7.164. Oszukanie Drony

Sańdźaja rzekł:
1 Kiedy pogrom ten miał miejsce
ludzi, koni oraz słoni,
Duhśasana, wielki królu,
atakował Dhrysztadjumnę.

2 Wieczny wróg Złotorydwana*,
trapiony strzałami wroga,
konie w wozie twego syna
niecierpliwie szył bełtami.

3 W jednej chwili jego rydwan
wraz z woźnicą i sztandarem
zniknął szczelnie zasypany
strzałami Pryszaty syna*.

4 Indro królów, Duhśasana
strzał potokiem udręczony
nie był w stanie wytrwać w polu
przed Pańćalją wielkim duchem.

5 Syn Pryszaty swymi strzały
sprawił, że zdezerterował,
po czym ruszył wprost na Dronę,
tysiąc strzał kierując w niego.

6 Syn Hrydiki, Krytawarman,
razem z trzema swymi braćmi
wówczas nagle się pojawił
i odgrodził Dhrysztadjumnę.

7 Zdążali za nim bliźniacy,
dwa buhaje, by go chronić,
gdy się zetrzeć z Droną pędził,
płonąc niczym żywy ogień.

8 Owych siedmiu rydwanników,
niecierpliwych, pełnych werwy
z sobą w boju się zderzyło,
śmierć przed nimi zaś kroczyła.

9 Serca czyste, czyste czyny,
wskroś niebiosom poświęceni,
toczyli szlachetną bitwę,
łaknąc swojej śmierci wzajem.

10 Czysty ród ich oraz czyny —
ci rozumni władcy ludzi
prawy bój wespół toczyli,
na cel licząc, co najwyższy.

11 Nic w tej walce nieprawego
czy też niezgodnego z pismem,
strzał uszatych tam nie było,
o grocie jak pąk lotosu,
nasączonych czy też koźlich,

12 ni igłowych, w małpiej barwie,
z kości krowy czy też słonia,
też nie było strzał zbiorowych,
śmierdzących, lecących krzywo.

13 Jeno czyste i uczciwe
bronie były używane.
Prawą walką i swą sławą
chcieli sięgnąć wyższych światów.

14 Bój rozgorzał tam zajadły,
bez małego choćby błędu.
Czterech twoich z jednej strony,
a trzech z armii synów Pandu.

15 Gdy zobaczył Dhrysztadjumna,
że bliźniacy zatrzymali
twoich byków na rydwanach,
k Dronie ruszył szybkoręki.

16 Czwórka wojów twych wstrzymana
przez dwa lwy pomiędzy ludźmi
się zebrała i runęła
niczym wichry na dwie góry.

17 Każdy z dwóch bliźniaków z dwójką
rydwanników się potykał.
Dzięki temu Dhrysztadjumna
znów na Dronę mógł szarżować.

18 Ujrzał, że upity walką
Pańćalja ku Dronie bieży,
że bliźniacy prą na tamtych,
więc popędził Durjodhana,

19 śląc swe strzały, wielki królu,
które krew spijały chciwie,
lecz Satjaki w wielkim pędzie
znowu go zaatakował.

20 Gdy Kaurawa i Madhawa
blisko siebie się znaleźli,
dwa tygrysy, się zaśmiali
i bez strachu przywitali.

21 Gdy wspomnieli wielce radzi
wydarzenia te z dzieciństwa,
jeden na drugiego zerknął
i ponownie się zaśmiali.

22 Wówczas książę Durjodhana
ozwał się do Satjakiego,
przyjaciela kochanego
i potępił swoje czyny:

23 „Przyjacielu! Hańba złości,
zyskowi, niecierpliwości!
Hańba woja powinności,
sile, mrokowi, jurności —

24 że ty mnie dziś atakujesz,
a ja ciebie, byka Śinich!
Tyś od życia jest mi droższy,
a ja jestem drogi tobie.

25 Gdy wspominam wydarzenia
nasze wspólne, te z dzieciństwa,
to wydają mi się zblakłe,
postarzałe w naszej waśni.
O Satwato, czy dziś z tobą
nie dla zysku, w złości, walczę?”.

26 Kiedy tamten tak przemawiał,
to Satjaki, znawca broni,
biorąc bezwiechciowe strzały,
odpowiedział z lekkim śmiechem:

27 „Książę, to nie dom zgromadzeń
ni komnaty preceptora,
gdzie w czas naszych dawnych spotkań
się ze sobą bawiliśmy”.

