7.150. Ghatotkaća rusza na Karnę

I rzekł Dhrytarasztra:
1 Gdy starli się Karna Waikartana i rakszasa Ghatotkaća w środku najciemniejszej nocy, jak się ta walka potoczyła?

2 I jak wyglądała walka tego straszliwego rakszasy? A rydwan jego jak wyglądał? A iluzje jego? I oręż wszystek?

3 Jakiego rozmiaru jego konie były? Godło na rydwanie jakie? A łuk? A jaką miał zbroję? Ochronę na szyi jaką? Pytam cię, więc mi opowiedz. Zręcznyś wszak w opowiadaniu, Sańdźajo.

I opowiadał Sańdźaja:
4 Oczy miał krwią podbiegłe, olbrzym o cielsku ogromnym, czerwoną jak miedź gębę, wydatny brzuch*, sterczące włoski na ciele, płowo-brązowy zarost na twarzy, ostro zakończone uszy i wielką szczękę.

5 Szeroką paszczę od ucha do ucha, ostro zakończone kły, wargi i język miedzianej barwy, a jęzor długi bardzo, krzaczaste brwi i nos masywny.

6 Ciemnoniebieskie miał członki i krwistoczerwoną szyję. Wysoki był jak góra, trwogę budził. Był olbrzymi, wielkoramienny, wielkogłowy — siłacz wielki.

7 Z bezwłosą głową*, szorstką w dotyku, wypukłym twardym czerepem*, szerokie biodra miał i pępek głęboki, falujące pośladki. Był olbrzymi.

8 Takież ozdoby olbrzymie na rękach nosił, wielką iluzją władający, i takież również na ramionach bransolety. Na piersi naszyjnik obnosił złoty niczym nieruchoma góra girlandę ognia.

9 Nad czołem rakszasy jaśniał diadem ze złota, niezwykle zachwycający, wieloma kształtami i częściami pobłyskując, na wzór bramy świątynnej głowę mu obramiając.

10 Dwa kolczyki barwą słońcu wschodzącemu podobne nosił i girlandę ze złota sporządzoną, szczęsną. Osłonięty był masywną zbroją mosiężną o wielkim blasku.

11 „Dzyń, dzyń” setką dzwonków dźwięczący, z chorągiewkami na proporcu krwiście czerwonymi, cały okryty niedźwiedzimi skórami, na sto łokci* długi, rydwan miał wspaniały.

12 Zaopatrzony w najlepszy oręż wszelkiego rodzaju, miejsce na polu rydwan zajął, zwieńczony proporcem, na ośmiu kołach, dudniących głęboko niczym burzowa chmura.

13 A zaprzężone do niego były mocarne konie, co przypominały ogromne słonie, o oczach czerwonych, przerażające, wybornej maści i szybkości.

14 Woźnicą jego był rakszasa różnooki, o płomiennej paszczy i płomienistych kolczykach, który po placu boju powoził końmi lejcami promienie słońca przypominającymi. Stojący obaj na rydwanie rakszasowie wyglądali niczym Rawi–bóg słońca z Aruną*–świtem.

15 Nieba sięgało, niczym chmurą spowite, ogromne, jak szczyt górski wysokie, przepotężne godło na rakszy wozie wzniesione — z górną częścią ciała od krwi czerwoną obiatożerczy sęp, przerażający potwornie.

16 W drżenie wprawiał rakszasa łuk grzmiący niczym gromy Wasawy, o cięciwie niezłomnej, ozdobny, tęgi na łokieć, na dwanaście łokci długi.

17 Strzałami rozmiarów osi rydwanów przesłaniał Ghatotkaća wszystkie strony. Tej nocy, bohaterom zagładę niosącej, na Karnę w ataku ruszył*.

18 Gdy, umocowawszy łuk na rydwanie, stał i szył z niego wkoło, dźwięk się dało słyszeć potężny niczym trzaskanie piorunów.

19 Owładnięte strachem przed nim wojska twoje, o potomku Bharaty, rozbujały się wszystkie niczym wielkie fale oceanu.

20 Zobaczywszy nadlatującego rakszasę, różnookiego, przerażającego, z uśmiechem niemal na ustach Syn Radhy natychmiast drogę mu zagrodził.

