8.67. Śmierć Karny

I rzekł Sańdźaja:
I ozwał się na to Wasudewa, wciąż na rydwanie stojąc:

— Co za szczęście, Synu Radhy, że w takim momencie Prawo ci się przypomina. Bo zazwyczaj ludzie podli, których nieszczęście spotkało, los obwiniają — a to nie los jest winien, lecz ich własne czyny. Kiedy ty, wraz z Sujodhaną, Duhśasaną i Śakunim Synem Subali, przywlekliście Draupadi, w jednej tylko szacie na zgromadzenie — jakoś wtedy, Karno, nie myślałeś o Prawie. Kiedy na zgromadzeniu Judhiszthira, nieobeznany w grze w kości, został pokonany przez biegłego w niej Śakuniego — gdzie się wtedy podziało twoje Prawo? [5] A kiedy Duhśasana miesiączkującą Draupadi na zgromadzeniu obezwładnił, a ty, Karno, z niej się wyśmiewałeś — gdzie się wtedy podziało twoje Prawo? A kiedy znów wyzywałeś Syna Pandu do walki, wsparcia u króla Gandharów* szukając, bo cię żądza królestwa zżerała, Karno — gdzie się wtedy podziało twoje Prawo?

Gniew nagły Syna Pandu Zdobywcy-Skarbu na te słowa Wasudewy skierowane do Syna Radhy wrócił mu w pamięci bowiem każdy z jego czynów. Rozpalił całe jego ciało tak, że z wszystkich jego otworów płomienie energii bić poczęły, co na cud zakrawało, mój królu. A gdy Karna to zoczył, lunął z nagła na Ardźunę deszczem strzał z broni Brahmy, a potem znowu podjął trud naprawy rydwanu. Lecz Ardźuna Syn Kunti własną bronią jego atak odparł, sam ciosy mu zadając, a potem swą ukochaną broń Ogniową uwolnił, mierząc w Karnę. Straszliwym płomieniem gorzała, [10] lecz Karna ugasił ją za pomocą Wodnej Broni Waruny. I wszystkie strony świata chmur pomroka spowiła. Lecz Syn Pandu, niewzruszony, chrobry, bronią Wichru one chmury na oczach Syna Radhy rozwiał. A potem jego godło w kształcie popręgu słonia z szerokimi szarfami, ozdobione złotem, perłami, klejnotami i diamentami, wykonane przez wybitnych mistrzów z największym wysiłkiem i przez czas długi, piękne, błyszczące, co zawsze wigoru mocy twemu wojsku dodawało, lęk wrogów budziło, przesławne w swej postaci, jak słońce w całym świecie znane, światłem równe ogniowi, słońcu i księżycowi — ono godło wielkiego wojownika Adhirathiego, jarzące się od piękna, szlachetny Ardźuna Zdobny-w-Diadem, silny i zwarty, zerwał strzałą brzytwową o złotych lotkach, bardzo ostrą. [15] A wraz z nim, czcigodny panie, upadły chwała, Prawo i zwycięstwo, i wszystko, co drogie było Kaurawom, i ich serca pogrążyły się w rozpaczy, i rozległ się wielki krzyk: „Biada! Biada!”.

Wówczas Ardźuna Pandawa, chcąc szybko zabić Karnę, wyjął z kołczanu strzałę, co grom Indry przypominała lub ognistą pałkę, lub najjaśniejszy promień tysiącopromiennego słońca, w czułe punkty biła, nasmarowana krwią i mięsem, podobna do wszechludzkiego ognia i słońca, drogocenna, porywająca żywot mężom, rumakom i słoniom, na trzy łokcie długa, o sześciu piórach, leciała prosto z przeraźliwą szybkością, lśniła blaskiem jak grom Tysiącookiego, niepokonana jak ognisty pożeracz trupów ciałopalny, niczym łuk Pinaka i dysk Narajany złowroga, niosła zagładę wszystkiemu, co żywe. Nałożył ją na swą wielką broń najdoskonalszą ów mantr znawca, napiął z brzękiem Gandiwę i głośno zawołał:

— Oto gotowa potężna broń — strzała, co nie ma sobie równych, co przebija ciało, odbiera życie tym o złych sercach! [20] Odprawiłem umartwienia, zadowoliłem mistrzów, spełniłem ofiary, nauki przyjaciół poznałem! Niech więc tą prawdą ta strzała dobrze nazbrojona zabije Karnę, mojego wroga — niepokonana!

