7.109. Kolejna rejterada Karny

I opowiadał Sańdźaja:
1 Pozbawiony w ten sposób rydwanu, pokonany przez Bhimę, Karna na kolejny znowu rydwan wspiąwszy się szybko, szył w Syna Pandu.

2 Obaj wojownicy, niczym dwa potężne słonie zwarłwszy się nawzajem końcami ciosów, strzałami wysyłanymi z napiętych w pełni łuków nawzajem się ranili.

3 Oto Karna chmurami strzał Bhimę potężnie rażąc, wydał ryk gromki i znowu szył go w pierś.

4 W tego Bhima dziesięcioma strzałami prosto bieżącymi do celu uderzył. I znowu raził go dwudziestką strzał o gładkich drzewcach.

5 Karna zaś dziewięcioma w Bhimę szyjąc, królu, w sam środek piersi, proporzec mu też jedną strzaskał strzałą, ostrą zaiste.

6 Wówczas Syn Prythy sześćdziesięcioma trzema strzałami uderzał w niego niczym ościeniem w wielkiego słonia, niczym w ogiera batem.

7–8 Karna raniony mocno, wielki królu, przez Syna Pandu przesławnego, kąciki ust oblizując, mężny, o oczach czerwonych z gniewu, pocisk wówczas, wielki królu, każde ciało rozdzierający cisnął w stronę Bhimaseny silnego, niczym grom Indra.

9 Raniwszy w starciu Syna Prythy, pocisk wystrzelony z łuku Syna Woźnicy, opatrzony zachwycającym pióropuszem i kamiennym grotem, pognał, rozdzierając grunt, w ziemię.

10 A wtedy Bhima, nie namyślając się wcale, maczugą całą ze stali*, długą na cztery dłonie*, ciężką, sześciościenną, okładaną złotem, miotnął w kierunku Syna Woźnicy.

11 I uderzył, gniewny, tą maczugą konie wyborne Syna Adhirathy, wyszkolone do jazdy w zaprzęgu, o potomku Bharaty, niczym Indra gromem w asurów.

12 A potem dwoma pociskami ostrymi jak brzytwa, byku wśród Bharatów, Bhima wielkoramienny, proporzec Syna Adhirathy ściąwszy, woźnicę mu zabił.

13 Porzuciwszy rydwan z ubitymi końmi, zabitym woźnicą i zwalonym proporcem, łuk napinając, Karna stanął na ziemi, potomku Bharaty, przygnębiony.

14 Wtedy tam niebywałą zobaczyliśmy waleczność Syna Radhy, kiedy pozbawiony rydwanu najlepszy z rydwanników nadal stawiał czoła wrogowi.

15 Zobaczywszy wówczas pozbawionego rydwanu najlepszego z rydwanników Syna Adhirathy w tej wojennej ofierze, królu, odezwał się Durjodhana do Durmukhy:

16 „Ten oto, Durmukho, Syn Radhy pozbawiony został przez Bhimę rydwanu. Do niego, najlepszego z ludzi, z rydwanem podjedź, wspaniałego rydwannika!”.

17 Słowa Durjodhany słysząc wówczas, potomku Bharaty, Durmukha pędem ruszył do Karny i Bhimę strzałami odgonił.

18 Durmukhę zobaczywszy w polu, nadjeżdżającego śladem Syna Woźnicy, Syn Wiatru uradował się, kąciki ust oblizał.

19 Wówczas na odległość trzymając Karnę strzałami o kamiennych grotach, wielki królu, w stronę Durmukhy szybko popędził swój rydwan Syn Pandu.

20 I w jednej chwili, wielki królu, dziewięcioma gładko toczonymi, pierzastymi strzałami posłał Bhima Durmukhę na pastwę Jamy.

21 A gdy zginął Durmukha, na jego to pojazd wspiął się Syn Adhirathy i rozbłysnął, królu, niczym słońce gorejące promieniami.

22 Widząc leżącego na ziemi, ranionego śmiertelnie Durmukhę, krwią spływającego, Karna z oczami łez pełnymi na chwilę wstrzymał atak.

23 Ominąwszy Durmukhę, który tchnienie ostatnie wydał, okrążył go Karna po prawicy i długo, żarliwie westchnął, mężny, żadnego działania nie podejmując.

24 Korzystając z tej przerwy, królu, Bhimasena żelaznych, ustrojonych piórami sępa pocisków wystrzelił w Syna Woźnicy czternaście.

25 Te jego pociski o złotych lotkach, wielkiej energii, złotem ustrojone, wielki królu, zbroje Karny przebiwszy, dziesięć stron świata rozświetliły.

26 Opiły się krwi Syna Woźnicy krwiożercze, niczym rozwścieczone węże, o Indro wśród ludzi, Czasem–Śmiercią gnane.

27 Wkręcając się w ziemię, pociski te połyskiwały niczym do połowy wbite w kryjówkę rozwścieczone wielkie wężyska.

28 W odpowiedzi Syn Woźnicy, nie namyślając się, poraził Bhimę ozdobionymi złotymi ornamentami czternastoma strzałami bardzo groźnymi, żelaznymi.

29 Ramię lewe Straszliwego–Bhimaseny rozdarłszy, strzały pierzaste weszły w ziemię straszliwe, niczym ptaki–skrzydlate za górę Krauńcę*.

30 I zalśniły żelazne pociski wbijające się w urodzajną ziemię niczym zachodzące na koniec dnia słońce promieniejące.

31 Bhima zraniony w walce żelaznymi grotami, śmiertelnie raniącymi, spłynął krwią obficie niczym góra siklawami.

32 Z pewnym trudem jeszcze Bhima trzema w Syna Woźnicy pierzastymi pociskami o impecie Pięknopiórego* raził, a w jego woźnicę siedmioma.

33 Na to załamany Karna, wielki królu, udręczony straszliwą mocą Bhimy, zrejterował na rączych koniach, porzuciwszy pole bitwy, przesławny ogromnie.

34 Zaś Bhimasena, naciągnąwszy łuk swój o złotym grzbiecie, pozostał, arcyrydwannik, gorejący na placu ofiary wojennej niczym płonący Pożeracz Obiat–ogień ofiarny.