8.58. Ardźuna walczy z Kaurawami

I rzekł Sańdźaja:
Kiedy na Bhimę Syna Kunti runęły najlepsze oddziały Kurów, Ardźuna Zdobywca-Skarbu chciał go wydobyć z opresji, w której ów tonął — jak w rzece. Mordował więc wojska Syna Woźnicy pociskami swymi, Bharato, posyłając ich do krainy Śmierci. Widziałem sieć jego strzał rozpinającą się smugami w powietrzu, podczas gdy inne twą armię niweczyły. Ardźuna wypełnił nimi przestwór, przez ptactwo dotąd przemierzany, stając się widomym znakiem kresu Kurów.

[5] Raził ich Syn Prythy strzałami niedźwiedzimi, brzytwowymi i nieskazitelnymi żelaznymi, odcinał im części ciał i głowy. Tułowia bez rąk, bez nóg, bez głów, bez pancerzy, już leżące albo właśnie walące się na ziemię, pole bitwy zaściełały. Zasypane rydwanami, rumakami, słoniami i ludźmi, których Zdobywca-Skarbu rozstrzelał, wyglądało jak wielka rzeka Waitarani. Połamane dyszle, koła, osie, konni bez koni lub na koniach jeszcze walczący, rydwany z żywymi lub martwymi woźnicami okrywały ziemię.

Wtedy na Ardźunę Zdobnego-W-Diadem słonie prześwietne ruszyły dobrze zbrojne, zawsze w amoku będące, rozjuszone, z wojownikami w złotych pancerzach i w złotych klejnotach, przez rozjuszonych kornaków ponaglane. [10] A on lunął deszczem strzał i czterysta z nich padło jakoby szczyty gór zwalił wraz z ich mieszkańcami. Słały się po ziemi te wyborowe słonie trafione strzałami, a wśród nich na rydwanie Ardźuna Zdobywca-Skarbu pędził niczym słońce, co chmury przebija. Jego orężem trafione martwe ciała słoni, ludzi, rumaków piętrzyły się na szlaku bojowym, rydwany rozbite w najróżniejsze sposoby, wojownicy bez pancerzy, bojem upojeni, już bez ducha, broń rozrzucona. I wciąż wibrował łuk Gandiwa głośno, strasznie, złowrogim trzaskaniem jak grom w przestworzach.

Rozproszyła się twoja armia rażona strzałami Ardźuny Zdobywcy-Skarbu jak wielka łódź na oceanie silnym wichrem uderzona. [15] Leciały z Gandiwy pociski i strzały różnorakie jakoby pochodnie, meteory, błyskawice świetliste, w popiół twoje wojsko obracając, podobne wielkiej puszczy bambusowej podpalonej nocą na wielkiej górze — tak z hukiem płonęła twoja wielka armia nękana strzałami. Zmiażdżył ją Zdobny-W-Diadem, spalił i rozniósł. Rażona pociskami, rozbita pierzchała na wszystkie strony. Niczym stada zwierząt w wielkiej puszczy przez ogień pożerane, tak uciekali Kurowie, gdy ich Leworęki spalał. Wszyscy żołnierze Kurów długogrękiego Bhimasenę zostawili i w dzikim przerażeniu tyły podali.

[20] A Bibhatsu* niepokonany podjechał do Bhimaseny, a i on w jednej chwili ku niemu się zwrócił. Gdy się zeszli, naradzać się jęli; Phalguna o Judhiszthirze opowiadał, że strzały mu już wyjęto i dobrze się miewa. A gdy Bhimasena dał mu swoje przyzwolenie, Ardźuna Zdobywca-Skarbu ruszył dalej, napełniając ziemię i niebo łoskotem rydwanu. I wtedy otoczyło go dziesięciu potężnych buhajów, jego wrogów, młodszych braci Duhśasany, twoich synów, którzy przypuścili nań atak strzałami jakby z pochodniami szli na słonia; z napiętymi łukami wyglądali jakby w tańcu jakimś, Bharato. [25] Zabójca Madhu* chciał ich wziąć od lewej strony i śmiałkowie owi rzucili się do przodu, gdy rydwan Ardźuny zakręcał, Syn Prythy zaś zwalał ich łuki, strzały, godła, rydwany swymi strzałami żelaznymi i tymi o ostrzach w kształcie półksiężyca, kiedy oni biegli na niego. A potem dziesięcioma strzałami niedźwiedzimi ich głowy z oczyma czerwonymi od gniewu, z przygryzionymi wargami, odciął. Spadły na ziemię, jaśniejąc jak gwiazdozbiory w niebiosach. A gdy zabił tych wojowników w złotych bransoletach dziesięcioma strzałami o wielkiej prędkości, z lotkami złotymi, pojechał dalej ów wrogów zabójca.