Durjodhana rzekł:
28 Gdzieżeż jest nasza zabawa,
ta z dzieciństwa, byku Śinich,
a gdzie wojna ta obecna!
Czasu się nie przezwycięży!

29 Czy wszak naszych tu uczynków
zysku chęć nie motywuje,
że walczymy, się spotkawszy,
łaknąc bogactw, majętności?

Sańdźaja rzekł:
30 Gdy usłyszał mowę księcia,
tak Madhawa odpowiedział:
„Takie już rzemiosło woja,
że zabija nawet mistrzów.

31 Jeśli jestem tobie drogi,
zabij mnie bez zwłoki, książę,
wówczas to do zbożnych światów
udam się, byku Bharatów.

32 Swoją siłę i potęgę
pokaż tutaj mi naprędce!
Nie zamierzam ja oglądać
mocy więzi przyjacielskiej”.

33 Odpowiedział tak Satjaki,
jasno siebie wyrażając,
i spokojny, obojętny
chyżo go zaatakował.

34 Widząc, że ten atakuje,
syn twój stawił jemu czoła
i strzałami, królu, sypnął
twój syn na Śiniego syna.

35 Bój rozgorzał lwów-rycerzy
dziecka Kurów oraz Madhów
rozwścieczonych — przeraźliwy
niczym starcie lwa ze słoniem.

36 Durjodhana strzał dziesiątkę
z łuku w pełni napiętego
ostrych posłał ku Satwacie,
bojem spity, oszalały.

37 Jego znów Satjaki przeszył
w ten sam sposób strzał dziesiątką,
a następnie pięćdziesiątką
i trzydziestką, i dziesiątką.

38 Kiedy strzałę już zakładał
i łuk w pełni miał napięty,
to Satjaki łuk ten przeciął
i zasypał go strzałami.

39 Zadrżał głęboko raniony
strzałami Daśarhów księcia
i do wnętrza wozu upadł
Durjodhana, wielki królu.

40 Gdy odzyskał już przytomność,
znów na Satjakiego ruszył,
całe sieci strzał wypuszczał
w stronę wozu Jujudhany.

41 I Satjaki również strzały
bezustannie swe uwalniał
w stronę wozu Durjodhany,
tak bój toczył się bezładny.

42 Wypuszczane wszędy strzały
i te, które opadały,
hałas wielki wywołały
niczym ogień las trawiący.

43 Widząc przewagę Madhawy,
rydwannika znamiennego,
Karna natarł nań pośpiesznie,
chcąc ratować twoje dziecię.

44 Bhimasena wielce silny
tego ścierpieć nie był w stanie,
więc na Karnę natarł prędko,
posyłając liczne strzały.

45 Lecz ostrymi strzały Karna
z lekkim śmiechem się obronił
i mu przeciął łuk i strzały,
zabił jego też woźnicę.

46 Bhimasena rozwścieczony,
Pandu syn, maczugą cisnął
i dosięgnął swego wroga
sztandar, łuk oraz woźnicę.

47 Karna zdzierżyć nie mógł tego
i zasypał Bhimasenę
siecią strzał, stawił mu czoło
liczną bronią w bliskim starciu.

48 Gdy bezładny bój się toczył
król, syn Prawa, tak się ozwał:
„Te tygrysy wśród Pańćalów
oraz byki pośród Matsjów,

49 co naszymi są tchnieniami,
naszą głową, naszą siłą,
niech buhaje te się zewrą
z armią Dhrytarasztry synów!

50 Czemu trwacie w otępieniu
jakby zbyci przytomności?
Dążcie tam, gdzie się zmagają
mojej armii rydwannicy.

51 Prawo wojów w myślach miejcie,
niech gorączka wasza minie,
czy zginiecie, czy wygracie,
cel wyborny osiągnięcie.

52 Wygrywając, wiele ofiar
odprawicie w dar bogatych,
ginąc, bóstwem zostaniecie,
bogate zyskacie światy”.

53 Nagleni przez króla woje,
rydwannicy żądni walki,
podzieliwszy armię w czworo,
wprost na Dronę uderzyli.

54 Pańćalowie z jednej strony
Dronę strzał potokiem zlali,
z drugiej strony go blokował
Bhimasena ze swą armią.

55 Pośród synów Pandu było
wojów trzech prostolinijnych —
Bhimasena i bliźniacy —
ci krzyknęli do Zdobywcy*:

56 „Pędź, Ardźuno, ano bystro,
i od Drony Kurów odpędź,
gdy nie będzie miał ochrony,
Pańćalowie go zabiją”.

