7.145. Siedmiu na jednego

I opowiadał Sańdźaja:
1 Gdy toczyła się ta bitwa, zgiełku pełna, trwogę budząca, Dhrysztadjumna, wielki królu, ku Dronie samemu się zwrócił.

2 Gładząc łuk swój znakomity i cięciwę napinając co chwila, ruszył na rydwan Drony, złotem przyozdobiony.

3 A nadjeżdżającego wtedy Dhrysztadjumnę, śmierć pragnącego zadać Dronie, otaczali, wielki królu, Pańćalowie wraz z Pandawami.

4 Obleganego w ten sposób Dronę widząc, najlepszego z nauczycieli, synowie twoi, przygotowani, osłonili Nauczyciela ze wszystkich stron w tej bitewnej ofierze.

5 A wówczas dwie ściany wód wojsk starły się w gardzieli nocy niczym wiatrem wzburzone dwa rozszalałe oceany pełne wirujących stworzeń.

6 Wtedy w Dronę, wielki królu, władca Pańćalów strzałami pięcioma w pierś poszył gwałtownie i lwi ryk z siebie wyryczał.

7 Drona, dwudziestoma pięcioma w niego poszywszy, o potomku Bharaty, kolejną strzałą, niedźwiedzią, strzaskał mu w ataku łuk arcyświetny.

8 Dhrysztadjumna, zraniony przez Dronę, o buhaju wśród Bharatów, odrzucił więc łuk natychmiast, wargę dolną przygryzając wściekle.

9 Po czym, rozjuszony, energią wielką przepotężny, o wielki królu, po drugi łuk sięgnął świetny Dhrysztadjumna, Dronie śmierć pragnąc zadać.

10 I napiąwszy łuk wspaniały aż do ucha, zabójca mężnych nieprzyjaciół straszliwą wypuścił strzałę wtedy, śmierć Dronie niosącą.

11 Wystrzelona przez mocarza strzała straszliwa w wielkim tym starciu oświetliła wojska niczym wzeszłe słońce–Dnia Twórca.

12 Zobaczywszy tę strzałę przerażającą w bitwie, bogowie, gandharwowie i ludzie życzenia „Zdrowia!”, królu, ku Dronie kierować zaczęli.

13 Ale strzałę tę, nim jeszcze do rydwanu Nauczyciela doszła, Karna na dwanaście kawałków, królu, pociął ręką wprawną.

14 Przecięta po wielokroć, królu, przez Syna Woźnicy, o czcigodny, spadła strzała gwałtownie, pociskami Karny roztrzaskana.

15 A przeciąwszy w starciu strzałę Dhrysztadjumny pociskami o gładko toczonych drzewcach, poszył w niego na placu Karna dziesięcioma strzałami.

16 Pięcioma zaś strzałami Syn Drony, a sam Drona siedmioma, Śalja z kolei dziewięcioma, a trzema uderzył Duhśasana.

17 I Durjodhana dwudziestoma, a także Śakuni pięcioma we Władcę Pańćalów szybko poszyli, wszyscy zaprawdę wspaniali rydwannicy.

18 Dhrysztadjumna rażony w tej ofierze wojennej przez siedmiu mężów, atakujących go w obronie Drony, w odpowiedzi wszystkich ich, niewzruszony, królu, ostrzelał — każdego trzema strzałami. I w Dronę, i w Syna Drony, i w Karnę poszył, i w twojego potomka*.

19 Wszyscy oni, ostrzelani przez łucznika, w Dhrysztadjumnę ponownie w walce uderzyli pięcioma szybko, każdy z nich. A każdy z nich najwyborniejszy był pośród rydwanników.

20 Drumasena* zaś, zagniewany, królu, poszył pierzastą strzałą, a potem trzema kolejnymi i szybko „Stawaj! Stawaj!” do Władcy Pańćalów zawołał.

21 Ten zaś w odpowiedzi poszył go w starciu trzema ostrymi, prosto do celu bieżącymi, o złotych lotkach i grotach na kamieniu ostrzonych, które kres tchnieniom życiowym niosły.

22 Zaś następnym pociskiem, niedźwiedzim z kolei, męstwa pełny, głowę Drumasenie oderwał od ciała, z kolczykami połyskującymi złotem.

