7.142. Karna upokarza Sahadewę

I opowiadał Sańdźaja:
1 Sahadewie tymczasem, w ataku nadciągającemu, dopaść Dronę pragnącemu, o panie ludów, Karna Waikartana w bitwie na drodze stanął, o potomku Bharaty.

2 Dziewięcioma szybkobieżnymi Sahadewa w Syna Radhy uderzył, a potem poszył znowu dziesięcioma ostrymi o gładko toczonych drzewcach.

3 W odpowiedzi Karna posłał w niego setkę strzał o gładkich drzewcach i łuk jego z napiętą już cięciwą szybko przeciął, w ręce zręczny.

4 Wówczas inny łuk wziąwszy, Syn Madri przepotężny w Karnę uderzył dwudziestką. Niebywałe to było wszystko!

5 Karna zaś, konie Sahadewie zabiwszy strzałami o gładko toczonych drzewcach, woźnicę jego niedźwiedzim pociskiem prosto na pastwę Jamy posłał.

6 Pozbawiony rydwanu Sahadewa za miecz i tarczę zatem chwycił. Te mu również strzałami Karna rozbił, uśmiechając się lekko.

7 Wówczas Syn Madri masywną, olbrzymią, straszliwą ogromnie, złotem inkrustowaną maczugę posłał w starciu ku rydwanowi Waikartany.

8 Nadlatującą maczugę, przez Sahadewę w lot posłaną, natychmiast Karna sparował strzałami i na ziemię strącił.

9 Maczugę strąconą na ziemię widząc, Sahadewa, pośpiechu pełen, włócznię cisnął w Karnę. Tę też jego przeciwnik przeciął strzałami.

10 Rozjuszony wielce Sahadewa, zeskoczywszy wtedy szybko z najlepszego z rydwanów, o wielki królu, na Karnę patrząc ustawionego, za koło rydwanu chwycił i wypuścił je w stronę Syna Woźnicy.

11 Koło nadlatujące gwałtownie, niczym wzeszłe Słońce–Koło Czasu, strzał niepoliczonymi tysiącami ściął Karna Pociecha Woźnicy.

12 Gdy jego rzut koła wniwecz obrócił Karna o wielkim harcie ducha, a nadto bezpiórymi wstrzymywał go zupełnie, Sahadewa pole walki porzucił.

13 Goniąc za nim przez chwilę, Syn Radhy, o buhaju z rodu Bharaty, odezwał się do Sahadewy ze śmiechem w te słowa, o panie ludów:

14 „Nie walcz w bitwie, gieroju, z lepszymi od siebie rydwannikami! Z równymi sobie walcz, Synu Madri! Nie ma co wątpić w moje słowa!”.

15 Potem końcem łuku go uderzając*, jeszcze się do niego odezwał: „Ten tu Ardźuna w polu skupiony walczy z wojownikami Kuru. Do niego jedź, Synu Madri, lub do domu, jak uważasz”.

16 A w ten sposób ozwawszy się do niego, Karna, wyborny spośród rydwanników, ruszył na rydwanie ku wojskom Pańćalów i Pandawów, z uśmiechem na ustach.

17 Ale mogąc zabić Syna Madri, nie zabił go wtedy na placu, pamiętał bowiem o słowach Kunti*, królu, ten, którego śluby są prawdziwe, rydwannik wspaniały.

18 Sahadewa zaś, królu, przygnębiony, strzałami Karny poraniony i jego słów ostrzami porażony, do życia chęć stracił.

19 I wspiął się pośpiesznie na rydwan Pańćali o wielkim harcie ducha, Dźanamedźaji, rydwannik w boju wspaniały.

20 Tymczasem Wiratę wraz z wojskiem raptownie nadciągającego, by zabić Dronę, Władca Madrów z kolei nawałą strzał przesłonił, łucznika.

21 I walka się rozpętała w polu tych dwóch wytrwałych łuczników, podobna zaiste tej, królu, jaka niegdyś wybuchła między Dźambhą* a Wasawą.

22 Władca Madrów, wielki królu, w Wiratę, dowódcę pułku, uderzył szybko setką strzał o gładkich drzewcach.

23 W odpowiedzi poszył go król dziewięcioma ostrymi strzałami. I znowu zaiste siedemdziesięcioma trzema, a potem znowu zaprawdę setką nawet.