57 Prythy syn więc na Kaurawów
gwałtem, całym pędem natarł,
a zaś Drona na Pańćalów,
co ich w bój wiódł Dhrysztadjumna.

58 Pogrom wielki wśród Pańćalów
Drona czynił wokół siebie
niczym rozsierdzony Indra,
co bił ongiś synów Danu.

59 Chociaż w boju ich wytracał
pocisk Drony, wielki królu,
wszak się Drony nie lękali,
żywiołowi rydwannicy.

60 Mordowani, królu ziemi,
Pańćalowie, Sryńdźajowie,
Dronę wciąż atakowali,
omamiając rydwannika.

61 Bici ciągle Pańćalowie,
z każdej strony przeszywani
potokami strzał i włóczni,
przeraźliwie zaryczeli.

62 Gdy wytracał wielki duchem
Pańćalów na placu boju,
gdy ich gubił pocisk Drony,
strach się w serca wkradł Pandawów.

63 Widząc ową rzeź straszliwą
koni, ludzi wszem stłoczonych,
Pandawowie, wielki królu,
zwątpili w zwycięstwo swoje.

64 „Czy nas Drona, znawca broni,
nie wytraci do cna wszystkich,
jak ów ogień wyschłe drewno
w końcu zimy rozniecony?

65 Nikt z nas w boju wszak na niego
nie jest zerknąć nawet w stanie,
a Ardźuna, znawca prawa,
nigdy z nim nie będzie walczyć”.

66 Widząc synów Kunti w strachu
trapionych strzałami Drony,
mądry, pragnąc ich korzyści,
rzekł Keśawa do Ardźuny:

67 „Rydwanników on jest wodzem,
siłą go w otwartym starciu
nawet sam zabójca Wrytry*
wszak pokonać nie jest w stanie.

68 Żeby odnieść tu zwycięstwo,
synu Pandu, porzuć prawość,
bo inaczej was wytraci
wszystkich Złotorydwan* w starciu.

69 Kiedy zginie Aśwatthaman,
Drona walki zaprzestanie —
tak uważam, niech więc któryś
mu obwieści, że ten zginął”.

70 Dóbr Zdobywcy, dziecku Kunti,
pomysł się ten nie spodobał,
wszyscy inni go poparli,
Judhiszthira wszak z oporem.

71 Wówczas Bhima długoręki
w armii swojej wielką bestię,
słonia, zabił swą maczugą,
nazwanego Aśwatthaman.

72 Wówczas udał się do Drony,
odczuwając wstyd przemożny,
głośno krzyknął a dobitnie:
„Oto zginął Aśwatthaman!”.

73 „Słoń imieniem Aśwatthaman,
co był zwany — oto zginął”
w swoich myślach dodał Bhima
i kłamliwie tak wykrzyknął.

74 Słysząc słowa Bhimaseny
tak bolesne, Drona zamarł
i omdlały jego członki
jak klif, który w wodę wpada.

75 Jednak znał on męstwo syna,
więc przeczuwał, że to łgarstwo,
usłyszawszy „on zabity”,
stanowczości nie zarzucił.

76 Rozmyślając, że nie mogą
syna jego zmóc wrogowie,
Drona, ducha odzyskawszy,
już po chwili oprzytomniał.

77 Na Pryszaty syna napadł,
chcąc śmierć swoją unicestwić,
i tysiące strzał wypuścił
ostrych, z czaplopiórym wiechciem.

78 Dwadzieścia tysięcy byków,
wojowników wśród Pańćalów,
obsypało go strzałami,
gdy tak w walce się uwijał.

79 Wówczas Drona, gromca wrogów,
Pańćalów nie mogąc zdzierżyć,
Brahmy pocisk ku nim cisnął,
aby zniszczyć bohaterów.

80 Ponownie zajaśniał Drona,
bijąc Somaków, Pańćalów,
ścinał głowy podczas starcia
i ramiona z maczugami
liczne, złotem ozdobione.

