7.137. Śmierć Somadatty

I opowiadał Sańdźaja:
1 Somadattę zaś dostrzegłszy, wielki łuk rozdźwięczającego, Satjaki polecił swojemu woźnicy: „Ku Somadatcie mnie wieź!

2 Nie zawrócę bowiem z pola bitwy, póki nie zabiję w polu naszego wroga, syna Bahliki, najnędzniejszego z rodu Kuru. Prawdę ci powiadam!”.

3 Pogonił więc woźnica po placu boju konie śmigłe, z Sindhu pochodzące, pędem bieżące, jak muszla białe, od dźwięku każdego szybsze.

4 I powiozły one Jujudhanę, szybkie niczym wiatr, niczym myśl chybkie, niczym wiatry chyże, tak jak Indrę ogiery, królu, niegdyś powiezionego, by daitjów wybił.

5 Tego nadlatującego wojownika Satwatów dostrzegłszy gwałtownego na placu boju, Somadatta wielkoramienny, niewzruszony, zwrócił się ku niemu.

6 Wypuszczając strumienie strzał niczym chmura burzowa, deszczu pełna, przesłonił Wnuka Śiniego niczym chmura wododajna słońce blaskotwórcze.

7 A niewzruszony w starciu Satjaki przykrył buhaja z rodu Kuru strumieniami strzał ze wszystkich stron, o byku z rodu Bharaty.

8 Somadatta zaś Madhawę sześćdziesiątką w pierś uderzył. A w odwecie Satjaki w niego, królu, uderzył strzałami z zaostrzonymi grotami.

9 Ci dwaj wzajemnie strzałami się raniąc, blask toczyli, mężczyźni–buhaje, niczym w pełni rozkwitłe w czas kwitnienia kwitnące kinśuki*.

10 Obaj z ciałami krwią spływającymi, obaj sławę rodu odpowiednio Wrysznich i Kuru wzmacniając, spojrzenia rzucali na siebie wzajemnie, paląc niemal wzrokiem.

11 Przemierzając obaj po śladach kręgów rydwanów, obaj nieprzyjaciół dręczyciele, straszliwi zaprawdę byli obaj niczym dżdżu strumieniami lejące dwie chmury wodonośne.

12 Obaj o ciałach strzałami rażonych, z kawałkami połamanych strzał sterczącymi na wszystkie strony, wyglądali obaj, królu nad króle, niczym dwa jeżozwierze.

13 Pociskami z lotkami ze złota obsypywani jaśnieli obaj niczym dwa drzewa wyniosłe, królu, okryte świetlikami w porze deszczowej.

14 Obaj o całych ciałach rozpłomienionymi strzałami oświetlanych, obaj rydwannicy wspaniali, wyglądali na polu bitwy niczym rozjuszone dwa słonie obrzucane płonącymi pochodniami.

15 Wtem w tym pojedynku, o wielki królu, Somadatta rydwannik wspaniały półksiężycową strzałą przeciął wielki łuk Madhawy.

16 Potem go dwudziestoma pięcioma strzałami poraził, śpiesząc się, gdyż pora była się śpieszyć, i znowu dziesięcioma strzałami uderzył.

17 Na to Satjaki inny łuk chwycił, o pędzie najpotężniejszym, i pięcioma strzałami błyskawicznie w Somadattę uderzył.

18 Następnie kolejną niedźwiedzią strzaskał Satjaki złoty proporzec Syna Bahliki w boju, królu, uśmiechając się lekko.

19 Ale Somadatta, niewzruszony zupełnie widokiem swego zrzuconego godła, Wnuka Śiniego dwudziestką piątką strzał obsypał.

20 Wojownik zaś Satwatów, gniewny w boju, łuk przeciął w starciu Somadatty łucznika strzałą ostrą, z ostrzem jak brzytwa.

21 Potem setką strzał o złotych lotkach i gładkich drzewcach po wielokroć, królu, obsypał przeciwnika, który słonia przypominał ze złamanym ciosem.

22 Ale za kolejny wtedy łuk chwycił Somadatta rydwanik wspaniały i przesłonił Satjakiego strzał nawałą, siłacz mocarny.

23 W odwecie zaś w Somadattę szył na placu rozwścieczony Satjaki, a Somadatta Satjakiego powodzią pocisków ostrzelał.

24 Dziesięcioma pociskami, wspierając wojownika Satwatów, Bhima uderzył w Syna Bahliki, ale Somadatta niewzruszony dalej szył strzałami we Wnuka Śiniego.

25 Wówczas na rzecz wojownika Satwaty Bhimasena nową, masywną pałkę posłał straszliwą w pierś Somadatty.

26 Tę pałkę nadlatującą z impetem, która strach budziła samym wyglądem, Kaurawa na pół przeciął w polu, z lekkim uśmiechem.

