7.141. Dwie ucieczki

I opowiadał Sańdźaja:
1 Zaś Bhuri w tej bitwie, królu, stawił czoła Wnukowi Śiniego, wybornemu wśród rydwanników, nadciągającemu z impetem niczym słoń do wodopoju.

2 Wtedy Satjaki gniewny pięcioma zaostrzonymi strzałami poszył go w pierś szybko, krwi upuszczając mu wiele.

3 Takoż i Kaurawa w starciu Wnuka Śiniego, szałem bitewnym upojonego, dziesięcioma ostrymi, bezpiórymi pociskami uderzył wprost w klatkę piersiową.

4 Obaj nawzajem cięli się mocno strzałami, obaj mieli oczy krwią podbiegłe z gniewu, obaj gniewnie napinali w pełni łuki.

5 A strzał ulewa była, wielki królu, zacięta potwornie tych obu gniewnych, obu strzały wypuszczających, obu Jamie–Kres Niosącemu podobnych.

6 Obaj jeden drugiego strzałami, królu, przesłaniając, w polu trwali i przez chwilę zaiste ta walka wyrównana jakby się zdawała.

7 A potem gniewny Wnuk Śiniego, wielki królu, z uśmiechem lekkim łuk przeciął w starciu Kaurawy o wielkim harcie ducha.

8 I przeciwnika o strzaskanym łuku dziewięcioma ostrymi strzałami w pierś uderzył gwałtownie i „Stawaj! Stawaj!” zawołał.

9 Zraniony bardzo przez nieprzyjaciela mocarnego Bhuri, nieprzyjaciół dręczyciel, łuk inny chwycił i w wojownika Satwatów w odpowiedzi poszył.

10 Uderzywszy w wojownika Satwatów strzałami trzema tylko, o panie ludów, Bhuri łuk przeciął mu niedźwiedzią bardzo ostrą, śmiejąc się niemal.

11 Łuk mając strzaskany, o wielki królu, Satjaki, z wściekłości nieprzytomny, cisnął włócznię o wielkim impecie we wroga pierś szeroką.

12 I spadł Bhuri, z ciałem włócznią rozdartym, ze swojego świetnego rydwanu tak, jakby sama z siebie spadła z niebios w czerwieni skąpana planeta* o rozpalonych promieniach.

13 Zobaczywszy zabitego herosa, Aśwatthaman rydwannik wspaniały pognał po placu z impetem na Wnuka Śiniego i zalał go strumieniami strzał niczym chmura wodonośna deszczu ulewą górę Meru.

14 Do tego nadlatującego ku rydwanowi Wnuka Śiniego, rozwścieczonego Syna Drony Ghatotkaća zawołał, królu, ryk wydobywszy z siebie wielki, rydwannik wspaniały.

15 „Stawaj! Stawaj! Nie odejdziesz ode mnie żywy, Synu Drony! Zabiję cię tu zaraz niczym Król Skanda asurę Mahiszę*! Twoją pewność siebie w walce ja zniszczę dzisiaj na tej wojennej arenie!”.

16 To powiedziawszy, z oczami czerwonymi z furii, rakszasa zabójca nieprzyjacielskich bohaterów na Syna Drony ruszył w ataku, gniewny, niczym lew na króla słoni.

17 Strzałami wielkości osi rydwanu zasypał Ghatotkaća buhaja wśród rydwanników Syna Drony, niczym wododajna chmura deszczu strumieniami.

18 Ulewę tę strzał, nadciągającą, strzałami wężom jadowitym podobnym odparł w polu Syn Drony energicznie, z szerokim uśmiechem.

19 A potem setkami strzał ostrych, czułe punkty raniących, szybkobieżnych zasypał władcę rakszasów Ghatotkaćę, o pogromco wrogów.

20 I zajaśniał strzałami zasypywany przez niego rakszasa na wojsk czele, o wielki królu, niczym wielki jeżozwierz z kolcami.

21–22 Wówczas gniewem owładnięty Syn Bhimaseny, energią przepotężny, strzałami ciął okrutnymi w Syna Drony, przeszywającymi z hukiem powietrze niczym grzmiące pioruny, z grotami jak brzytwy i półksiężycowymi, żelaznymi i o grotach z ostrymi czubkami, o grotach w kształcie uszu dzika, ze strzałkami, a także zaostrzonymi i z kolcami.

23–24 Ten deszcz oręża spadający na niego z góry, niezrównany, grzmiący równie głośno co gromy i pioruny, gniewny Syn Drony o niezmąconych zmysłach, do odparcia niezwykle trudny, blaskiem potężnym jaśniejący, rozproszył strzałami straszliwymi, uświęconymi boskimi mantrami, niczym Bóg Wiatru potężne chmury.

25 A w przestworzu toczyła się wówczas strzał bitwa druga, przerażająca, o wielki królu, wojowników pobudzenie wzmagająca.

26 I wnet od iskier krzesanych uderzeniami oręża we wszystkich kierunkach zajaśniały w gardzieli nocy niebiosa niczym świetlikami gęsto spowite.

27 Wtedy zastępami pościgowych strzał Syn Drony, przesłoniwszy strony świata wszystkie, by twoich synów uszczęśliwić, rakszasę zasypał.

28 I toczyła się tam wówczas na placu boju zanurzonym w głębi najciemniejszej nocy walka między Synem Drony a rakszasą, niczym między Śakrą a Prahradą.

29 Wtedy Ghatotkaća w pierś Syna Drony w tej wojennej ofierze uderzył, rozjuszony, strzałami dziesięcioma podobnymi językom ogni Końca Czasu.

30 Syn Drony wielkoramienny, tymi nadlatującymi rażony przez rakszasę, zachwiał się na placu boju niczym drzewo wichrem szarpane. Omroczeniem nagłym ogarnięty, do masztu proporca przywarł.