23 I spadła na ziemię bitewną głowa z przygryzionymi gniewnie ustami niczym dojrzały orzech palmy winnej zerwany potężnym wietrzyskiem.

24 A przeszywszy znowu tych mężów mężnych, mąż mężny* bardzo ostrymi strzałami niedźwiedzimi łuk strzaskał Syna Radhy, wspaniałego łucznika.

25 Ale Karna nie zamierzał darować przeciwnikowi potrzaskania mu łuku, tak jak i obcięcia ogona nie darowałby zajadły lew.

26 Kolejny łuk chwyciwszy, z oczami czerwonymi od gniewu, głośno dysząc, zasypał Karna deszczem strzał strumieni Dhrysztadjumnę arcysilnego.

27 Widząc zaś Karnę rozwścieczonego, szóstka tych mężów, buhajów wśród rydwanników, syna Władcy Pańćalów pędem otoczyła, zabić pragnąc.

28 Gdy ujrzeliśmy Dhrysztadjumnę naprzeciw tych sześciu twoich, najwyborniejszych w wojaczce, pomyśleliśmy, że przepadł już Władca Pańćalów w paszczy śmierci.

29 Ale w tym właśnie czasie Satjaki Potomek Daśarhy, strzałami wkoło sypiąc, do Dhrysztadjumny walecznego dotarł.

30 W tego nadjeżdżającego wspaniałego łucznika Satjakiego, szałem bitewnym upojonego, Syn Radhy dziesięcioma strzałami poszył, prosto do celu bieżącymi.

31 W odpowiedzi Satjaki, o wielki królu, uderzył w niego dziesięcioma strzałami na oczach wszystkich mężów i „Nie uciekaj! Stawaj!” zawołał.

32 I rozpętał się pojedynek straszliwy Satjakiego mocarnego i Karny o wielkim harcie ducha, niczym starcie Balina i Wasawy*.

33 W drżenie wojowników wprawiając trzaskaniem karwasza, Satjaki — buhaj wśród wojowników — w odpowiedzi strzelał w Karnę lotosookiego.

34 Hurgotem łuku w dygot niemal wprawiając ziemię urodzajną, siłacz Syn Woźnicy, o wielki królu, Satjakiego atakował.

35 Całymi strzał setkami — o szerokich grotach, kolczastymi, żelaznymi, jak zęby cielca, jak brzytwa ostrymi — szył Karna w odwecie we Wnuka Śiniego.

36 Tak samo zaiste również Jujudhana, pośród Wrysznich najwyborniejszy rydwannik, deszczem strzał zalewał Karnę. Wyrównana to była walka.

37 A twoi, wielki królu, oraz Syn Karny, uzbrojony, w Satjakiego szyli z impetem ze stron wszystkich strzałami ostrymi.

38 Pociskami pociski ich i Karny sparowawszy, o najwyższy, poszył Satjaki rozgniewany we Wryszasenę, w sam piersi środek.

39 Zraniony tą strzałą Wryszasena, o panie ludów, upadł w rydwanie omroczony, łuk wypuszczając z ręki, męstwa pełny.

40 Wówczas Karna, rydwannik wspaniały, za martwego uznając syna, rozpalony rozpaczą i żałobą, w Satjakiego w odpowiedzi uderzył.

41 Ostrzeliwany zaś przez Syna Radhy Jujudhana, rydwannik wspaniały, szył w Karnę pośpiesznie licznymi strzałami, raz za razem.

42 W Karnę dziesięcioma znowu poszywszy, a we Wryszasenę siedmioma, przeciął im obu łuki wojownik Satwatów wraz z rękawicami.

43 Ci obaj za inne łuki chwyciwszy, strach wrogom niosące, cięciwy napiąwszy, w Jujudhanę poszyli obaj ze stron wszystkich strzałami ostrymi.

44 A gdy toczyła się ta walka, najlepszych z mężów wyniszczająca, głośno bardzo dało się słyszeć, królu, dźwięk potężny Gandiwy*.