21 A potem ruszył na niego Karna, szyjąc w szyjącego z bliska, niczym słoń w amoku na drugiego słonia w amoku, niczym byk–przewodnik stada na drugiego byka.

22 I zderzyli się gromko ze sobą ci dwaj, o panie ludów, Karna i rakszasa, królu, niczym Indra z Śambarą.

23 Chwyciwszy obaj za dwa łuki o wielkim impecie i przerażającym dźwięku, przesłonili się wzajem obaj, siecząc obaj pociskami wielkimi.

24 Potem strzałami o gładko toczonych drzewcach, wypuszczanymi z łuków do koła pełnego napinanych, parowali się nawzajem, mosiężne przecinając sobie wzajem pancerze.

25 Obaj niczym dwa tygrysy pazurami, niczym dwa olbrzymie słonie ciosami, jeden drugiego lancami i strzałami bezpiórymi, cięli się obaj nawzajem.

26 Tnąc sobie obaj wzajem ciała członki, pociski obaj szyjąc w siebie nawzajem, spalić chcąc siebie obaj nawzajem strzał chmarami, obaj spojrzeniom swoim wzajem umykali.

27 Obaj zaś ciała mieli poranione, obaj krwi strumieniami spływali i wyglądali obaj niczym dwie góry czerwonej kredy potokami wody spływające.

28 Obaj z ciałami strzał grotami skłutymi, zacinający obaj bronią jeden drugiego, nie byli w stanie obaj wybić się z równowagi wzajemnie, choć natężali się obaj. Obaj o wielkim blasku.

29 Tak toczyła się ta walka nocna, czas długi niemal wyrównana między rakszasą a Karną, królu, obu na polu bitwy stawkę o życie ryzykujących.

30 Od dźwięku łuku rakszasy, gdy nieustannie nakładał ostre strzały i naciągał cięciwę, w przerażenie wpadali i nasi, i nieprzyjacielscy wojownicy. Kiedy to nie zdobywał Karna przewagi nad Ghatotkaćą, królu.

31 Wówczas przywołał broń boską najwyborniejszy ze znawców oręża. A widząc przywołaną przez Karnę boską broń, Ghatotkaća stworzył wielką iluzję, rakszasa, Pociecha Syna Pandu.

32 I nagle otoczony był armią wielką rakszasów o przerażających postaciach, dzierżących trójzęby i maczugi, targających w łapach głazy olbrzymie i drzewa.

33 Widząc go z wielkim łukiem wzniesionym, zadrżeli wszyscy władcy niczym na widok nadciągającego Boga Śmierci–Kresu Stworzenia dzierżącego straszliwy kostur Czasu.

34 Strwożone lwimi rykami wydawanymi przez Ghatotkaćę, moczem trysnęły słonie bojowe i zatrzęśli się potężnie ludzie wszyscy.

35 Wówczas potężny deszcz kamieni, gwałtowny potwornie, posypał się ze wszystkich stron, wypuszczony przez wzmożone w samym środku nocy w swej sile siły* rakszasowe.

36 I żelazne koła, wekiery, włócznie i dzidy sypały się gęsto, również harpuny, setkobijne pałki, a także trójzęby.

37 Tę straszną, dziką, gwałtowną nawałę widząc, władcy ludzi i synowie twoi, i pozostali wojownicy w dygot paniczny wpadłszy, do ucieczki bezładnej się rzucili.

38 I tylko jeden tam Karna dumny — szczycący się siłą swojego oręża — nie drgnął nawet i raz za razem rozpraszał strzałami iluzję przez Ghatotkaćę wywołaną.

39 Ale Ghatotkaća nie mógł ścierpieć, że rozpędzana była jego iluzja. Wypuszczał strzały straszliwe, które w Syna Woźnicy wchodziły.

40 Potem, Karnę przebiwszy, krwią pomazane w tej wielkiej wojennej ofierze, wbijały się te strzały w ziemię niczym rozwścieczone węże.

41 Ale Syn Woźnicy rozjuszony, o zręcznej ręce, przepotężny, przemógł Ghatotkaćę i ciął w niego dziesięcioma strzałami.

42 Ghatotkaća, w czułe punkty przez Syna Woźnicy porażony, za koło boskie o tysiącu szprych chwycił, mocno wytrącony z równowagi.

