8.34. Porażka Karny

Sańdźaja rzekł:
Ścigających je Pandawów owych widząc, królu, siły nasze, choć przez syna twego* skrzyczane, nie zawróciły. Potem jednak ze skrzydła armii twej i z końca skrzydła tego, a także z prawej strony końca skrzydła* wypadając, Kaurawowie z bronią wzniesioną na Bhimę się w boju rzucili. Również Karna na widok uciekających synów Dhrytarasztry konie swe wspaniałe, o barwie piór gęsi, skierował ku Wilczobrzuchemu. Konie te, wielki królu, którymi powoził Śalja, piękna pełen w bitwie, do rydwanu Bhimaseny dotarłszy, zwarły się w walce z końmi jego.

[5] Bhima zaś, byku wśród Bharatów, gdy nadjeżdżającego Karnę zobaczył, ogarnięty gniewem, postanowił go zabić. Tak oto bohaterskiemu Satjakiemu* polecił i Dhrysztadjumnie, wnukowi Pryszaty:

— Prawego duchem króla Judhiszthirę chrońcie, co na oczach mych od zagrożenia wielkiego ledwo się uratował! Zbroję całą poprzebijał królowi w obecności mej podły duchem syn Radhy*, by Durjodhanie przyjemność sprawić. Kres cierpieniu Judhiszthiry dziś położę, wnuku Pryszaty. Zaprawdę powiadam wam: albo zabiję Karnę w starciu, albo to on w tej straszliwej bitwie mnie powali… Pieczy waszej powierzam teraz króla, panowie — nie gorączkując się, nie szczędźcie wysiłków wszyscy, by wespół go ochronić!

[10] Po słowach tych ruszył ku synowi Adhirathy* ów długoręki; lwim rykiem swym donośnym wypełnił strony świata wszystkie.

Ujrzawszy, że pośpiesznie nadjeżdża radujący się walką Bhima, potężny władca Madrów* to oto Synowi Woźnicy* powiedział:

— Spójrz, Karno, jak rozwścieczony jest długoręki syn Pandu! Z pewnością gniew swój, od dawna narastający, wylać na ciebie pragnie. W takiej postaci nigdy przedtem go nie widziałem — ani gdy zginął Abhimanju, ani gdy rakszasę Ghatotkaćę zabito… Gniewu pełen, trójświatowi całemu odpór dać jest w stanie, postać tę jaśniejącą przybrawszy, ogniowi końca świata podobną!

[15] Gdy tak jeszcze mówił synowi Radhy Madrów władca, rozpalony gniewem Wilczobrzuchy do Karny się zbliżył, królu.

Spostrzegłszy zaś, że Bhima, walką się radujący, w takim znajduje się stanie, syn Radhy, jakby zeń szydząc, ozwał się do Śalji w te słowa:

— Coś o Bhimasenie rzekł mi dzisiaj, potężny panie Madrów, to wszystko prawda — nie ma wątpliwości co do tego. Bohaterski i do gniewu skory jest Wilczobrzuchy; wigoru pełen, a dzięki temu mocarny, na ciało swe nie zważa. Gdy dawniej potajemnie w stolicy Wiraty mieszkał, rzecz Draupadi miłą uczynić pragnąc, w przebraniu gołymi rękoma Kićakę i towarzyszy jego zabił. [20] Dziś na froncie bitwy, uzbrojony, z gniewu aż omdlewając, z bogiem śmierci* nawet, co pałkę wzniesioną w gotowości trzyma, walkę by stoczył!
Ja zaś od dawna tego oto sobie życzę: „Obym zabił w boju Ardźunę albo niechaj Zdobywca Bogactw mnie zabije!” — być może już dziś mi się to spełni za sprawą potyczki z Bhimą. Jeśli bowiem powalę Bhimasenę lub rydwanu go pozbawię, syn Prythy* ruszy na mnie wtedy — a to dobre dla mnie wszak będzie. Rozważ prędko, co za właściwe tu uważasz!

Słysząc przemowę tę syna Radhy, co w takim znajdował się stanie, to oto wielki duchem Śalja odpowiedział Synowi Woźnicy:

— Natrzyj najpierw, długoręki, na mocarnego Bhimasenę; odparłszy go zaś, spotkasz się z Phalguną*. [25] Zaprawdę powiadam ci, Karno: spełni się to pragnienie twe, które od dawna w sercu swym nosisz!

Na te słowa ponownie oznajmił Śalji Karna:

— Zabiję Ardźunę w starciu albo to Bogactw Zdobywca mnie zabije… Na walce myśli swe skupiwszy, jedź, jedź dalej! — tak go następnie ponaglił.

Wówczas prędko, panie ludu, rydwan poprowadził Śalja ku Bhimie, łucznikowi wielkiemu, co armię twą rozganiał. Dźwięki trąbek i kotłów dudnienia donośne rozległy się, Indro wśród królów, gdy Karna i Bhima się spotkali. Mocarny Bhimasena, rozwścieczony, wojsko twe niezrównane ostrymi żelaznymi strzałami bez skazy rozpędzał na wszystkie strony. [30] Starcie Karny z Pandawą w bitwie pełne rozgardiaszu było, straszliwe, budzące grozę! W jednej chwili, wielki królu, Pandawa na Karnę się rzucił. Spostrzegłszy, że Bhima nań pędzi, Karna Waikartana, Buhaj, gniewu pełen, strzałą z żelaza w sam środek piersi go ugodził, a potem dalej strzał deszczem zalewał wroga ów mąż wielki duchem ponad miarę wszelką. Poprzebijany przez Syna Woźnicy, pierzastymi strzałami spowił Bhima Karnę* i przeszył go dziewiątką kolejnych ostrych strzał o drzewcach prostych. Karna na to pierzastą strzałą łuk mu pośrodku na dwoje złamał, po czym bardzo ostrą żelazną strzałę, co każdą zbroję przebić była w stanie, w środek piersi wraził mężowi owemu o łuku złamanym. Inny łuk chwycił wówczas Wilczobrzuchy, królu, bardzo ostrymi strzałami czułe punkty Syna Woźnicy poprzeszywał ów punktów czułych znawca i wrzask donośny wydał, niebo i ziemię jakby wprawiając w drżenie! [35] Karna w odwecie dwudziestoma pięcioma strzałami z żelaza go poranił, jakby w lesie dumnego słonia w szale zadręczał płonącymi pochodniami. Przebiły członki Pandawy strzały te; z gniewu niemal omdlały, z oczyma poczerwieniałymi ze wzburzenia i chęci zemsty, Syna Woźnicy zabić pragnąc, wspaniałą strzałę Bhima na łuk nałożył wtedy, prędkolotną i bardzo skuteczną, co góry nawet rozrywać była zdolna. Mocno łuk naciągnąwszy, aż do ucha, wypuścił ją w gniewie łucznik ów wielki, Syn Wichru, by Karnę nią ugodzić. Przez mocarza owego wysłana, strzała ta grzmiąca tak Karnę rozdarła w starciu, jak impet pioruna rozdziera górę. [40] Porażony przez Bhimasenę Syn Woźnicy, armii dowódca, nieprzytomny, potomku Kuru, na siedzenie rydwanu swego się osunął…

Pan Madrów zaś, widząc, że Syn Woźnicy w walce przytomność stracił, owego Karnę, piękna pełnego w bitwie, na rydwanie wywiózł z placu boju. Gdy Karna porażkę tak poniósł, rozpędził Bhimasena wielką armię synów Dhrytarasztry, jak Indra — Danawów* wojsko…