81 Kiedy to syn Bharadwadźi
władców ścinał w czas potyczki,
pokrywali oni ziemię
jak zwalane wiatrem drzewa.

82 Od rumaków oraz słoni
powalonych tabunami,
ziemia była nie do przejścia —
krwią błotnista oraz mięsem.

83 Zabił dwadzieścia tysięcy
rydwanników wśród Pańćalów
i przystanął Drona w boju
jak bezdymny płomień ognia.

84 I wezbrała złość ponownie
w gorejącym Bharadwadźi,
więc niedźwiedzią strzałą głowę
odciął z ciała Wasudany.

85 Potem znów pięć setek Matsjów
i Sryńdźajów tysiąc jeszcze,
i miriadę słoni zabił,
i rumaków też miriadę.

86 Widząc, że zamierza Drona
do cna zniszczyć ród wojaków,
doń wieszczowie się zbliżyli,
ogień tuż przed sobą niosąc.

87 Wiśwamitra, Dźamadagni,
Bharadwadźa i Gautama,
Wasisztha, Kaśjapa, Atri
wieść go chcieli w świat Brahmana.

88 I Gargowie, Sikatowie,
Bhrygowie, Walakhiljowie,
Pryśni i Promieniopijcy,
Angirasi oraz inni
mędrcy w ciałach eterycznych

89 przemówili tak do Drony,
co upiększał pole boju:
„Toczysz bitwę z nieprawości!
Czas nadchodzi twojej śmierci!

90 Drono, odłóż już swój oręż,
podejdź do nas tu stojących!
Odtąd już ci się nie godzi
dzieł okrutnych dokonywać.

91 W Wedzie biegłyś i w wedangach,
w prawdzie trwasz, oddanyś prawu,
nade wszystko tyś braminem,
więc to z tobą nie licuje.

92 Odłóż oręż i podążaj
wieczną i niezłomną drogą.
Czas dla ciebie się wypełnił
w ludzkim świecie przebywania”.

93 Gdy usłyszał ich przemowę,
Bhimaseny wspomniał słowa
spojrzał więc na Dhrysztadjumnę,
poczuł niechęć do potyczki.

94 Rozpalony, cały drżący
syna Kunti, Judhiszthirę,
spytał się o swego syna:
„Czy on zginął, czy nie zginął?”.

95 Drona wierzył całkowicie,
że nieprawdy on nie powie
nigdy, za bogactwa żadne,
co w trzech światach zgromadzone,

96 więc dlatego jego spytał,
a nikogo tam innego.
Od dzieciństwa on pokładał
wiarę w prawdę w tym Pandawie.

97 Wiedząc, że dowódca Drona
synów Pandu zmiecie z ziemi,
Pasterz Kryszna cały zadrżał
i tak rzekł do Króla Prawa:

98 „Jeśli Drona będzie walczyć
w gniewie choćby dnia połowę,
mówię prawdę, twoja armia
z kretesem przepadnie cała.

99 Tedy ratuj nas przed Droną!
Kłamstwo lepsze tu od prawdy.
Kto chcąc żyć, nieprawdę świadczy,
tego łgarstwo nie dotyka.

100 Kiedy oni rozmawiali,
Bhimasena się odezwał:
„Królu, kiedy usłyszałem
sposób, by uśmiercić Dronę,

101 który topił twoją armię;
słonia jak wierzchowiec Indry
o imieniu Aśwatthaman,
co należał do monarchy
Malawów, Indrawarmana,

102 uśmierciłem i udałem
się do Drony z tymi słowy:
»Aśwatthaman jest zabity,
porzuć walkę, o braminie!«.

103 Jednak słowom nie zaufał
mym ten buhaj pośród ludzi.
Więc Pasterza słowa szanuj,
jeśli tylko chcesz zwyciężyć.

104 Władco plemion, w świecie ludzi
słyniesz jako prawdomówny,
rzeknij Dronie, że potomek
Śaradwati* jest zabity.
Gdy to powiesz, już nie będzie
ów byk-bramin walczyć więcej”.

105 Usłyszawszy jego słowa,
mową Kryszny przynaglany
oraz, królu, koniecznością,
postanowił on przemówić.

106 Lęk przed kłamstwem go zalewał,
lecz chciał wygrać Judhiszthira
i rzekł słowo niesłyszalne:
„oto został słoń zabity”.

