7.168. Riposta Dhrysztadjumny

Sańdźaja rzekł:
1 Słysząc słowa te Ardźuny,
nic nie rzekli rydwannicy
ni przykrego, ni miłego
Dóbr Zdobywcy, o monarcho.

2 Tylko wściekły długoręki
Bhimasena odpowiedział
Ardźunie z lekkim uśmiechem,
o buhaju wśród Bharatów:

3 „Niczym wieszcz żyjący w lesie
wypowiadasz kodeks prawa,
jakbyś, Partho, już broń złożył
jak trwający w ślubach bramin.

4 Z krzywdy żyjąc, przed nią chroniąc,
skromny względem trzech świętości*,
woj zdobywa szybko ziemię,
prawość, sławę i bogactwo.

5 Ty masz wszelkie cechy woja
i swój ród rozsławiasz wszędy,
dziś niemądre prawisz słowa,
co ci blasku nie przydają.

6 Synu Kunti, jesteś dzielny
jak małżonek Śaći, Śakra*,
ponad prawo nie wykraczasz
jak ocean poza brzegi.

7 Któż by więc nie uczcił ciebie,
który to przez lat trzynaście,
gniew porywczy powściągając,
jeno prawość miałeś w myślach.

8 Miły, z woli opatrzności
myśl twa w prawie dzisiaj gości,
a twój rozum, też z jej woli,
o niezłomny, nie chce krzywdy.

9 Choć oddany prawu jesteś,
niwę twą bezprawnie skradli,
a Draupadi znieważoną
przywlókł wróg na zgromadzenie.

10 Błąkaliśmy się po lasach
w skóry, korę przyodziani
przez trzynaście lat bez domu —
na co nie zasłużyliśmy.

11 Wszystko, co nie do zniesienia
ty ścierpiałeś, o bezgrzeszny,
stale w kodzie woja trwając,
mocy trudów doświadczyłeś.

12 Z twą pomocą się podjąłem,
aby zniszczyć tę nieprawość,
więc zabiję nikczemników,
dóbr złodziei, wraz z krewnymi.

13 Wszak sam wcześniej powiedziałeś,
by do walki się szykować.
Jak możemy, się staramy,
ty dziś robisz nam wyrzuty!

14 Powinności swej znać nie chcesz,
więc twe słowa są fałszywe!
Nasze serca są już w strachu,
a ty czułe punkty ranisz.

15 Jakbyś kwasem zlewał ranę,
rycerskiego stanu gromco!
Ty rozdzierasz moje serce,
słowa twoje niczym drzazgi.

16 Nieprawości tej ogromnej,
prawym będąc, nie pojmujesz,
gdy nie chwalisz nas i siebie,
choć jesteśmy sławy godni.
Hołubisz tego, co nie wart
twojej cząstki jest szesnastej.

17 Choć wychwalać nie należy
osobiście swych przymiotów,
w złości mogę zniszczyć ziemię
oraz góry rozczłonkować.

18 Bijąc ciężką swą maczugą,
straszną, upiększoną złotem
wzrosłe z ziemi, górom równe,
łamię drzewa jak huragan.

19 O buhaju, znasz mnie takim,
twego brata rodzonego,
nie winieneś więc, potężny,
się obawiać syna Drony.

20 Albo stój tu, o Bibhatsu,
wraz z wszystkimi rycerzami,
ja z maczugą w swojej dłoni
sam go zmorzę w wielkim starciu”.

21 Wówczas syn króla Pańćalów
rzekł do Parthy takie słowa,
jak do Hiranjakaśipu*
Hari, gdy ten ryczał wściekły:

22 „O Bibhatsu, mędrcy znają
czyny braminom należne:
przy ofiarach uczestnictwo,
uczenie, spełnianie ofiar,
jałmużnę, dawanie darów,

23 jako szóste — studiowanie.
Czyż Drona, co żem go zabił,
któryś z nich rzetelnie pełnił?
Czemuż, Partho, więc mnie ganisz?

24 Odszedł ze swej ścieżki prawa
i rycerski kodeks przyjął.
Ów okrutnik nas zabijał
nieludzkimi pociskami.

25 Jeno z miana był braminem,
gdyż używał złudy krewki —
więc go złudą zabiliśmy.
Czyż to, Partho, nie przystoi?

26 Teraz, gdy go pokonałem,
a syn Drony w wielkiej furii
przeraźliwe dźwięki czyni,
czegóż może mnie pozbawić?

27 Nie jest to wszak dla mnie dziwem,
że syn Drony jeno rykiem
chce mordować, wszak Kaurawów
on niezdolny jest ochronić.

28 Ale że ty, znawca prawa,
zowiesz mnie mordercą mistrza…
wszak w tym celu jam zrodzony,
z ognia, jako syn Pańćalji.

29 Podczas walki dlań jednakim
był czyn zbożny i bezbożny.
Jak go nazwiesz, Dóbr Zdobywco,
wojownikiem czy braminem?

30 W gniewie bił pociskiem Brahmy
nawet nieznających broni.
Czyż nie godzi się go zgładzić
jakimkolwiek bądź sposobem?

31 Prawi mówią, że truciźnie
jest podobny niegodziwiec.
Ty, co prawa znasz istotę,
czemu ganisz mnie, Ardźuno?

32 Pokonałem krzywdziciela,
jego rydwan zdruzgotany.
Na pochwałę zasłużyłem,
czemuż więc mnie nie opiewasz?

33 Czemuż, Partho, nie wysławiasz
czynu, który sławy godny?
Jak trucizna, ogień, Słońce
głowa Drony — ścięta w bitwie.

34 Wszak on tylko moich krewnych,
a nie innych w boju tracił,
lecz gdym obciął jego głowę,
nie odeszła ma gorączka.

35 To me czułe punkty rani,
żem nie cisnął jego głowy
w domenę Niszadów prosto,
tak jak głowę Dźajadrathy.

36 Niezabicie swoich wrogów
to nieprawość — mnie uczono.
Oto jest rycerskie prawo:
być zabitym albo zabić.

37 Trwając w prawie, wrogam zmorzył
podczas starcia, synu Pandu,
tak jak tyś mężnego zabił
Bhagadattę — druha ojca.

38 Gdy zabiłeś w boju dziadka,
mniemasz, że to było prawe,
kiedym ja grzesznego wroga
zmorzył, czemu to bezprawie?

39 Nie jest niecnym starszy z Pandów,
jam bezprawiem się nie skalał.
Poległ grzeszny wróg swych uczniów,
tyś zwycięzcą, walcz więc zatem!”.