24 Włodarz Madrów, położywszy Wiracie cztery konie zaprzęgowe w starciu, woźnicę i proporzec z siedziska rydwanu mu zrzucił.

25 Ale Wirata, z rydwanu z ubitymi końmi natychmiast zeskoczywszy, rydwannik wspaniały, placu dotrzymywał, naciągając cięciwę łuku i wypuszczając pociski ostre.

26 Śatanika*, widząc wówczas brata z ubitymi końmi, swoim rydwanem ruszył ku niemu szybko na oczach wojsk wszystkich.

27 Śatanikę zaś, nadciągającego z odsieczą, Władca Madrów w wielkiej tej bitwie bezpiórymi licznymi strzałami poszywszy, posłał zaraz na pastwę Jamy.

28 Gdy zaś zabity został bohater, Wirata, najlepszy z rydwanników, wspiął się na brata rydwan prędko zaiste, proporcem ukoronowany.

29 A potem, wybałuszając gniewnie oczy, ze zdwojoną z gniewu odwagą, Wirata rydwan Władcy Madrów szybko przesłonił pociskami pierzastymi.

30 Wtedy Włodarz Madrów, rozwścieczony, setką pocisków o gładkich drzewcach siekł mocno Wiratę w pierś, dowódcę pułku.

31 Mocno zraniony Wirata, wielki królu, na siedzisko opadł rydwanu i w silne oszołomienie popadł*, o buhaju Bharatów. Wywiózł go z placu woźnica, strzałami posieczonego.

32 I uciekała tam wówczas nocą owa ogromna armia, o potomku Bharaty, rażona setkami strzał przez Śalję, jaśniejącego blaskiem bitewnej ofiary.

33 Widząc armii rejteradę, Wasudewa i Bogactw Zdobywca ruszyli tam, o Indro wśród władców, gdzie Śalja harcował.

34–36 Na spotkanie tym dwóm, królu, sam władca rakszasów Alambusza* wyjechał, na wybornym rydwanie w osiem kół zaopatrzonym, zaprzężonym w straszliwie wyglądające piśaće o końskich pyskach, ustrojonym chorągiewkami skąpanymi w posoce, ozdobionym skrwawionymi girlandami, z czarnego żelaza zbudowanym, potwornym, osłoniętym skórami niedźwiedzimi, wielkim, z królującym na proporcu przerażającym władcą sępów, krzyczącym rozgłośnie, z wysoko uniesionym dziobem, wybałuszonymi oczami, cętkowanymi skrzydłami*.

37 Jawił się rakszasa, królu, podobny stosowi startego antymonitu. I wstrzymał Ardźunę nadjeżdżającego niczym król gór nadchodzącą nawałnicę.

38 Bardzo wtedy zawzięta wybuchła walka na placu między człowiekiem a rakszasą, wszystkim widzom przyjemność niosąca, o buhaju z rodu Bharaty.

39 Rakszasę Ardźuna setką zaiste pierzastych poraził, a dziewięcioma ostrymi pociskami proporzec mu ściął wyniosły.

40 I woźnicę trzema strzałami, i trzema zaiste potrójny dyszel, łuk jedną ściął strzałą, a czterema cztery położył mu konie. Gdy zaś pozbawiony rydwanu rakszasa miecz wzniósł do góry, strzałą jedną na pół mu go przeciął Ardźuna.

41 Potem ostrymi strzałami czterema, o buhaju z rodu Bharaty, Syn Prythy we władcę rakszasów uderzył. Ten raniony uciekł w przerażeniu.

42 Wroga pokonawszy, Ardźuna szybko ku wojsku Drony ruszył, sypiąc chmarami strzał, królu, w ludzi, słonie i konie.

43 Wojownicy zabijani, o wielki królu, przez Syna Pandu przesławnego padali na ziemię szeroką niczym drzewa przez wicher pokotem zwalane.

44 A gdy tak wycinał wrogów Phalguna o wielkim harcie ducha, do ucieczki rzuciły się siły wszystkie twoich synów, o panie ludów.