31 Wówczas okrzyki „Och! Ach!” wojska wydały twoje wszystkie, o ludzi stróżu. „Zabity!” pomyśleli wszyscy twoi o nim, o panie ludów.

32 A Pańćalowie, a Sryńdźajowie, widząc Aśwatthamana w takim stanie na placu tej wojennej ofiary, jak lwy zaryczeli wszyscy triumfalnie.

33–34 Odzyskawszy zaraz przytomność, Aśwatthaman wielkoramienny, łuk przycisnąwszy z bólem lewą ręką, nieprzyjaciół wycinacz, wystrzelił, do ucha samego cięciwę naciągając, strzałę najpotężniejszą, kosturowi Jamy podobną, straszliwą, kierując ją szybko w Ghatotkaćę.

35 Ta najlepsza ze strzał, przeciąwszy klatkę piersiową rakszasy, w ziemię urodzajną weszła, okrutna, pierzasta, o panie ziemi szerokiej.

36 Syn Bhimy uderzony potężnie przez Syna Drony, z wyczynów swych wojennych dumnego, o wielki królu, na siedzisku rydwanu aż przysiadł, Indra wśród rakszasów bardzo mocarny.

37 Zobaczywszy omroczonego Syna Hidimby, jego woźnica, przejęty, z pola bitwy jak najdalej od Syna Drony go wywiózł, pędząc w pośpiechu.

38 A Syn Drony, trafiwszy z mocą w starciu Indrę wśród rakszasów Ghatotkaćę, zaryczał wielkim rykiem triumfalnym, mocarny.

39 Wysławiany zarówno przez twoich synów, jak i wszystkich wojowników, o potomku Bharaty, zapłonął całym sobą niczym słońce w południe.

40 Tymczasem w Bhimasenę walczącego, który ku rydwanowi Syna Bharadwadźi zmierzał, sam książę Durjodhana poszył strzałami ostrymi.

41 W zamian Bhimasena dziewięcioma strzałami w niego uderzył, o czcigodny. Na co Durjodhana dwudziestką strzał w odpowiedzi poszył.

42 Obaj, strzałami przesłaniani, dostrzec się nie dawali zupełnie na polu bitwy, niczym księżyc i słońce na niebie ścianą chmur przesłonięte.

43 Wtedy książę Durjodhana pierzastymi pięcioma w Bhimę poszył, o najlepszy z rodu Bharaty, i „Stawaj! Stawaj!” zawołał.

44 Bhima, łuk jego przeciąwszy oraz proporzec strzałami dziewięcioma, posłał w najlepszego z rodu Kuru dziewięćdziesiątkę strzał o gładko toczonych drzewcach.

45 Wówczas Durjodhana, rozwścieczony, ostrzelał Bhimasenę, o czcigodny, licznymi pociskami, o królu, na oczach wszystkich łuczników.

46 Zbiwszy te strzały, z łuku Durjodhany wypuszczone, Bhima dwudziestką piątką grotów krótkich Kaurawę obsypał.

47 Zaś Durjodhana, rozjuszony, łuk Bhimaseny, o czcigodny, strzałą o grocie jak brzytwa przeciąwszy, dziesięcioma go jeszcze uderzył.

48 Oto inny łuk chwyciwszy, Bhimasena o sile ogromnej poszył w księcia szybko siedmioma ostrymi strzałami.

49 Ten jego łuk też szybko przeciął Durjodhana o ręce zwinnej. A potem drugi, i trzeci, i czwarty, także piąty.

50 Co który łuk, o wielki królu, Bhima chwytał, zaraz mu go ścinał twój syn, o wielki królu*, dumą upojony, zwycięstwa łaknąc.

51 Wtedy Bhima, gdy roztrzaskiwane były jego łuki raz za razem, włócznię cisnął w starciu, z pełnego żelaza, szczęsną.

52 Nim dotarła jeszcze do celu, na troje przeciął Kaurawa włócznię na oczach ludzi wszystkich oraz Bhimy o wielkim harcie ducha.

53 Wówczas Bhima, wielki królu, maczugę masywną o wielkim blasku cisnął, przeszywając nią powietrze z impetem, w stronę rydwanu Durjodhany.

54 A potem maczuga ta masywna gwałtownie, jednym uderzeniem konie twojego syna oraz woźnicę zmiażdżyła, o buhaju z rodu Bharaty.

55 Syn twój zaś, o Indro wśród królów, z rydwanu złotem zwieńczonego przeskoczył natychmiast na wóz Nandaki* o wielkim harcie ducha.

56 Tymczasem Bhima, myśląc, że zabił twojego syna wspaniałego rydwannika, ryk lwi wydał z siebie potężny, jakby do pojedynku wyzywał wszystkich Kaurawów.

57 A twoi żołnierze też zaiste pomyśleli, że książę zginął. Stąd rozkrzyczeli się wszyscy „Och! Ach” we wszystkich kierunkach.

58–59 Ich ryk zaś usłyszawszy, przerażonych wszystkich wojowników, i słysząc ryk Bhimaseny, królu, o wielkim harcie ducha, król Judhiszthira uznał wtedy, że nie żyje Sujodhana–Łatwobójca, i zawrócił pędem tam, gdzie Syn Prythy był, Wilczobrzuch.

60 Pańćalowie, Kekajowie, Matsjowie i Sryńdźajowie, o panie ludów, z całym zapałem ruszyli na Dronę jednego w ataku, walczyć z nim pragnąc.

61 I doszło tam wtedy do walki bardzo zaciętej Drony z przeciwnikami w tym straszliwym mroku zanurzonych, zabijających się nawzajem.