7.102. Wejście Bhimy

I opowiadał Sańdźaja:
1 Gdy szyki Pandawów wzburzane tak były to tu, to tam, odjechali na dystans znaczny Synowie Prythy oraz Pańćalowie wraz z Somakami.

2–4 I gdy toczyła się ta bitwa straszliwa, dreszcze budząca, niczym zagłada całego świata okrutna u Kresu Czasu, o potomku Bharaty, i gdy w walce Drona wszechpotężny ryki triumfalne wznosił co chwilę, i gdy Pańćalowie byli dziesiątkowani, i gdy Pandawowie byli wybijani, nie dostrzegał już żadnego ratunku Judhiszthira–Włodarz Dharmy. Martwił się, o Indro wśród królów, jak to się wszystko potoczy.

5 Rozglądając się tamże wtedy na wszystkie strony, bo ujrzeć pragnął Ardźunę–Leworęcznego, Judhiszthira nie dostrzegał oto ani Syna Prythy, ani Madhawy*.

6–7 A że nie widział tygrysa wśród ludzi z godłem małpy na proporcu, nie słyszał brzęku Gandiwy, zmysły niemal postradał. A że nie widział też Satjakiego, najwyborniejszego z Wrysznich rydwannika, ciałem jego targał niepokój. Tych dwóch nie widząc tam mężów–byków, Włodarz Dharmy–Judhiszthira nie znajdował nigdzie żadnego ukojenia.

8 Zaś z obawy przed zarzutami ludzi tym bardziej martwił się Włodarz Dharmy przesławny, wielkoramienny, o rydwan Wnuka Śiniego:

9 „W ślad za Phalguną posłałem na plac boju Wnuka Śiniego–Satjakiego, prawdziwego lęków przyjaciół rozpraszacza.

10 Tym samym to zaiste, co jedno tylko było, podwoiło się dzisiaj w rzeczy samej: o Satjakim chcę wiedzieć zaprawdę, co się z nim dzieje, jak i o Synu Pandu–Bogactw Zdobywcy.

11 Satjakiego jednakże wysławszy śladem Syna Pandu, kogóż z kolei poślę na plac boju w ślad za Wojownikiem Satwatów?

12 Jeśli podejmę trud odnalezienia brata, nie dociekając losów Jujudhany, świat mnie bez wątpienia potępi tak oto:

13 »Zarządziwszy poszukiwania brata, Włodarz Dharmy–Judhiszthira na pastwę losu porzuca całkowicie Satjakiego z rodu Wrysznich, Prawdą Mężnego!«.

14 Z obawy przed ludzką Wilczobrzucha* w ślad wyślę za Madhawą* o wielkim harcie ducha.

15 Mej miłości do Ardźuny, pogromcy wrogów, dorównuje bowiem w pełni miłość, jaką żywię też i do Wojownika Satwatów, szałem bitewnym upojonego.

16 A zbyt wielką odpowiedzialnością obarczyłem Pociechę rodu Śinich. On zaś w przysłudze dla przyjaciela i z szacunku dla przełożonego* zanurzył się, wielkoramienny, w armię Bharatów niczym w ocean stwór wodny — makara.

17 Daje się zaiste słyszeć tutaj głosy bohaterów, placu boju nieporzucających, wespół walczących przeciw herosowi Wrysznich, inteligencją obdarzonemu.

18 Upewniwszy się po wielokroć zaiste, że czas najwyższy nadszedł na środków użycie potężnych, skłaniam się ku myśli, by ruszył Syn Pandu Bhimasena, łucznik, tam, gdzie ci dwaj wcześniej ruszyli wspaniali rydwannicy.

19 Nie znajdzie się bowiem nic na ziemi, czego by Bhima dokonać nie mógł. Mocen jest w polu natychmiast stanąć przeciw walczącym o królestwo łucznikom wszechstronnym, na potędze swoich ramion jedynie polegając.

20 Na tejże sile ramion Bhimy o wielkim harcie ducha polegając, my wszyscy z wygnania żeśmy wrócili i nigdy nikt nas nie pokonał w zbrojnych potyczkach.

21 Kiedy Syn Pandu–Bhimasena wyruszy stąd ku Wojownikowi Satwatów, zdobędą opiekuna zaiste w walce i Satwata, i Phalguna.

22 A przecież i tak nie mają się o co martwić w polu Satwata i Phalguna, chronieni są bowiem przez Wasudewę, a i sami doświadczeni w orężu.