107 Wcześniej rydwan ponad ziemią
wznosił się na cztery palce,
po tych słowach Judhiszthiry
wóz powierzchni ziemi dotknął.

108 Słysząc słowa Judhiszthiry,
Drona, ów rydwannik wielki,
tęsknotą za synem cięty,
utracił pragnienie życia.

109 Myślał, słysząc wieszczów mowę,
że względem potomków Pandu,
choć szlachetny, grzech popełnił.
Teraz słysząc: „syn zabity”,

110 omroczony, przygnębiony,
Dhrysztadjumnę wspominając,
walczyć nie był w stanie, królu,
jak poprzednio, gromco wrogów.

111 Ujrzał, że już zrezygnował,
z myślą smutkiem udręczoną
i już syn króla Pańćalów,
Dhrysztadjumna, k niemu spieszy.

112 Król Drupada, Indra ludów
spełnił olbrzymią ofiarę
i, by zniszczyć Dronę, zyskał
syna z ognia ofiarnego.

113 Łuk zwycięski syn ten chwycił,
co jak chmura ryczał, straszny,
o cięciwie nowej, prężnej,
i podobne wężom strzały.

114 Na cięciwę bełt nałożył
jak król węży jadowity,
który niczym ogień płonie,
pragnąc Dronę ukatrupić.

115 Łuk z cięciwą krąg stworzyły,
wewnątrz niego owa strzała
niczym twórca* dnia jaśniała,
co z gęstwiny chmur spoziera.

116 Gdy łuk chwycił jaśniejący
syn Pryszaty energicznie,
to żołnierze pomyśleli,
że czas nadszedł ostateczny.

117 Gdy potomek Bharadwadźi
zoczył strzałę założoną,
wnet pomyślał, że nadchodzi
czas unicestwienia ciała.

118 Wówczas podjął mistrz wysiłki,
aby przed nim się uchronić,
lecz, o królu, już pociski
nie zjawiły się przed mężnym.

119 Wszak dni cztery i noc jedna
upłynęły, kiedy strzelał,
w trzeciej części dnia jednakże
wyczerpał skrzydlate strzały.

120 Gdy skończyły się mu strzały,
ból za synem go przytłaczał,
różnorodne boskie bronie
mu nie były już powolne,

121 to zapragnął oręż złożyć,
mędrców słowem przynaglony,
jednak moc go wypełniała,
więc nadludzką walkę toczył.

122 Zatem inny łuk pochwycił,
niebiański od Angirasa,
strzały niczym Brahmy pałki
i wszczął walkę z Dhrysztadjumną.

123 I ponownie go zasypał
strzał potokiem bezustannym,
pełen złości, niecierpliwy
Dhrysztadjumnę nimi ranił.

124 Ową* strzałę na sto części
Drona ciął ostrymi groty.
Zniszczył jego łuk i sztandar
oraz mu woźnicę zabił.

125 Dhrysztadjumna się uśmiechnął,
łuk kolejny chwycił w dłonie
i w sam środek jego piersi
wraził wielce ostrą strzałę.

126 Głęboko raniony łucznik
swą przytomność omal stracił,
po czym niedźwiedziową strzałą
przeciął jego łuk potężny.

127 Groźny wróg wpierw odparł strzałę,
potem zniszczył jego łuki
oraz wszelką broń, o królu,
poza mieczem i maczugą.

128 Wówczas przeszył Dhrysztadjumnę
strzał dziewiątką zaostrzonych,
które kresem są żywota —
gniewny trafił wzburzonego.

129 Między konie Dhrysztadjumny
wmieszał się swoimi końmi,
niezawodny ów rydwannik
pocisk Brahmy przygotował.

130 Biegnące z prędkością wiatru,
jedne o gołębiej barwie,
drugie krwawe, o Bharato,
pomieszane zajaśniały

131 niczym chmura z błyskawicą
rycząca z nadejściem deszczy,
pięknie, królu, wyglądały
wymieszane w armii czele.

132 Bramin o bezkresnej myśli
zniszczył połączenie z dyszlem,
kół łączenia oraz części
inne wozu Dhrysztadjumny.

133 Bez rydwanu, sztandar ścięty,
bez życia woźnica, konie —
w tych okropnych tarapatach
mężny chwycił swą maczugę.

134 Lecz ciśniętą ów rydwannik
Drona, co wypełnia śluby,
rozgromił wściekły ostrymi
strzałami bezwiechciowymi.

135 Człowiek-tygrys kiedy ujrzał,
że ją Drona ciął strzałami,
miecz bez skazy wziął i tarczę
piękną, o setce księżyców.

136 Bez wątpienia wielki duchem
syn Pańćalów wówczas myślał,
że już nadszedł nieuchronny
śmierci czas pierwszego mistrza.

