8.42. Kolejna porażka Aśwatthamana

Sańdźaja rzekł:
Potem ponownie zwarli się w walce nieulękli Kaurawowie i Sryńdźajowie — synowie Prythy z Judhiszthirą na czele i my pod wodzą Waikartany*. Bój straszliwy między Karną a Pandawami rozpętał się wówczas, dreszczem aż przejmujący i powiększający władanie Jamy.
Bohaterskich zaprzysięgłych wrogów Ardźuny niewielu już pozostało, gdy bój ten, potomku Bharaty, rozgorzał, rozgardiaszu pełen i krwi rozlewu. Ruszył pędem na samotnego Karnę Dhrysztadjumna, wielki królu, razem z władcami wszystkimi; wielcy rydwannicy Pandawowie
również nań się rzucili. [5] Nadciągających z podnieceniem mężów owych, zwycięstwa żądnych, w pojedynkę powstrzymał w starciu Karna, tak jak góra zatrzymuje wód strumienie.

Z Karną się starłszy, na wszystkie strony rozpierzchli się rydwannicy owi wielcy, tak jak rozpryskują się wód strumienie, gdy górę nieporuszoną napotkają.

Przejmujący dreszczem pojedynek Karny z Dhrysztadjumną następnie się rozpoczął. Rozwścieczony, ugodził Dhrysztadjumna syna Radhy* strzałą o drzewcu prostym i „Broń się, broń!” — tak doń zawołał. Łukiem swym wspaniałym, Widźają zwanym, potrząsając, Karna, rydwannik wielki, łuk wnuka Pryszaty* przeciąwszy, a także strzały jego, jadowitym wężom podobne, z wściekłością kolejnych własnych strzał dziewiątką go poraził. Ozdobioną złotem zbroję rozbiły strzały te mężowi owemu wielkiemu duchem; krwią wymazane, królu bez skazy, niczym rój czerwców błyszczały. [10] Łuk przecięty odrzucił wielki rydwannik Dhrysztadjumna, po inny łuk sięgnął i strzały, wężami jadowitymi się zdające, po czym siedemdziesiątką strzał o drzewcach prostych Karnę przeszył. Karna na to, łucznik wielki, wnuka Pryszaty, dręczyciela wrogów i wroga Drony, również ostrymi strzałami poprzebijał. Potem, rozwścieczony, złotem zdobną strzałę weń posłał, wielki królu, niczym drugą pałkę boga śmierci*.

Groźnie wyglądającą strzałę tę, panie ludu, jeszcze w locie na siedem części gwałtownie połamał wnuk Śiniego* o rękach zręcznych. Widząc, że strzałę mu strącił własnymi strzałami Satjaki*, strzał deszczem zewsząd go Karna przesłonił. [15] Przebił także wroga w boju tym siedmioma strzałami z żelaza. Własnymi zdobnymi złotem strzałami przeszył go w odwecie wnuk Śiniego. Później starcie ich, królu, niezmiernie przerażające dla oka i ucha się stało; grozę budząc, zadziwiające aż było i pod każdym względem spektakularne! Stworzeniom wszystkim włoski na ciele się jeżyły na widok wyczynów Karny i wnuka Śiniego w tej walce…

Korzystając z okazji, na mocarnego wnuka Pryszaty, wrogów pogromcę, co męstwo wrogów z łatwością niszczy, syn Drony* natarł. Gdy Zdobywca Bogactw* się oddalił, z wściekłością krzyknął Aśwatthaman do Dhrysztadjumny:

— Broń się, broń, braminobójco! Nie ujdziesz mi dzisiaj żywy…

[20] Po słowach tych ów szybki w działaniu bohaterski rydwannik wielki, siły wytężając, dobrze zaostrzonymi groźnymi strzałami gwałtownie spowił wroga, choć wnuk Pryszaty również, jak tylko mógł, siły swe wytężał. Zarówno syn Drony bowiem, panie, wnuka Pryszaty w boju widząc, jak i wnuk Pryszaty, bohaterskich wrogów zabójca, syna Drony widząc w boju, niezbyt uradowani, sądzili obaj, że oto śmierci swej w oczy już patrzą. Bohaterski syn Drony, Dhrysztadjumnę gotowego do walki ujrzawszy w bitwie, z gniewem sycząc, Indro wśród królów, pędem ruszył na wnuka Pryszaty. Obydwu, jak tylko nawzajem się zobaczyli, wzburzenie ogarnęło najwyższe. Gdy blisko siebie już byli, panie ludu, potężny syn Drony pośpiesznie tak zawołał do Dhrysztadjumny:

— W paszczę śmierci wyślę cię dzisiaj, wyrzutku Pańćalów! Zło wyrządziłeś, Dronę zabijając; zaprawdę powiadam ci: takie samo zło dziś cię za to spotka, [25] jeśli, głupcze, nie wycofasz się i pozostaniesz na placu boju, choć syn Prythy* cię teraz nie chroni…

Odparł na słowa te potężny Dhrysztadjumna:

— Ten sam miecz mój da ci odpowiedź, który ojcu twemu, siły wytężającemu w bitwie, odpowiedział! Skoro powaliłem Dronę, co braminem siebie nazywał, to jakże teraz, odważnie nacierając, miałbym ciebie w potyczce nie zabić?

Tak synowi Drony odrzekłszy z gniewem, wielki królu, ów wódz Pandawów, wnuk Pryszaty, ostrą strzałą go przeszył. Aśwatthaman na to, rozwścieczony, własnymi strzałami o drzewcach prostych przesłonił zewsząd w walce Dhrysztadjumnę. [30] Ani przestworzy, ani stron świata, ani wojowników żadnych widać nie było wtedy — wszystko dokoła całkiem spowiły strzał tysiące. Podobnie i wnuk Pryszaty, królu, syna Drony, piękna pełnego w bitwie,
strzałami pokrył na oczach Syna Woźnicy*.

