7.99. Klęska Duhśasany

I opowiadał Sańdźaja:
1 Tymczasem Duhśasana, królu, na Wnuka Śiniego szturm przypuścił, tysiącami strzał sypiąc niczym deszczowa chmura.

2 Raziwszy w Satjakiego sześćdziesięcioma, a potem znowuż szesnastoma strzałami, nie poruszył go tym w ogóle, niewzruszonego w walce niczym szczyt Mainaka.

3 Ten zaś bohater mężny z kolei strzałami owinął Duhśasanę ciasno, spowijając całkowicie niczym pająk nicią muchę.

4 Widząc Duhśasanę setkami strzał w ten sposób spowijanego, Książę* popędził Trigartów w kierunku rydwanu Jujudhany.

5 I ruszyło pędem w pobliże Jujudhany trzy tysiące rydwanów Trigartów z okrucieństwa znanych, w walce doświadczonych.

6 Otoczyli go oni rydwanów siecią rozległą, ci, którzy podjęli decyzję o wytrwaniu w walce, wespół przysięgłszy, jako sprzysiężeni.

7 Wsród tych walczących w polu, posyłających potoki strzał wojowników, pięciuset głównych na czele korpusu na kawałki Jujudhana rozniósł.

8 Zabijani z impetem strzałami najlepszego z rodu Śiniego, padali oni niczym wielkie drzewa powalone pędem wielkiego wichru.

9–10 I rydwanami licznymi potrzaskanymi oraz proporcami, panie ludów, i rumakami ze złotymi pióropuszami w kształcie kwiatu datury obalonymi i pociętymi strzałami Wnuka Śiniego, wykąpanymi w strumieniach posoki, rozbłysła tam żyzna ziemia, wielki królu, niczym ukwieconymi drzewami kinśuki*.

11 A unicestwiani w polu przez Jujudhanę woje twoi ratunku nigdzie nie dostrzegali, niczym słonie w bagnie tonące.

12 Wówczas zawrócili się wszyscy ku rydwanowi Drony, niczym wielkie węże do nor ze strachu przed Garudą — królem ptaków*.

13 Pięciuset wojowników zabiwszy strzałami podobnymi jadowitym wężom, przebijał się wojownik mężny spokojnie w stronę rydwanu Zdobywcy Bogactw.

14 Tego przemieszczającego się najlepszego z ludzi syn twój Duhśasana raził błyskawicznie dziewięcioma strzałami o gładko toczonych drzewcach.

15 Ten zaś wielki łucznik w odpowiedzi w Duhśasanę pięcioma ostrymi strzałami szył o złotych lotkach, z sępimi piórami, prosto do celu dążącymi.

16 Na to w Satjakiego, o wielki królu, z uśmiechem niemal, o potomku Bharaty, Duhśasana trzema strzałami szywszy, znowu go raził pięcioma.

17 Wnuk Śiniego zaś w twego syna uderzywszy pięcioma pociskami szybkobieżnymi, łuk jego w starciu przeciął i do Ardźuny dumny ruszył.

18 Wówczas Duhśasana, wściekły, w oddalającego się bohatera z rodu Wrysznich włócznię cisnął całą z żelaza, zabić go pragnąc.

19 Tę zaś włócznię wtedy straszliwą twojego syna Satjaki na sto kawałków roztrzaskał, królu, zaostrzonymi strzałami z czaplimi piórami.

20 Na to syn twój, panie ludzi, inny łuk wziąwszy, w Satjakiego dziesięcioma pociskami uderzywszy, zaryczał lwim głosem.

21 A Satjaki rozjuszony, pozbawiwszy w zwarciu twojego syna przytomności strzałami wyglądającymi jak pióropusze ognia, zaatakował go zaraz znowu w sam środek piersi pociskami w pełni żelaznymi, o szorstkich grotach, ośmioma.

22 Duhśasana zaś dwudziestką w Satjakiego w odpowiedzi poszył. Wojownik Satwatów na to znowu, wielki królu, uderzył go w sam środek piersi strzałami trzema zaiste o wielkim pędzie i drzewcach gładkich.

23 Wówczas rumaki Kaurawy ostrymi strzałami gładko toczonymi zabił ten wielki rydwannik, a także jego woźnicę, ogromnie zaiste rozwścieczony.

24 Łuk jedną strzałą niedźwiedzią i naramiennik pięcioma, a także proporzec oraz drzewce dwoma strzałami niedźwiedzimi przeciął ów najwspanialszy znawca oręża, a bezpiórymi ostrymi także obu Kaurawy pomocniczych woźniców trafił.

25 Duhśasana — z połamanym proporcem, pozbawiony rydwanu, z ubitymi końmi i martwym woźnicą — przez dowódcę Trigartów wywieziony na jego rydwanie, ucieczką się salwował.

26 Pogoniwszy za nimi przez chwilę jedynie, Wnuk Śiniego wielkoramienny nie zabił, o potomku Bharaty, Duhśasany, pomny na słowa Bhimaseny.

27 Albowiem Bhimasena, potomku Bharaty, zaprzysiągł przecież pośrodku zgromadzenia śmierć twoim synom w walce, wszystkim.

28 Duhśasanę tak pokonawszy w polu, Satjaki, o wszechmocny, ruszył szybko, królu, tam, gdzie pojechał Zdobywca Bogactw.