27 I spadła na pół przecięta ta żelazna pałka, wielka niczym szczyt wielki potężnej góry–podstawy ziemi, gromem odcięty.

28 A potem przeciął Satjaki, królu, łuk Somadatty pociskiem niedźwiedzim w starciu, a pięcioma strzałami strzaskał mu karwasz.

29 Czterema zaś strzałami natychmiast cztery jego rumaki rącze najznakomitsze odesłał przed oblicze Władcy Zmarłych, potomku Bharaty.

30 Potem głowę jego woźnicy od tułowia oderwał niedźwiedzią, o gładkim drzewcu, śmiejąc się, tygrys wśród rydwanników, buhaj z rodu Śinich.

31 Wówczas strzałę przerażającą ogromnie niczym sam rozpłomieniony bóg ognia wypuścił wojownik Satwatów, królu, o złotej lotce, z grotem na kamieniu ostrzonym.

32 Wypuszczona przez mocarnego Wnuka Śiniego strzała najpotężniejsza, straszliwa, królu, w pierś szybko Somadatty zanurkowała, o potomku Bharaty.

33 Zraniony mocno przez mocarnego wojownika Satwatów, Somadatta rydwannik wspaniały, wielkoramienny, padł i umarł.

34 Ujrzawszy poległego tam Somadattę, arcyrydwannicy ogromną powodzią strzał w ataku na Jujudhanę ruszyli.

35 A przesłoniętego strzałami widząc Jujudhanę, Judhiszthira wraz z wielkimi siłami na armię Drony ruszył.

36 Potem Judhiszthira gniewny liczne oddziały twoje strzałami rozpędzać zaczął na oczach Syna Bharadwadźi.

37 Drona zaś, wojska rozganiającego Judhiszthirę widząc, zaszarżował z impetem, a oczy miał krwią podbiegłe z gniewu.

38 I wówczas ostrymi bardzo strzałami w Syna Prythy poszył siedmioma. Zaś Judhiszthira rozjuszony w odpowiedzi szył w niego pięcioma*.

38ce Uderzony mocno Drona wielkoramienny, kąciki ust oblizując, proporzec Judhiszthiry roztrzaskał, a także łuk jego.

39 Judhiszthira ze strzaskanym łukiem, śpiesząc się, gdyż pora była się śpieszyć, najznakomitszy z władców, kolejny wziął łuk natychmiast do walki, masywny.

40 Potem tysiącem strzał w Dronę uderzył władca ziemi, i w jego konie, woźnicę, proporzec i rydwan. Niebywałe to było wszystko.

41 A wówczas zachwiał się Drona na chwilę i udręczony gradem strzał przysiadł na siedzisku rydwanu, o najlepszy z potomków Bharaty.

42 Ale, odzyskując zaraz w mgnieniu oka świadomość, najznakomitszy z podwójnie urodzonych, gniewem ogromnym owładnięty, pocisk wietrzny Waju wypuścił.

43 Niewzruszony tym wcale Syn Prythy, cięciwę łuku naciągnąwszy, męstwa pełny, pocisk ten własnym pociskiem w bitwie sparował, o potomku Bharaty.

44 Powiedział wtedy Wasudewa do Judhiszthiry Syna Kunti: „Judhiszthiro wielkoramienny, słuchaj tego, co ci powiem!

45 Odstąp od walki z Droną, o najlepszy z rodu Bharaty, ponieważ nieustannie łaknie Drona dopaść cię w bitwie.

46 Nie uważam za stosowne, byś walkę z nim toczył. Ten, kto narodził się, by go unicestwić, jutro go zabije.

47 Porzuć Mistrza i jedź tam, gdzie stoi książę Sujodhana–Łatwobójca i gdzie Bhima, tygrys spośród rydwanników, walczy z wojskami Kaurawów!”.

48–49 Wysłuchawszy słów Wasudewy, Włodarz Dharmy Judhiszthira zastanowił się chwilę, a potem ruszył prosto na plac okrutnej wojennej ofiary, nieprzyjaciół zabójca, gdzie rozstawiony Bhima wycinał twoich wojowników niczym Śmierć sama z otwartą paszczą.

50–51 Potężnym dudnieniem rydwanów w drżenie wprawiając powierzchnię urodzajnej ziemi, grzmotem rozdźwięczając wszystkie dziesięć stron świata tak jak Bóg Deszczu u kresu pory suchej, Syn Pandu zajął miejsce u boku wybijającego wrogów Bhimy. Zaś u czoła bitwy Drona dalej Synów Pandu i Pańćalów rozganiał.