7.163. Pojedynki w parach

Sańdźaja rzekł:
1 Wówczas wściekły Duhśasana
natarł wprost na Sahadewę,
wielkim pędem swego wozu
sprawił, że zadrżała ziemia.

2 Gdy ten prędko nań nacierał,
Madri syn, niszczyciel wrogów,
ściął woźnicy łeb niedźwiedzią
wraz z chroniącym go szyszakiem.

3 Duhśasana ni nikt inny
pośród wojów nie był świadom,
że woźnica jest bez głowy,
tak był szybki Sahadewa.

4 Kiedy konie bez kontroli
popędziły, gdzie popadnie,
Duhśasana wówczas pojął,
że woźnica już bez życia.

5 Znał się dobrze on na koniach,
więc sam lejce wnet pochwycił
i znów pierwszy z rydwanników
walczył lekko, zręcznie, pięknie.

6 Czyn ten jego docenili
tak wrogowie, jak i swoi,
choć woźnica stracił życie,
rydwan k bitwie wiódł bez strachu.

7 Sahadewa jego konie
deszczem ostrych strzał zasypał.
Dręczone razami grotów
chyżo gnały, gdzie popadnie.

8 Wszak by lejce móc pochwycić,
łuk wciąż musiał on odkładać,
by z kolei strzelać z łuku,
musiał znowu puszczać lejce.

9 W przerwach tych zatem syn Madri
obsypywał go strzałami.
Karna, chcąc ci syna chronić,
wówczas włączył się do bitwy.

10 Dobrze złożył się Wilczybrzuch,
trzy zza ucha posłał strzały
niedźwiedziowe w pierś, ramiona
Karny i zakrzyknął głośno.

11 Karna k niemu więc zawrócił,
niczym żmija uderzona,
tak rozpoczął bój się głośny
Bhimy wespół z synem Radhy.

12 Niczym bykom rozjuszonym
rolowały im się oczy,
wpadli jeden na drugiego,
w podnieceniu się zderzyli.

13 Gdy przylgnęli zręczni w boju
tak do siebie, że nie było
miejsca, by wypuszczać strzały,
to maczugi pochwycili.

14 Bhimasena swą maczugą
wówczas dyszel wozu Karny
szybkim uderzeniem złamał,
co się cudem wydawało.

15 Radhy syn o wielkim męstwie
chwycił maczugę i cisnął
w rydwan Bhimy, lecz ten zdołał
swą maczugą ją powstrzymać.

16 Bhima znów maczugę ciężką
cisnął w syna Adhirathy,
Karna dziesięcioma strzały
z lotką, dobrze złożonymi
w nią uderzył, a innymi
wprost ku Bhimie ją skierował.

17 Jej powrotne uderzenie
połamało wielki sztandar
wozu Bhimy i woźnica
legł zmroczony od jej razu.

18 Ślepy z gniewu strzał ósemkę
w Karnę cisnął, w jego kołczan
oraz sztandar i cięciwę
jego łuku, o Bharato.

19 Znów rydwanowymi strzały
Radhy syn jego rumaki
antylopiej maści zabił
oraz bocznych dwóch woźniców.

20 Pozbawiony wozu Bhima
skoczył na rydwan Nakuli,
jak lew skacze na szczyt góry,
i pogromca walczył dalej.

21 Również Drona i Ardźuna
rydwannicy, uczeń z mistrzem,
dwaj wprawieni w sztuce walki
się zmagali, Indro królów.

22 Lekkością mierzenia, strzału
i mistrzostwem powożenia
omraczali tak umysły,
jak i wzrok wszystkich dokoła.

23 Więc się woje zatrzymali
nasi i wrogowie, patrząc
na zmagania ucznia z mistrzem
nigdy pierwej niewidziane.

24 Więc pośrodku pola bitwy,
krążąc po rydwanów traktach,
dążyli, by przeciwnika
po swej lewej stronie stawić,
a zebrani ich zmagania
z zadziwieniem oglądali.