Syn Radhy zaś Pańćalów wraz z Pandawami, synów Draupadi, Judhamanju i wielkiego rydwannika Satjakiego sam jeden powstrzymał, spektakularny pod każdym względem!

Dhrysztadjumna tymczasem łuk syna Drony przełamał w boju. Łuk przełamany odrzucił Aśwatthaman, po czym prędko inny łuk chwycił, groźny w walce, a także strzały, jadowitym wężom podobne. Następnie łuk wnuka Pryszaty, Indro wśród królów, jego włócznię, maczugę, sztandar, konie, woźnicę i rydwan w okamgnieniu strzałami tymi rozniósł na kawałki. [35] Gdy łuk mu złamał Aśwatthaman, zabił mu konie wraz z woźnicą i rydwanu go pozbawił, lśniący ogromny miecz swój wziął Dhrysztadjumna, setką księżyców pokryty. Syn Drony wówczas, bohaterski rydwannik wielki o prędkich rękach i orężu mocnym, zanim jeszcze wróg zsiadł z rydwanu, strzałami na niedźwiedzie szybko miecz ten przeciął mu w boju — cudownym się to zdawało! Gdy łuk złamał Aśwatthaman Dhrysztadjumnie, konie mu zabił i pozbawił go rydwanu, jął po wielekroć przeszywać go strzałami i innym orężem rozdzierać; choć jednak siły wytężał, Bharato znamienity, pokonać go nie był w stanie… Skoro zaś strzałami uśmiercić wnuka Pryszaty nie zdołał, łuk odrzucił bohaterski syn Drony i pośpiesznie ruszył na wroga. Nadbiegając, tak prędki był mąż ów wielki duchem, jak Garuda, co nadlatuje, węża wspaniałego chcąc pochwycić.

[40] Tymczasem potomek Madhu* tak do Ardźuny się zwrócił:

— Spójrz, synu Prythy, jak syn Drony wysiłki wielkie czyni, by wnuka Pryszaty zabić — i bez wątpienia go zabije… Uratuj, długoręki, owego wrogów dręczyciela, co w moc Aśwatthamana się dostał, jakby wpadł w paszczę śmierci!

To rzekłszy, wielki królu, potężny syn Wasudewy* ku synowi Drony, do dalszej walki gotowemu, konie skierował. Pomknęły konie te o blasku księżyca, poganiane przez Bujnowłosego*, w stronę rydwanu Aśwatthamana, jak gdyby przestrzeń dzielącą je od niego spijając.

Widząc, że nadjeżdżają Kryszna i Bogactw Zdobywca*, męstwa wielkiego pełni obaj, mocarny Aśwatthaman, królu, w wysiłkach, by zabić Dhrysztadjumnę, nie ustawał. [45] Jak tylko ujrzał syn Prythy mocarny, że wlecze za sobą Dhrysztadjumnę Aśwatthaman, natychmiast, panie ludzi, strzały swe posłał w syna Drony. Strzały te, złotem zdobne, wypuszczone gwałtownie z Gandiwy, dosięgły celu i wbiły się w Aśwatthamana, niczym węże wpełzające w mrowisko. Potężny ów bohater, syn Drony, którego własne strzały groźne pękły na kawałki, zadręczany strzałami Zdobywcy Bogactw, z powrotem wsiadł na rydwan, po łuk swój wspaniały znów sięgnął i kolejnymi strzałami syna Prythy zaczął przeszywać.

Skorzystał z tej okazji, władco ludzi, bohaterski Sahadewa i wnuka Pryszaty, wrogów dręczyciela, na rydwanie swym wywiózł z placu boju.

Ardźuna tymczasem, wielki królu, pierzastymi strzałami poprzebijał syna Drony. Rozwścieczony Aśwatthaman w odwecie ramiona i pierś mu poranił. [50] Syn Prythy na to z gniewem strzałę z żelaza, śmierci podobną, posłał w starciu w syna Drony, niczym boga śmierci* drugą pałkę; blasku wielkiego pełna, w okolicę łopatki bramina owego trafiła. Oszołomiony strzały tej impetem, słabością ogromną ogarnięty w walce, na siedzenie rydwanu osunął się Aśwatthaman.

Karna wtedy łuk swój, Widźają zwany, naciągnął, co chwila na Ardźunę gniewnie popatrując, do pojedynku na rydwanach z synem Prythy chciał bowiem stanąć w bitwie tej wielkiej.

Woźnica Aśwatthamana jednak Ardźunę zostawił, porażonego bohaterskiego syna Drony zaś, niszczyciela wrogów, pośpiesznie wywiózł na rydwanie z placu boju.

Widząc, że wnuk Pryszaty uratowany został, a Aśwatthaman — pognębiony, aż zakrzyknęli Pańćalowie, wielki królu, za zwycięzców się już mając. [55] Tysiące instrumentów muzycznych rozbrzmiało wówczas w niebie. Wojowników lwie ryki podniosły się również na widok tego straszliwego wielkiego cudu!

Po wyczynie tym tak ozwał się syn Prythy, Bogactw Zdobywca, do syna Wasudewy:

— Jedź, Kryszno, ku zaprzysięgłym mym wrogom — to bowiem główne me zadanie!

Na taką prośbę Pandawy w drogę wyruszył stamtąd pan Daśarhów*, rydwanem o chorągwi ogromnej powożąc, pędząc z prędkością myśli i wiatru.