwiatu lotosu mu zerwał.

Syn Karny przeszył Śatanikę* chyżymi trzema ostrymi pociskami, Ardźunę trzema, Bhimę takoż trzema, Nakulę zaś siedmioma, a Dręczyciela Wrogów dwunastoma. Uradowali się Kurowie i wychwalali czyny tego o nadludzkich czynach, ale ci, co znali wielką potęgę Ardźuny Zdobywcy-Skarbu wiedzieli, że już go złożono na ofiarę w ogniu. [55] Zobaczył bowiem Zdobny-W-Diadem, zabójca obcych mężów, że Syn Madri, śmiałek największy, wpośród tłumu konie postradał i że Kryszna ciężko ranny został*, więc podjechał do Wryszaseny stojącego przed Karną Synem Woźnicy. Gdy ten groźny chrobry mąż nadjeżdżał, lejąc w boju strzał tysiące, rzucił się na niego Syn Karny jak Namući na Indrę w walce pradawnej. I setką strzał cudownych przeszył Syna Prythy Syn Syna Woźnicy, a potem zaryczał ten nadzwyczaj potężny, jak Namući, gdy ongiś przeszył Indrę Mocarnego. I ponownie uderzył Syna Prythy strasznymi strzałami, trafiając go w ramię, Krysznę dziewięcioma dosięgnął, a potem znowu Ardźunę dziesięcioma z grotami ostrymi. Wtedy szlachetny Zdobny-W-Diadem w gniewie czoło zmarszczył aż w trzy linie, mój królu, i wypuścił strzały bezwiechciowe, by Syna Woźnicy zabić w walce. [60] Zaraz też bezlitośnie w czułe punkty dziesięcioma cętkowanymi go trafił, złamał mu łuk i czterema strasznymi strzałami o ostrzach brzytwowych odciął jego ramiona i głowę. A on, trafiony strzałami Syna Prythy, bez ramion i głowy, zwalił się z rydwanu na ziemię, jak ogromne drzewo śala obsypane kwieciem, pełne listowia ze szczytu góry się wali.

Widział Syn Woźnicy porywczy, jak jego syn leci z rydwanu na ziemię, porażony strzałami Ardźuny Zdobnego-W-Diadem, więc prędko na swoim rydwanie ku jego rydwanowi ruszył, cierpiąc strasznie z powodu śmierci syna.