43 I tym kołem o ostrej jak brzytwa krawędzi, blaskiem wschodzące słońce przypominającym, przyozdobionym klejnotami i szlachetnymi kamieniami, cisnął rozgniewany Syn Bhimaseny w Syna Adhirathy, pragnieniem zadania śmierci wiedziony.

44 Z gwałtownym impetem ciśnięte, strącone zostało koło strzałami Karny i spadło na ziemię, daremne, niczym plany nieszczęsnego pechowca.

45 Ghatotkaća zatem, rozwścieczony, widząc koło strącone, przesłonił Karnę strzałami niczym demon zaćmienia* słońce.

46 Ale Syn Woźnicy, niewzruszony, waleczny niczym Rudra, Upendra* i Indra, błyskawicznie przyćmił rydwan Ghatotkaći pierzastymi pociskami.

47 A wtedy także ciśnięta przez rozjuszonego Ghatotkaćę maczuga z obręczami ze złota, zawirowawszy w powietrzu, strzałami przez Karnę uderzona, spadła.

48 Wówczas w przestworze wzleciawszy, grzmiąc niczym czarna chmura burzowa, ulewę spuścił olbrzym z firmamentu w postaci drzew gradu.

49 A wtedy Karna pościgowymi Syna Bhimaseny, iluzją władnego, na niebie poraził niczym słońce promieniami chmurę.

50 Konie mu wszystkie zabił, pociął na sto kawałków rydwan, a strzał ulewą zalał go Karna niczym chmura burzowa deszczem.

51 I nie było na ciele rakszasy choćby na dwa palce miejsca od ran wolnego. Wyglądał wkrótce niczym jeżozwierz z kolcami.

52 I nie widzieliśmy już zaiste w polu ani jego koni, ani rydwanu, ani proporca, ani samego Ghatotkaći — potokami strzał spowitego.

53 Ale zaraz Karny tę boską broń bronią własną strącając, orężem iluzji iluzją władny rakszasa z Synem Woźnicy się ścierał.

54 Walczył tamże z Karną iluzją i zręcznością: to niewidoczny naraz na niebie, to strumieniami strzał spadający.

55 Syn Bhimaseny, potężną władny iluzją, o najlepszy z rodu Kuru, wytworzył potężną iluzję, przeciwnika omraczając niemal, o potomku Bharaty.

56 Stworzywszy zaiste paszcze liczne koszmarne, rakszasa o paskudnej gębie połykał boskie pociski Syna Woźnicy mocą swojej iluzji.

57 To znowuż jako monstrualnych rozmiarów cielsko zaiste, pocięte stokrotnie w bitwie, jawił się, jakby ducha oddał, nieruchawy, z nieba spadły. Za zmarłego go uznając, zaryczeli triumfalnie buhaje z rodu Kuru.

58–59a Ale natychmiast innymi nowymi ciałami we wszystkich stronach świata naraz dał się widzieć. A potem znowu z wielkim cielskiem, o stu głowach i stu brzuchach, jawił się wielkoramienny niczym góra Mainaka.

59 To znów mały jak palec się stawał ów rakszasa i niczym wyniesiona fala na oceanie poziomo ku górze się unosił.

60 A znowuż ziemię urodzajną rozdarłszy, w wodach się nurzał. Kiedy widziany był w jednym miejscu, zaraz znowu w kolejnym się wynurzał.

61 Zstąpiwszy wreszcie z niebios, znowu stał w zbroi na rydwanie, złotem zdobionym, ziemię i niebo, a i strony wszystkie mocą iluzji okrążywszy.

62 Udawszy się w pobliże rydwanu Karny, z rozkołysanymi kolczykami te słowa wyrzekł, niewzruszony, do Syna Woźnicy, o panie ludów:

63 „Stawaj tu zaraz! Żyw mi nie ujdziesz, Synu Woźnicy! Zniszczę dzisiaj na arenie tego boju twoją wojenną pewność siebie!”.