To powiedziawszy, Ardźuna Zdobywca-Skarbu wypuścił strzałę złowrogą, by zabiła Karnę — złowrogą jak czary Atharwanów i Angirasów, płonącą, nieodpartą w boju nawet przez śmierć samą. I rzekł Ardźuna-Zdobny-W-Diadem, nadzwyczaj podniecony:

— Niechaj ta strzała zwycięstwo mi zwiastuje! Niechaj jej blask niczym słońca i księżyca przyniesie Karnie koniec i do śmierci go prowadzi!

W radosnym uniesieniu, z łukiem napiętym, tą niosącą zwycięstwo strzałą, o blasku słońca i księżyca, wymierzył we wroga, gdy ten tkwił przy kole. I tą ze strzał najdoskonalszą, mój królu, mantrami do wielkiej broni załadowaną, zerwał głowę Waikartany po południu — ów Syn Wielkiego Indry*. Głowa wodza wojsk podobna swym blaskiem wschodzącemu słońcu, świetlista jak słońce w zenicie na jesiennym niebie, na ziemię spadła jak krąg czerwony, gdy ono idzie ku zachodowi. A duch tego szlachetnego męża z wielkim trudem porzucił ciało zawsze do wygody przywykłe, nadzwyczaj piękne — jak bogaty pan, co wraz z przyjaciółmi dom opuszcza. [25] Wielkie ciało Karny, strzałami potargane, bez pancerza, runęło na ziemię, brocząc krwią z ran niczym szczyt góry trafiony piorunem, zalany wodą czerwoną od ochry. A gdy legło na ziemi, ciała ognista energia się zeń wzniosła i w przestwór wniknęła. Wszyscy wojownicy, mój królu, w zadziwieniu wielkim patrzyli na to cudowne zjawisko po śmierci Karny.

Uradowali się Somakowie widząc, jak leży martwy, wznieśli okrzyki wraz z innymi wojownikami. Zadęli w trąby w wielkiej radości, uderzyli w bębny, powiewali zawojami, wymachiwali ramionami, a ci, co siłę mieli, jęli nawet tańczyć, obejmując się z głośnym wołaniem i patrzyli na Karnę na ziemi rozpostartego, poniżej rydwanu, pochlastanego pociskami, niczym ogień zgaszony o świcie przez potężny wicher po zakończonej ofierze.

Każdą część ciała Karny strzały przeszyły, strumieniami krwi zalewały aż świeciło się jak słońce w swych promieniach. [30] Tego Karnę słonecznego, co rozpalił wojsko wroga promieniami strzał płonących, Ardźuna — czas potężny — do zachodu zaniósł. I jak zachodzące słońce swój blask ze sobą bierze, tak ten bełt żywot Karny zabrał, po czym zniknął. Runęła głowa Syna Woźnicy, odcięta strzałą w kształcie brzytwy w drugiej części popołudnia, czcigodny panie, od ziemi się odbijając. Ten bełt zerwał głowę Karny, wroga Ardźuny, tuż ponad wojownikami — od razu, prędko, z wybiciem w górę.

I rzekł Sańdźaja:
Gdy król Madry ujrzał dzielnego bohatera Karnę leżącego na ziemi, poszlachtowanego przez strzały, z ciałem we krwi skąpanym, i jego godło złamane, odjechał na swoim na rydwanie. [35] Rzucili się też po śmierci Karny Kurowie do ucieczki, przerażeni, ciężko ranni, raz po raz na Ardźunę się oglądali i jego wspaniałe godło, jaśniejące pięknem. Głowa tego, którego czyny dorównywały Tysiącokiemu*, a cudne oblicze kwiat o tysiącu płatkach przypominało, na ziemi leżała jak słońce tysiącopromienne, gdy dzień swego końca dochodzi.