7.151. Przybycie Alajudhy

I opowiadał Sańdźaja:
1 A w czasie, gdy toczyła się bitwa Karny z rakszasą, nadjechał Alajudha władca rakszasów, męstwa pełny.

2 Z wielkim wojskiem podjechał uzbrojony do Sujodhany–Łatwobójcy, w otoczeniu tysięcy rakszasów o szpetnych ciałach, mężnych, rozmaite kształty obnoszących, pamięć żywiąc o zadawnionej wrogości.

3 Jego krewny bowiem, waleczny braminożerca Baka*, zginął zabity przez Bhimę. Także Kirmira* o wielkiej energii, jak i jego przyjaciel Hidimba*.

4–5 Alajudha, rozpamiętując buzującą w nim zadawnioną nienawiść, gdy dowiedział się o trwającej nocnej bitwie, śmierć żądny zadać Bhimie na placu tej wojennej ofiary, rozgorączkowany niczym słoń w amoku i rozjuszony niczym wąż wściekły, w te słowa do Durjodhany się odezwał, oblizując się na myśl o walce:

6 „Wiadomo ci, wielku królu, że rakszasowie Hidimba, Baka i Kirmira, krewni moi, zgładzeni zostali przez Bhimę.

7 Który też dotykiem swoim ośmielił się splugawić, dziewicę wcześniej, Hidimbę, jakżeby inaczej, niż poniżywszy nas i innych rakszasów zaiste.

8 Tego ja, królu, z jego konnicą, rydwanami i słonnicą, a także Syna Hidimby z doradcami zabić ze swym zastępem przybyłem osobiście.

9 Gdy dzisiaj Synów Kunti wszystkich, z Wasudewą na czele jadących zabiję, ze smakiem ich pożrę, wraz z ich wszystkimi towarzyszami. Wstrzymaj swoje zastępy, królu, my pokonamy Pandawów!”.

10 Wysłuchawszy tych słów, pobudzony radośnie Durjodhana, cześć mu oddawszy w odpowiedzi, takim słowem ozwał się, braćmi otoczony:

11 Ciebie na czele postawiwszy wraz z oddziałem, my też ruszymy walczyć z naszymi nieprzyjaciółmi, albowiem nie wytrwają w miejscu moi wojownicy, gdy nasze serca przepełnia nienawiść po kres!”.

12 „Niech tak będzie!”, odpowiedział księciu buhaj wśród rakszasów i ruszył pędem na Bhimę wraz ze swoimi ludożercami.

13 Z rozpłomienionym cielskiem na rydwanie ruszył, blaskiem słońca palącym, który tak samo właśnie wyglądał, o Indro wśród władców, jak rydwan Ghatotkaći.

14 I jego rydwan wspaniały wydawał niezrównany hurgot dudniący, a przyozdobiony był licznymi bram łukami, cały okryty niedźwiedzimi skórami, długi na sto łokci.

15 I jego chyżobieżne rumaki były szybkie, o ciałach słoni, jak osły rżące, w setkę zaprzężone, o cielskach olbrzymich, mięsem i krwią wykarmione.

16 I jego rydwan dudnił gromko na podobieństwo olbrzymiej chmury. I jego łuk wielki był, o niezawodnej cięciwie, najpotężniejszy.

17 I jego strzały wielkością osiom rydwanu były równe, o złotych lotkach, na kamieniu ostrzone. On również był wielkoramienny, tak samo jak Ghatotkaća.

18 I jego* wrony chroniły, szakale,
i godło miał o blasku równym słońcu.
Od Ghatotkaći był za to kształtniejszy;
sławny, z płonącą emocjami twarzą.

19 Naramienniki miał ogniste, diadem,
girlandę na głowie i miecz u boku,
maczugę, młot, pałkę i radło*, strzały,
pociski i jak skóra słonia pancerz.

20 Rydwanem tym o blasku ognia armię
rozpędzał Synów Pandu i tam jaśniał,
na polu bitwy kręgi wykreślając,
jak w błyskawice chmura przyodziana.

21 A ci, najznakomitsi władcy ludzi,
mocarze wielcy, w zbrojach i z tarczami,
radośnie pobudzeni, walczyć jęli
ze wszystkich stron — mężni Pandawów woje.