64 To powiedziawszy, rakszas z oczami miedzią połyskującymi, pełen potęgi okrutnej*, wzleciał w przestwór i zarechotał rozgłośnie. I zaatakował Karnę niczym grzywiasty lew Indrę wśród słoni.

65 Pociskami wielkości osi rydwanu zalał Ghatotkaća rydwannika Karnę, buhaja, niczym wododajna chmura deszczu potokami. Na co Karna tę ulewę strzał z daleka jeszcze rozbił, nim celu doszła.

66 A widząc swą iluzję rozbitą przez Karnę, o byku z rodu Bharaty, Ghatotkaća następną iluzją się posłużył i z kolei zniknął.

67 Oto stał się górą, hen, wysoką, z wierzchołkami drzewami gęsto porośniętymi, strzelającą wodotryskami dzid, trójzębów, mieczy i młotów, potężną.

68 Zobaczywszy tę przypominającą masę antymonitu górę olbrzymią–filar ziemi, z kaskadami broni wszelakiej na wszystkie strony, straszliwej, Karna nawet nie drgnął.

69 Z uśmiechem niemal boski pocisk wtedy Karna cisnął i zaraz potem król gór, pociskiem rozbity, rozpadł się i przepadł.

70 A wtedy chmurą wodonośną stał się rakszasa, granatową, z tęczą–orężem Indry na niebie, i potokami kamieni, arcyprzerażający, Syna Woźnicy zasypał.

71 Wtedy, wypuściwszy pocisk wietrzny Waju, najwyborniejszy ze znawców oręża rozwiał atramentową chmurę, ów Karna Waikartana, buhaj–Wryszan*.

72 I zastępami strzał pościgowych strony świata zewsząd przesłoniwszy, Karna zniszczył pocisk, wielki królu, przez Ghatotkaćę w niego posłany.

73 A wtedy, zaśmiawszy się, Syn Bhimaseny, arcymocarny, stworzył na polu bitwy nową iluzję wielką i w stronę Karny ją posłał, rydwannika wspaniałego.

74–76a I znowu, widząc nadciągającego rydwanem Ghatotkaćę, najwyborniejszego z rydwanników, w otoczeniu licznych rakszasów, którzy wyglądali jak lwy i tygrysy, a waleczni byli niczym słonie w amoku, i w otoczeniu słoni i rydwanów, a także jeźdźców na grzbietach koni, dzierżących rozliczne rodzaje broni, straszliwych, odzianych w najróżniejsze zbroje i pancerze, Karna pozostał niewzruszony.

76 Ghatotkaćę otoczonego okrutnikami niczym Wasawa Marutami widząc, Karna łucznik wspaniały dalej walkę toczył z rakszasą.

77 Ghatotkaća zaś, Karnę poszywszy wówczas pięcioma szybkobieżnymi, ryk wyryczał przeraźliwy, trwogę budząc we wszystkich władcach ziemi.

78 I ponownie — strzałą o grocie w kształcie złożonych dłoni — przeciął szybko Ghatotkaća znajdujący się w ręku Karny łuk wraz z wielkim zastępem strzał pościgowych.

79 Inny zatem łuk wziąwszy, niezłomny, przeszkody na swej drodze unicestwiający, wielki, naciągnął go z mocą Karna — łuk rozłożysty niczym tęcza–oręż Indry.

80 A potem poszył Karna, wielki królu, strzały o złotych lotkach, wrogobójcze, w szybujących w powietrzu rakszasów.

81 I wyglądało to stado rażonych strzałami rakszasów o wydatnych piersiach niczym oszalała grupa leśnych słoni dręczona przez lwa w pogoni*.

82 Rozpraszając strzałami rakszasów oraz ich konie, woźniców i słonie, wszechmocny Karna Waikartana palił ich niczym Szczęsny* Ogień stworzenia, gdy kresu dobiega stworzenie.

83 A wybiwszy rakszasową armię, zalśnił Karna Pociecha Woźnicy, tak jak niegdyś, po spaleniu trzech miast* w niebie, zalśnił bóg Maheśwara*.

