7.143. Starcia książąt

I opowiadał Sańdźaja:
1 Śatanikę*, strzałami szybko prażącego twoje wojsko, Ćitrasena, syn twój, wstrzymał, o potomku Bharaty.

2 Syn Nakuli zaś w Ćitrasenę żelazną uderzył mocno. A ten w odpowiedzi poszył w niego dziesięcioma strzałami ostrymi.

3 Ćitrasena, wielki królu, znowu w Śatanikę w walce dziewięcioma ostrymi pociskami uderzył, w sam piersi środek.

4 Syn Nakuli zbroję mu wtedy bezpiórymi o gładkich drzewcach strzałami z ciała zdarł. Niebywałe to było zupełnie.

5 Syn twój ze zbroi ogołocony rozbłysnął mocno, królu, niczym wąż odrzucający w stosownej porze, o Indro wśród władców, skórę starą.

6 Wówczas proporzec jego ostrymi pociskami ściął Syn Nakuli w walce, a i łuk, o wielki królu, Ćitraseny, cięciwę właśnie napinającego.

7 Ze strzaskanym w starciu łukiem i zbroi pozbawiony, Ćitrasena, rydwannik wspaniały, za inny łuk, o wielki królu, chwycił, co nieprzyjaciół na strzępy rozrywa.

8 I natychmiast poszył Ćitrasena w Syna Nakuli dziewięcioma strzałami w walce, rozgniewany, rydwannik wspaniały z rodu Bharatów.

9 Na co Śatanika, rozjuszony ów najlepszy z ludzi, zgładził, o czcigodny, cztery konie Ćitraseny oraz jego woźnicę.

10 Zeskoczywszy z rydwanu, Ćitrasena rydwannik wspaniały Syna Nakuli dwudziestką piątką strzał poraził, siłacz.

11 Ale gdy tego wyczynu dokonywał, Syn Nakuli w odpowiedzi półksiężycową strzałą łuk mu przeciął, klejnotami inkrustowany.

12 Z łukiem strzaskanym, rydwanu pozbawiony, z ubitymi końmi i zabitym woźnicą na rydwan wspiął się Ćitrasena błyskawicznie Syna Hrydiki o wielkim harcie ducha.

13 Na Drupadę z kolei, rydwannika wspaniałego, wraz z wojskiem Dronę pragnącego dopaść, Wryszasena ruszył tymczasem prędko, setki strzał siejąc wkoło.

14 Ale Jadźnasena* w starciu sześćdziesiątką strzał zaatakował Syna Karny rydwannika wspaniałego w oba ramiona i pierś, o bezgrzeszny.

15 Zaś Wryszasena rozjuszony w Jadźnasenę na rydwanie stojącego licznymi strzałami ostrymi szył, w sam środek klatki piersiowej.

16 Obaj o ciałach przez strzały w pojedynku rozrywanych, ostrzami strzał ponabijanych jaśnieli, o wielki królu, niczym dwa jeżozwierze z nastroszonymi kolcami.

17 Obaj o zbrojach rozcinanych pociskami o lotkach ze złota i ostrych, prostych grotach jawili się w tym wielkim starciu skąpani cali w strumieniach krwi.

18 Jaśniejący obaj jak wytapiane złoto, zachwycający, niczym dwa niebywałe drzewa spełniające życzenia lub niczym dwa rozkwitłe drzewa kinśuki rozbłyskiwali na polu bitwy.

19 Wryszasena wtedy, królu, dziewięcioma w Drupadę strzałami poszywszy, znowu szył siedemdziesięcioma i kolejnymi trzema strzałami.

20 A potem tysiące strzał wypuszczając, wyglądał Syn Karny, o wielki królu, niczym deszcze spuszczająca wodonośna chmura.

21 Wtedy zaś wojsko Drupady, w zbrojach strzałami Syna Karny rozbijanymi, rozbiegło się w popłochu po placu, królu, w samym środku najgłębszym tej przeraźliwej nocy.

22 Porzucanymi ze wszystkich stron lampami rozpłomienionymi migotała zaiste wielka ziemia, królu, niczym bezchmurne niebo gwiazdami.

23 Również opadającymi naramiennikami rozbłyskiwała ziemia urodzajna, niczym w porze deszczowej, wielki królu, chmura burzowa piorunami.

24 Potem zaś trwogą przed Synem Karny zdjęci Somakowie rozproszyli się w popłochu, jak zdjęci bojaźnią przed Indrą danawowie w wojnie o Tarakę*.

25 Ostrzeliwani przez Wryszasenę i rozganiani na placu Somakowie pobłyskiwali, wielki królu, lampami oświetlani.

26 Pokonawszy ich w walce, Syn Karny jaśniał niczym gorącopromienne słońce w samo południe, o potomku Bharaty.

27 Wśród tysięcy wojowników i twoich, i nieprzyjacielskich jeden tylko płomieniejący trwał Wryszasena, energii pełen potężnej.

28 Pokonawszy w bitwie herosów, rydwanników wśród Somaków wspaniałych, ruszył pędem tam, gdzie król był Judhiszthira.

29 A zaś na Pratiwindhję* gniewnego, wrogów na placu prażącego, Duhśasana, syn twój, ruszył do walki, rydwannik wspaniały.

30 I nastąpiło tych dwóch starcie, królu, zachwycające zaprawdę, niczym na nieboskłonie chmur pozbawionym Budhy i Bhargawy spotkanie*.

31 A Pratiwindhję, wyczynów dokonującego w bitwie trudnych do dokonania, Duhśasana trzema strzałami w czoło trafił.

32 I zajaśniał Pratiwindhja, trafiony przez twojego syna, mocarnego łucznika, wielkoramienny, niczym góra z trzema wierzchołkami.

33 W Duhśasanę z kolei Pratiwindhja, rydwannik wspaniały, dziewięcioma strzałami poszywszy w starciu, znowu szył siedmioma.

34 Tam, o potomku Bharaty, syn twój wyczynu dokonał trudnego do dokonania, gdy konie Pratiwindhji srogimi powalił strzałami.

35 I woźnicę łucznikowi, Wnukowi Pandu, niedźwiedzią ściął, i proporzec obalił, a rydwan jego na setki kawałków, królu, rozbił.

36 I chorągiewki, kołczany, lejce i jarzma, o przywódco, pociął na kawałki, rozjuszony, strzałami o gładko toczonych drzewcach.

37 Pratiwindhja zaś, rydwanu pozbawiony, o prawości niezłomnej, z łukiem w dłoni, wytrwały, odpór dawał twojemu synowi, sypiąc setkami strzał licznymi.

38 Pociskiem z grotem jak brzytwa łuk jego przeciął, zręcznie wielce, a potem nieprzyjaciela z łukiem przeciętym dziesięcioma niedźwiedzimi strzałami poraził.

39 Widząc tam Pratiwindhję rydwanu pozbawionego, jego bracia, wspaniali rydwannicy, nadciągnęli z impetem wraz z armią wielką.

40 Wskoczył on wtedy na wóz Sutasomy* świetny, łuk nowy chwyciwszy, wielki królu, i szył w twojego potomka.

41 A wtedy twoi wszyscy, otoczywszy twojego syna, zaatakowali razem na placu boju, otoczeni armią wielką.

42 I potoczyła się znowu walka twoich i ich, o potomku Bharaty, w tej straszliwej godzinie najgłębszej nocy, pomnażająca poddanych królestwa Jamy.