23 Koniecznie jednak ugasić muszę mój własny niepokój, dlatego Bhimę poślę tropem Satwaty. A potem, myślę, zająć się przyjdzie zapewnieniem Satjakiemu bezpieczeństwa”.

24 Rozważywszy w ten sposób w duchu Syn Dharmy–Judhiszthira do woźnicy się ozwał, o królu: „Wieź mnie ku Bhimie!”.

25 Słysząc słowa Włodarza Dharmy, woźnica, znawca biegły koni, rydwan wykładany złotem w pobliże Bhimy skierował.

26 Dotarłszy do Bhimaseny, wspomniawszy, że czas już na to był najwyższy, w rozpaczy pogrążył się król wielkiej, oznajmiając tam wtedy:

27 „Nie widzę, Bhimaseno, godła tego, który kobra*:

32–33a „Skoro słyszeć się daje ryk konchy Pięciorodnej, w którą przesławny Wasudewa dmie rozsierdzony, z pewnością dzisiaj zabity już leży twój brat, Bogactw Zdobywca!
Walkę toczy Dźanardana–Ludzi Poruszyciel*, z pewnością twój brat został zabity!

33c–35a Ten mąż pełen siły charakteru, dzięki którego męstwu pozostają przy życiu Pandawowie; ten, do którego w niebezpieczeństwie udajemy się niczym nieśmiertelni ku Tysiącookiemu*; ten heros, który ruszył w armię Bharatów, pragnąc dopaść Władcę Sindhu* — o jego odjeździe zaiste wiemy, Bhimo, ale nic nie wiemy o jego powrocie!

35c–36 Śniady młodzian o gęstej czuprynie, przystojny, barczysty, o wydatnej piersi, szerokich ramionach, prący do przodu niczym słoń w amoku, o spojrzeniu miłosnym Warunę*! Strachu w nich nie ma.

44 Ale rozkaz przyjmując skinieniem głowy, ruszam, nie dręcz się! Spotkam się z tymi tygrysami wśród mężów i przekażę ci wieści.

I opowiadał Sańdźaja:
45 To powiedziawszy, do odjazdu ruszył Bhima mocarny, przekazując opiekę nad Judhiszthirą Dhrysztadjumnie i przyjaciołom swoim jednemu po drugim. I tak do Dhrysztadjumny zwrócił się Bhimasena wielkoramienny:

46 „Wiadomym ci, o wielkoramienny, że Drona, wspaniały rydwannik, próbuje na wszelkie sposoby dopaść Włodarza Dharmy.

47 Moim zadaniem nie tyle powinno być wyruszanie stąd, o Synu Pryszaty, co konieczna ochrona tutaj króla, bowiem to jest nasz najpilniejszy obowiązek.

48 Ale tak oto rozkazem zaszczycony przez Syna Prythy, odmówić nie jestem w stanie. Ruszę tam, gdzie walczy Władca Sindhu, śmierci pragnący. Słowa bowiem Włodarza Dharmy wypełniać należy bez powątpiewania.

49 Ty zaś, gotów, uważaj w polu na Syna Prythy, ochraniaj Judhiszthirę, to wszak ze wszystkich zadań najważniejszy jest nasz obowiązek w tej wojennej ofierze”.

50 Na to tak odpowiedział Dhrysztadjumna do Wilczobrzucha, o wielki królu: „Jedź, o wielkoramienny, zgodnie ze swoim życzeniem! Nie zastanawiaj się, Synu Prythy!

51 W żadnym razie nie zdoła Drona w starciu poniżyć Włodarza Dharmy, nie zabiwszy w walce pierwej tego tu oto Dhrysztadjumny, do usług!”.

52 Pozostawiszy zatem króla pod ochroną Dhrysztadjumny, Syn Pandu, pożegnawszy się ze starszym bratem, skierował się tam, gdzie znajdować się miał Phalguna.

53 Nim odjechał Syn Kunti, o potomku Bharaty, objął go Włodarz Dharmy, a potem pocałował również w czoło i wyrecytował pomyślne błogosławieństwo.

54 I ruszył Bhimasena wielkoramienny w zbroję okuty, ze świetnymi kolczykami-amuletami, z bransoletami na ramionach, w ochraniaczach na ciele, wyposażony w strzały — najwyborniejszy z rydwanników.