84–85 Wśród tych tysięcy wojowników po stronie Pandawów, o czcigodny, nie było nikogo, kto byłby w stanie na Karnę choćby spojrzeć, o władco, poza Ghatotkaćą, królu, Indrą wśród rakszasów, arcymocarnym, który odziedziczył straszliwe męstwo i siłę Bhimy–Straszliwego, gniewnym niczym Jama Syn Słońca–Wiwaswanta.

86 Z obu oczu rozgniewanego rakszasy iskry ognia strzelały niczym z dwóch wielkich pochodni, królu, płonące krople tłuszczu.

87–88 Dłoń dłonią uderzając, zagryzłszy wargi, na rydwanie znowu rakszasa stanął, iluzją wykreowanym raz jeszcze, zaprzężonym w podobne słoniom rumaki, którymi były osły z pyskami piśaćów. I do woźnicy powiedział, wściekły: „Na Syna Woźnicy mnie wieź!”.

89 Po czym ruszył ponownie na tym straszliwie wyglądającym rydwanie najwyborniejszy z rydwanników do pojedynku na rydwany z Synem Woźnicy zaiste, o panie ludów.

90 A potem cisnął znowu wściekły rakszasa w stronę Syna Woźnicy potwornie przerażającym, w osiem dysków zaopatrzonym gromem, przez boga Rudrę sporządzonym.

91 Karna z rydwanu zeskoczył i grom przechwycił, odłożywszy na rydwan swój łuk. I cisnął gromem we wroga z powrotem, tak że z wozu swego musiał z kolei wyskoczyć rakszas.

92 Spopieliwszy ten wóz wraz z końmi, woźnicą i proporcem, grom ów o blasku potężnym wszedł w ziemię urodzajną, rozcinając ją głęboko, aż się bogowie na ten widok zadziwili.

93 Karnę zaś wszystkie istoty wysławiać zaczęły natychmiast, że — wyskoczywszy z rydwanu — chwycił potężny grom przez boga stworzony.

94 Czego dokonawszy, Karna znowu wstąpił na placu boju na swój rydwan i znowu z niego uwalniał pociski żelazne, Syn Woźnicy, wroga poskromiciel.

95 Nikt inny spośród wszystkich istot nie byłby w stanie, o czcigodny, dokonać tego, czego dokonał wtedy Karna na polu bitwy, widok stanowiącym przeraźliwy.

96 A rakszasa, ostrzeliwany żelaznymi pociskami niczym kaskadami wody góra, przybrawszy postać miasta gandharwów*, znowu zniknął.

97 I w ten sposób zaiste, wielką iluzją władny rakszasa iluzją i zręcznością pociski Karny boskie zbijał, wrogów poskromiciel.

98 Ale choć rakszasa rozbijał jego pociski mocą iluzji, Karna, niewzruszony, dalej kroku mu w walce dotrzymywał.

99 Wtem rozwścieczony, o wielki królu, Syn Bhimaseny, arcysiłacz, podzielił sam siebie na wiele kawałków, przerażając wojowników, władców ludzi.

100 A potem z różnych stron świata zaczęły się zbiegać lwy, tygrysy, hieny i węże wielkie o ognistych językach, a także ptaki drapieżne o żelaznych dziobach.

101 Ghatotkaća obsypywany ostrymi strzałami, z łuku Karny wypuszczanymi, zamieniał się to w las, to w górę, to w miasto gwarne, a potem w miejscu zniknął znowu.

102 I nagle rakszasy, i piśaće, i jatudhany, i szakale — wszystkie, Karnę pożreć pragnąc, z każdej strony do niego rwały. A przy tym go wyciem straszliwym przerazić także próbowały.

103 Ale wznoszonymi wieloma straszliwymi orężami w krwi skąpanymi, niepoliczonymi, Karna wybijał wszystkie te stwory, jednego po drugim, szybkobieżnymi.

104 Rozbiwszy zaś wreszcie iluzję rakszasową boskim pociskiem, rumaki rakszasy ubił strzałami o gładkich drzewcach.

105 Z kończynami pociętymi strzałami, z potrzaskanymi karkami, na ziemię żyzną kolejno padały zwierzęta na oczach oglądającego to wszystko rakszasy.

106 Z potrzaskaną całą swą iluzją Syn Hidimby do Karny Waikartany tak wówczas zawołał: „Śmierć ci zadam!” i zniknął.