137 Wpierw we wnętrzu był rydwanu,
znów na dyszlu swego wozu,
zbliżał się, miecz dzierżąc w dłoni
i z księżyców setką tarczę.

138 Ów rydwannik Dhrysztadjumna
dopiąć chciał niemożliwego —
przeszyć podczas pojedynku
pierś potomka Bharadwadźi.

139 Stanął on pośrodku jarzma,
potem na jego wiązaniu,
znów na zadach krwistych koni,
czemu woje aplauz dali.

140 Kiedy stał na gniadych koniach
oraz na granicy jarzma,
Drona nie mógł go dosięgnąć,
co cudownym się wydało.

141 Jak się jastrząb chyżo rzuca,
który chciwie łaknie mięsa,
tak on zbliżał się ku Dronie,
chcąc dosięgnąć go w potyczce.

142 Jego konie rydwanową
włócznią zabił wściekły Drona
jednego po drugim, wszystkie,
które miały maść gołębią.

143 I rumaki Dhrysztadjumny
upadły na ziemię martwe,
a zaś gniade uwolniły
z kleszczy wozów się, o panie.

144 Syn Pryszaty ujrzał konie
przez bramina uśmiercone
i najlepszy z wojowników,
Jadźńaseny syn, rozgorzał.

145 Bez rydwanu miecz pochwycił
najprzedniejszy z dzierżców miecza
i na Dronę napadł, królu,
jak Winaty syn na węża.

146 Gdy chciał śmierci Bharadwadźi,
jego ciało tak jaśniało,
jak najwyższa postać Wisznu
w starciu z Hiranjakaśipu.

147 On dwadzieścia jeden technik
ustalonych wykonywał:
tam i nazad się poruszał,
odskakiwał, doskakiwał,
sunął, kręcił i wirował,

148 atakował i się cofał,
dzierżąc miecz, a także tarczę,
i parował, i podjudzał —
tak Pryszaty syn fechtował.

149 Dwakroć zrodzon strzał tysiącem,
gdy walczyli w ścisłym zwarciu,
miecz wytrącił Dhrysztadjumnie
i stuksiężycową tarczę.

150 Strzały do bliskiego starcia
nazywano waitastika.
W zwarciu Drona ich używał
i nikt inny oprócz niego,

151 miał je Partha*, Śaradwata,
Drony syn i Waikartana*,
Pradjumna i Jujudhana,
no i jeszcze Abhimanju.

152 Mistrz, chcąc zgładzić swego ucznia,
który mieszkał w jego domu
i dla niego był jak dziecię,
strzałę, co niezwykle ostra,
na cięciwę łuku włożył.

153 Byk wśród Śinich* jednak pociął
ją ostrymi dziesięcioma —
twój syn jeno się przyglądał
oraz Karna wielki duchem —
tak uwolnił Dhrysztadjumnę
prosto z paszczy preceptora.

154 Wiszwaksena*, Dóbr Zdobywca
wielcy duchem zobaczyli
Sajtakiego, co po drogach
rydwanowych się poruszał,
o synu Bharatów, między
Droną, Karną oraz Krypą

155 i uczcili syna Wrysznich,
wykrzykując: „Doskonale!”
Niszczył boskie on pociski,
niezmorzony podczas boju.

156 Dóbr Zdobywca rzekł do Kryszny:
„Popatrz tylko, o Keśawo,
Madhu dziecię tam się bawi
wśród najlepszych wojów mistrza!

157 Wielką mi on radość sprawia,
ów Satjaki dzielny w prawdzie,
Bhimie oraz synom Madri
i królowi Judhiszthirze.

158 Swą techniką się nie pyszni,
krocząc w boju ów Satjaki,
bawi się z rydwannikami
i rozsławia on ród Wrysznich”.

159 Z Satwaty uradowani,
zdziwieni siddhowie, woje,
widząc go niezwyciężonym,
„Doskonale!” zakrzyknęli.
Wojownicy obu armii
jego czyny docenili.