55 Jego zbroja z czarnego żelaza, złotem wysadzana, respekt budząca, jawiła się niczym otulająca górę wododajna chmura połyskująca piorunami.

56 A on suto owinięty żółto-czerwono-czarno-białą szatą, z kołnierzem Buławę*.

61 Z pewnością szlachetna Kunti, jak i Draupadi, i Subhadra* wielce niepomyślne znaki widzą dzisiaj razem ze swymi krewnymi.

62 Ty, Bhimo, gotów, szybko jedź tam, gdzie Zdobywca Bogactw! Ciemnieją mi niemal w oczach już wszystkie strony świata, tak usilnie pragnę dostrzec Zdobywcę Bogactw, Synu Prythy, a też i z powodu wypatrywania Wojownika Satwatów”.

63 „Jedź! Jedź!” — znowu do Bhimaseny Władca Dharmy zawołał. A żywo ponaglany przez brata brat bratu pragnacy nieba przychylić, zabiwszy w bęben, Bhima jednocześnie w konchę zadął.

64 I zaryczał jak lew, i cięciwę napinał dźwięcznie raz za razem, ukazując siebie w swej arcygroźnej postaci, po czym na nieprzyjaciół gwałtownie uderzył.

65 A wiozły go lotne, wyszkolone, ujeżdżone, powożone przez Wiśokę najlepsze z koni niczym wiatr lub myśl rącze.

66 Cięciwę dłonią napinał i zwalniał Syn Prythy, i rozłamując, przełamując, przeorując i rozorując czoło wrogiej armii, roznosił ją w pył.

67 Za plecami tego wojującego wielkoramiennego Pańćalowie wraz z Somakami podążali niczym nieśmiertelni za Maghawanem*.

68–70 Bhimę z oddziałami, o wielki królu, zaraz otoczyli Kaurawowie–bracia: Duhśala i Ćitrasena, Kundabhedin, Wiwinśati, Durmukha oraz Duhsaha, i Wikarna, także Śala; Winda i Anuwinda obaj, Sumukha i Dirghabahu, Sudarśana, Wryndaraka, Suhasta oraz Suszena, Dirghaloćana, Abhaja, Raudrakarman oraz Suwarman, a także Durwimoćana.

71 Z różnorakimi dywizjami wraz z pomocnikami najlepsi z rydwanników, bohaterowie w szyku gotowi, na placu boju do Bhimaseny podjechali.

72 Widząc ich, Bhimasena–Syn Kunti waleczny zaraz zaatakował gwałtownie niczym lew ruszający z impetem na drobną zwierzynę.

73 A owi mężowie wielkie bronie boskie wtedy ujawniając, zagrodzili pociskami Bhimę niczym chmury słońce wschodzące.

74 Ów tych minąwszy mimo, pędem ku wojskom Drony podjechał i od czoła korpus słonnicy strumieniami strzał zasypał.

75 I zaraz korpus ten słonnicy szybkobieżnymi pociskami smagając, rozgonił na wszystkie strony Bhimasena–Syn Wiatru.

76 Drżące niczym zwierzyna w lesie słysząca ryk potwornego śarabhy* ruszyły przed siebie słonie we wszystkie strony, trąbiąc i rycząc przeraźliwie.

77 I znowu mimo przejechawszy, pędem Syn Wiatru na korpus Drony się skierował. Tam wreszcie wstrzymał go Nauczyciel, niczym wybrzeże wezbrany ocean.

78 I w czoło go Drona uderzył strzałami żelaznymi, uśmiechając się lekko, i zalśnił tam Syn Pandu niczym słońce z wiązkami promieni ku górze wzniesionymi.

79 Nauczyciel zaś, myśląc sobie „Bhima odda mi cześć jak wcześniej Phalguna”*, odezwał się do Wilczobrzucha w te słowa:

80 „Bhimaseno, nie zdołasz wkroczyć w armię wroga, nie pokonawszy mnie pierwej w polu stojącego pomiędzy przeciwnikami, o wielkoramienny!

81 Jeśli nawet twój młodszy brat i Kryszna wkroczali za moją zgodą między nasze oddziały, to ty nie zdołasz w żadnym razie, o panie, tam wjechać”.

82 Na to Bhima, słysząc słowa mistrza, ze strachu wyswobodzony, rozsierdzony, z oczami krwią podbiegłymi, tak powiedział zaiste do Drony, dysząc wściekle:

83 „Ardźuna nie za twoim pozwoleniem, ty braminie z nazwy jedynie, na pole bitwy wkroczył. On bowiem, nieposkromiony, w Śakry* nawet wbiłby się wojska!

