7.155. Radość Kryszny

Sańdźaja rzekł:
1 Ghatotkaći śmierć ujrzeli,
strzaskanego niczym góra,
i Pandowie przygnębieni
łzami smutku się zalali.

2 Wasudewa przeszczęśliwy
potężnie jak lew zaryczał,
przerażając i kłopocząc.
A gdy ryk już z piersi wydał,
począł ściskać syna Prythy.

3 Kiedy gromki zgiełk uczynił,
lejce ściągnął i przytroczył,
i zatańczył wielce rady
niczym drzewo wiatrem bite.

4 Znowu z Parthą zawirował
i rękoma się okładał,
stając na rydwanu ławie,
niewzruszony gromko krzyczał.

5 Widząc radość, wielki królu,
potężnego Wasudewy,
Ardźuna doń się odezwał
w swoim sercu niezbyt rady:

6 „Nie na miejscu twa wesołość,
o pogromco Madhu, teraz,
gdy Hidimby syna śmiercią
wszyscyśmy są zrozpaczeni!

7 Armia nasza rejteruje,
Ghatotkaći śmierć ujrzawszy,
my jesteśmy zdruzgotani
upadkiem Hidimby syna.

8 Być nie może powód błahy
twej radości, Dręczycielu.
Godzi ci się rzec mi o nim,
o najlepszy z prawdomównych.

9 Jeśli to nie tajemnica,
wyjaw mi ją, Madhugromco.
Powiedz, czemuż swą powagę
dziś z kretesem zarzuciłeś.

10 Jakby morze wyszło z brzegów,
jakby Meru się ruszyła —
takież twoje zachowanie
lekkomyślne, Dręczycielu”.

Wasudewa rzekł:
11 Wielka jest tu nasza radość,
słuchaj mnie, Zdobywco Bogactw,
słowa te natychmiast sercu
dadzą wielkie ukojenie.

12 Ghatotkaća wszak przechytrzył
włócznię, o świetlisty wielce!
Uznaj, że już dzisiaj Karna
martwym jest, Zdobywco Bogactw.

13 Nie ma w świecie tym człowieka,
co by zmierzyć mógł się z Karną,
gdy tę włócznię trzymał w dłoni —
w boju był jak Karttikeja.

14 Los pozbawił go już zbroi,
los też zabrał mu kolczyki,
teraz włócznię Karny wykpił
przy pomocy Ghatotkaći.

15 Karna w zbroję przyodziany,
kiedy nosił swe kolczyki,
w pojedynkę mógł zwyciężyć
trójświat wraz z nieśmiertelnymi.

16 Ani Indra, ni Pan Bogactw,
ni Waruna — wód monarcha,
ani Jama nie są władni,
aby z Karną stanąć w szranki.

17 Gdybyś łuk Gandiwę ujął,
a ja stanął z Sudarśaną,
byśmy go nie pokonali,
tak zbrojnego byka-człeka.

18 Śakra dla twojego dobra
złudą zabrał mu kolczyki
i pancerza go pozbawił
ów pogromca wrogich twierdzy.

19 Jako że swą zbroję odciął
i kolczyki szczerozłote
własne Śakrze podarował,
Karnę zowią Waikartaną*.

20 Tak jak żmija jadowita
siłą zaklęć otępiona
dzisiaj jawi mi się Karna,
niczym ogień zbyty żaru.

21–22 O herosie długoręki,
odkąd włócznię dał Wasawa
wielki duchem za kolczyki
oraz boską zbroję Karnie,
ów byk-człowiek w każdej chwili
mógł cię zabić. Teraz jednak
Ghatotkaća mu ją zabrał.

23 Mimo tego, o bezgrzeszny,
mogę przysiąc, o tygrysie,
że nikt inny poza tobą
zabić Karny nie jest w stanie.

24 Prawdomówny, czci braminów,
ślubom, ascezie oddany,
nawet wrogów łaską darzy,
Karnę Bykiem więc nazwano.

25 Zręczny w boju, długoręki,
zawsze ze wzniesioną bronią,
jak lew w lesie, co morduje
rozjuszone dzielne słonie,
tak on, stojąc z przodu armii,
dzielnym wojom męstwo kradnie.

26 Jak na słońce południowe,
nikt nań wejrzeć nie jest w stanie.
Jak Dnia Twórca w czas jesieni
z siecią strzelistych promieni
on się jawi, o tygrysie,
pośród twoich pierwszych wojów.

27 Jak w czas deszczu chmur kłębisko,
tak on leje strugi bełtów.
Deszczy Karna niczym obłok
siecią boskich swych pocisków.
Dziś on zwykłym stał się człekiem,
kiedy włócznię Śakry stracił.

28 Sposób jedyny
będzie, by go zgładzić,
gdy koło wozu
mu w dziurze ugrzęźnie
i ten uważny
w trudzie czujność straci.
Dam ci znak wcześniej,
abyś mógł go zabić.

29 Wszak Dźarasandhę,
męża pośród Ćedich
i Ekalawję
z plemienia Niszadów
dla twej korzyści
przeróżnym sposobem
jednego po drugim
zaiste zabiłem.

30 Jak również inni
władcy wśród rakszasów:
Baka, Kirmira —
wrogich armii gromca,
straszny Kidimba,
mężny Ghatotkaća
czy Alajudha —
wszyscy wytraceni.