7.115. Satjaki pokonuje Alambuszę

I rzekł Dhrytarasztra:
1 Przygasa z dnia na dzień blask mojej sławy, Sańdźajo. Tak wielu moich wojowników zostało zabitych. Myślę, że to przez nieuchronny obrót Czasu* wszystko.

2 Zdobywca Bogactw, rozgniewany, przełamał jednak wojsk mych siły, strzeżone przez Dronę i Karnę, nie do przełamania nawet dla bogów.

3 Waleczność jego już potężna wzmogła się tylko w połączeniu z tymi dwoma, wybitną szczycącymi się męskością, Kryszną i Bhimą, oraz z bykiem z rodu Śinich*.

4 Odtąd już smutek pali niczym ogień moje serce. Pożartych bowiem widzę już przed sobą strażników ziemi — książęta wraz z Władcą Sindhu.

5 Wielką Ardźunie–Diademem Zdobnemu przykrość sprawiwszy, gdy trafi Władca Sindhu* w zasięg jego wzroku, jakżeby żyw miał się ocalić?

6 Z tego wnioskując, wyraźnie widzę, że nie ma już na świecie Władcy Sindhu. Ale jak się potoczyła owa walka, to mi opowiedz, Sańdźajo, proszę!

7–8 I jak tego, który rozjuszony sam jeden w armię wbił się wielką, wzburzając szyki jej raz za razem i rozgniatając ją niczym w stawie lotosów pełnym słoń szalejący — jak arcyherosa z rodu Wrysznich* walka się potoczyła dla Zdobywcy Bogactw wszczęta? Opowiedz, jak było, bo zręcznyś w opowiadaniu, Sańdźajo!

I opowiadał Sańdźaja:
9 Przez* Słonecznego* tak udręczonego
Bhimę, herosa wśród ludzi, jadącego,
spostrzegłszy, królu, pośrod mężnych mężów,
Śaineja* ruszył w ślad za nim rydwanem.

10 Jak Gromodzierżca* grzmiąc u kresu skwaru,
jak Słońce* paląc u kresu ulewy,
wybijał łukiem pewnym nieprzyjaciół,
w dygot wprawiając armię twoich synów.

11 Z końmi w ataku jasnymi jak srebro
gdy parł po placu boju, mąż nad męże,
nie był pierwszego z rodu Madhu w stanie
wstrzymać nikt, panie, z twoich rydwanników.

12 Aż pełen irytacji rycerz z łukiem,
odziany w złotą zbroję Alambusza*,
co się nie kłaniał wrogom, Satjakiego
zatrzymał, świetny woj, nagłym atakiem.

13 Gdy starli się ci dwaj, Bharato, to tak,
jak nigdy dotąd nikt i nigdzie. Na prym
wiodących w tej ofierze–bitwie wszyscy
patrzyli twoi i drudzy wojowie.

14 Alambusza dziesiątką cętkowanych
ostrzelał go raptownie, woj prześwietny.
Niedoszłe jeszcze celu cętkowane
strzałami przeciął buhaj z rodu Śinich.

15 Znowu więc trzy pierzaste, niczym ognie,
z cięciwy naciągniętej aż do ucha
poszył. Pancerz na ciele rozpruwając,
wbiły się ostre strzały w Satjakiego.

16 Rozdarłszy jego ciało sieczącymi
jak wiatr lub ogień, ubił kolejnymi
płomienistymi strzałami czterema
cztery srebrzyście lśniące konie naraz.

17 Ten zaś przez tego tak rażony, śmiały
Śiniego Wnuk o carskim majestacie
potężnie pędzącymi pociskami
czterema zabił konie Alambuszy.

18 Woźnicy jego zaś odciąwszy czerep,
strzałą niedźwiedzią — ogniem Kresu Czasu
odciął od ciała z kolczykami głowę,
z twarzą jak księżyc w pełni jaśniejącą.

19 Z dziada pradziada władcę pokonawszy*,
mącący szyki w polu buhaj Madhu
wyruszył wówczas ku Ardźunie, heros,
oddziały, królu, twoje odpierając.

20 Pierwszego z Wrysznich nadciągającego,
gdy krążył pośród wrogów, oglądali,
zbijającego pociskami siły
Kurów jak wiatr chmur masy, raz za razem.

21 Wiozły go wówczas świetne, dobrze ułożone,
jak mleko, jaśmin, księżyc lub śnieg białe,
w czapraków złotych siatkach, z Sindhu konie —
gdziekolwiek pragnął jechać lew wśród ludzi.

22 Na to zaś twoi własni potomkowie
razem z innymi ruszyli z atakiem.
Pędzili woje za wodzem na czele —
Duhśasaną, potomku Adźamidhy*.

23 Opadli zewsząd w polu i wstrzymali
Wnuka Śiniego. Zaatakowali,
niezłomni w starciu. A heros Satwatów
odpór im dał strzał sieciami, bohater.

24 Wrogów zabójca, blokując ich szybko,
Śiniego Wnuk strzałami palącymi
rumaki ubił Duhśasany wówczas,
łuk napinając, wnuku Adźamidhy.