45 Dosłyszawszy wtedy dudnienie kół rydwanu oraz brzęczenie cięciwy Gandiwy, Syn Woźnicy odezwał się, królu, w te słowa do Durjodhany:

46–47 „Wszystkich Śibich wybiwszy i głównych dowódców, buhaje wśród ludzi, i Puru potomków, wspaniałych łuczników, nadciąga oto — wielki trzask Gandiwy i hurgot rydwanu daje się słyszeć, niczym grzmiącego Wasawy. To oczywiste, że Syn Pandu dokonuje właśnie czynów jego własnej sprawie sprzyjających.

48–49 Na strzępy rozerwana została tutaj po wielokroć, książę, ta oto armia wielka Bharatów. Porozsypywane oddziały nigdzie nie utrzymują się na placu. Tak jak łańcuch chmur deszczowych wichrem miotany rwie się, tak nasze oddziały z Leworęcznym starłszy się, rozproszyły się niby łodzie na oceanie.

50 Pierzchających najpierwszych wojowników, rażonych setkami strzał posyłanych z Gandiwy, królu, wrzaski wielkie dało się słyszeć w tej najciemniejszej nocy, o tygrysie wśród królów, niczym gromy chmur burzowych w niebiosach.

51 Słuchaj, jak okrzyki „Och! Ach!” zaiste i ryki lwie głęboko rezonujące, i wrzaski rozmaite dobiegają z pobliża rydwanu Ardźuny.

52 Ten stojący na środku pomiędzy naszymi, Satjaki, z rodu Satwatów najpodlejszy, jeśli stanie się naszym celem, wszystkich potem zwyciężymy nieprzyjaciół!

53 Syn Władcy Pańćalów z Droną się potyka, ze wszystkich stron otoczony przez wojowników, królu, najpierwszych spośród ludzi.

54 Jeśli zabijemy Satjakiego oraz Dhrysztadjumnę Syna Pryszaty, wielki książę, nasze będzie zwycięstwo zaraz, bez wątpienia!

55 Tak samo jak Syna Subhadry*, tych dwóch mężów otoczywszy, rydwanników wspaniałych, zdołamy, wielki królu, ich zabić: potomka Wrysznich i Syna Pryszaty!

56 Leworęczny przodem jedzie ku wojskom Drony, o potomku Bharaty, wiedząc, że Satjaki zajęty jest walką z licznymi z rodu Kuru buhajami.

57 Tam zatem niech jadą liczni najwyborniejsi, najpierwsi z rydwanników, póki nie wie Syn Prythy, że Satjaki oblężony jest przez nadto licznych.

58 Śpieszcie się, bohaterowie, i wypuszczajcie strzały z całą mocą, żeby powędrował zaraz Madhawa Satjaki do innego świata!”.

59 Poznawszy opinię Karny, syn twój tak rzekł do Syna Subali*, jak niegdyś Indra w bitwie, królu, rzekł był do Wisznu sławą znakomitego:

60 „Wsparty dziesięcioma tysiącami słoni z placu boju nieustępujących i dziesięcioma tysiącami rydwanów wsparty jedź na Zdobywcę Bogactw!

61 Duhśasana, Durwiszaha, Subahu, Duszpradharszana* — ci za tobą ruszą, otoczeni licznymi piechurami.

62 Zabij Ciemnolicych obu, o wielkoramienny, i Dharmę Włodarza zabij, wuju! Nakulę i Sahadewę oraz Bhimasenę zabij, potomku Bharaty!

63 Jak bogów na boskim Indrze, tak moja nadzieja na zwycięstwo na tobie się zasadza. Zabij, wuju, Synów Kunti, niczym asurów Skanda Syn Ognia!”.

64–65 Na te słowa ruszył na Synów Prythy Syn Subali wraz z twoim synem, a także z wielką armią twoich synów, o wszechmocny, by przyjemność sprawić twoim synom, a spalić pragnąc Synów Pandu. I znowu rozgorzała wówczas walka twoich wojsk z wojskami wroga.

66–67 A gdy ruszył po polu bitwy Syn Subali, królu, na armię Pandawów, to skupiony Syn Woźnicy z wielkimi siłami podjechał ku wojownikowi Satwatów szybko, setkami licznymi strzał sypiąc. Takoż i Pandawowie wszyscy Satjakiego otoczyli.

68 I walka wtedy wielka znowu rozgorzała nocą, o potomku Bharaty, Drony o wielkim harcie ducha z herosem Dhrysztadjumną oraz Pańćalami.