25 Walka, która rozgorzała
Drony i potomka Pandu,
zdała bitwą się w niebiosach
jastrzębi o mięsa ochłap.

26 Cokolwiek uczynił Drona,
chcąc pokonać syna Kunti,
to natychmiast udaremniał,
śmiejąc z niego się, Pandawa.

27 Gdy nad syna Pandu Drona
nie mógł niczym się wyróżnić,
wówczas znawca dróg pocisków
boski oręż począł zwalniać.

28 Strzały Indry, Pana Zwierząt,
Cieśli, Wiatru i Waruny —
z łuku Drony uwolnione
Dóbr Zdobywca zaraz strącił.

29 Gdy syn Pandu zręcznie niszczył
pociskami jego strzały,
wówczas Drona boski oręż
najprzedniejszy w Parthę posłał.

30 Jakich nie słał by pocisków,
pragnąc zabić syna Prythy,
tymiż miotał też Ardźuna,
by tamtemu przeciwdziałać.

31 Gdy pociski nawet boskie
ciął Ardźuna znakomicie,
wówczas Drona w swoich myślach
oddał cześć uczniowi swemu.

32 O Bharato, uznał siebie
za na Ziemi najlepszego
pośród wszystkich znawców broni,
gdyż takiego posiadł ucznia.

33 Bronił się przed synem Prythy
pośród wojów wielkich duchem,
sam wstrzymany, go zatrzymał
i uśmiechał się z miłości.

34 Tysiącami hen w przestworzach
bogowie i gandharwowie,
wieszczowie i doskonali,
by popatrzeć, przystanęli.

35 Rakszasami i jakszami,
i gromadą nimf niebiańskich
przestwór rojny cały kraśniał
jak majony chmur falami.

36 Gdy pociski pozwalniano,
rozjaśniając strony świata,
bezcielesny głos w przestworzu
wciąż na nowo słowił słowa,
głosząc hymny ku czci Drony
i wielkiego syna Prythy:

37 „Nie jest to wszak ludzka bitwa,
antyboska, rakszasowa
ani niebian czy gandharów,
lecz bramińska, zagorzała,
cudowna, zadziwiająca,
niewidziana, niesłyszana!

38 Mistrz Pandawę zdominował,
teraz Dronę znów syn Pandu —
różnicy nie można ujrzeć
między ich władaniem bronią.

39 Gdyby Rudra się podzielił
i sam z sobą walkę toczył,
to podobną by się zdała,
ale żadna inna bitwa.

40 Pełnia wiedzy w preceptorze,
znawstwo, joga w synu Pandu,
bohaterstwo w preceptorze,
dzielność, siła zaś w Pandawie.

41 Tych łuczników znakomitych
wrogowie nie trafią w boju.
Gdyby tylko zapragnęli.
świat z bogami by zniszczyli!”.

42 Tak mówiły, oglądając
te dwa byki pośród ludzi,
istoty, co niewidoczne
i widoczne gromadami.

43 Wówczas Drona wielce mądry
pocisk Brahmy szybko zwolnił,
który począł palić Parthę
i istoty bezcielesne.

44 I zadrżała wtedy ziemia,
góry, lasy udrzewione,
powiał wiatr niespotykany
i wezbrały oceany.

45 Strach i popłoch wielki powstał
w armii Kurów i Pandawów
oraz pośród wszystkich istot,
gdy ten szczęsny zwolnił pocisk.

46 Jednak Partha niezmieszany
przeciwdziałał pociskowi
swym pociskiem Brahmy, królu,
którym wszystko uspokoił.

47 Kiedy dalej pójść już nie mógł
żaden z tych dwóch bohaterów,
wówczas wielki zamęt czynił
bój ich ostry, intensywny.

48 Podczas walki tej zgiełkliwej
syna Pandu z mistrzem Droną
niemożliwym było poznać
już niczego, panie ludów.

49 Pokrytym strzałami niebem
niczym deszczem, co z chmur leci,
nikt przemieszczać się nie zdołał
wśród podniebnych podróżników.