84 Ja jednak nie jestem taki uczuciowy jak Ardźuna, Drono, który zaiste, najwyższy szacunek tobie oddając, uhonorował cię wówczas. Jam Bhimasena — twój wróg.

85 Ojcem nam żeś był, mistrzem, krewnym, takoż syny żeśmy twoje — tak uważaliśmy wszyscy, w niskim pokłonie z uszanowania dla pana trwając.

86 Dzisiaj wszystko w przeciwieństwo zaiste się obróciło po tym, gdy wypowiedziałeś do nas to, co powiedziałeś. Jeśli za nieprzyjaciela chcesz dzisiaj mojego uchodzić, to proszę, niechaj tak będzie. Oto ja, Bhima, podejmę wobec ciebie kroki wobec wroga zaprawdę stosowne”.

87 Po czym podrzuciwszy i zakręciwszy maczugą, niczym Śmierć–Kres swoim kosturem czasu, w stronę Drony ją Bhima gwałtownie wypuścił, królu. Drona błyskawicznie zanurkował z rydwanu.

88 Roztrzaskał wtedy Bhima zaprzęg Drony, z końmi, woźnicą i proporcem. I obalił licznych wkoło wojowników niczym wiatr potężnym podmuchem drzewa kładący.

89 A wtedy tego najlepszego z rydwanników znowu okrążyli twoi synowie. Drona zaś, najznamienitszy spośród pociski miotających, na inny rydwan wsiadłszy, na czoło korpusu dotarł i do walki gotowy się stawił.

90 Wówczas wściekły Bhimasena waleczny, wielki królu, od przodu korpus rydwanów deszczem strzał obsypał.

91 I rażeni ginęli w polu twoi synowie, wspaniali rydwannicy, z Bhimą–Straszliwym o straszliwej sile na placu walczący, wygranej wszak pragnący.

92 Wówczas Duhśasana, wściekły, włócznię cisnął całą z żelaza, palącą i ostrą, pragnąc zabić Pociechę Pandu.

93 Tę nadlatującą wielką włócznię przez twojego syna ciśniętą Bhima na połowę przeciął. Niebywałe to było!

94 A oto kolejnymi zaostrzonymi strzałami rozjuszony Bhima trzema trzech: Kundabhedina, Suszenę i Dirghanetrę zabił, mocarny.

95 Potem z kolei Wryndarakę mężnego zabił, który sławę Kurów–twoich synów mężnych wojujących zawsze pomnażał.

96 A znowuż Abhaję, Raudrakarmana, a także Durwimoćanę strzałami trzema — trzech zabił Bhima synów twoich.

97 Wybijani, wielki królu, synowie twoi przez potężniejszego od nich Bhimę, najlepszego spośród bronią miotających, ze wszystkich stron go wstrzymywali.

98 Windę i Anuwindę razem, także syna twojego Suwarmanę, uśmiechając się szeroko, Syn Kunti strzałami posłał na pastwę Jamy.

99 A potem Sudarśanę bohaterskiego, syna twojego, o byku wśród Bharatów, raził w polu szybko. Ten padł i umarł.

100 I tak oto Pociecha rodu Pandu w niedługim czasie korpus rydwanów rozbił, szybkobieżnymi ze wszystkich stron pociskami ją ostrzeliwując.

101 A wówczas zaiste niczym zwierzyna przerażona odgłosem grzmotów, zabijani w polu synowie twoi, panie ludów, przed hurgotem jego rydwanu rzucili się do ucieczki wszyscy, z rydwanami, strachem rażeni przed Bhimaseną.

102 Ale Syn Kunti ruszywszy w pościg za wielkimi siłami twoich synów, raził Kaurawów w polu, królu, zewsząd.

103 Zabijani przez Bhimasenę twoi wojownicy, wielki królu, porzuciwszy Bhimę na placu, gnali przed siebie, poganiając najlepsze z rumaków.

104 Pokonawszy ich w walce, Bhimasena wielkoramienny zaryczał lwim głosem i poklepał się po ramieniu — Bhimasena–Syn Pandu.

105 I zaklaskał potężnie Bhima wielkoramienny, i przejeżdżając mimo rydwanników, ruszył na siły Drony.