7.134. Durjodhana przemawia

I opowiadał Sańdźaja:
1 Wuja widząc obrażanego w ten sposób przez Syna Woźnicy, miecz chwyciwszy, pędem podjechał Syn Drony od razu.

I rzekł Aśwatthaman:
2 Spójrzże, Karno, ty o bardzo małym rozumie! Stawaj zaraz, najpodlejszy z ludzi! Już ci tę twoją głowę odetnę od tułowia, podły głupcze!

I opowiadał Sańdźaja:
3 Tego nadlatującego z całym impetem sam książę Durjodhana powstrzymał, o wielki królu, oraz Krypa, wybitny wśród podwójnie urodzonych.

I rzekł Karna:
4 Ten chojrak, przechwalający się swoją walecznością, a bezmyślny, najpodlejszy z podwójnie urodzonych, niech posmakuje zaraz mojej męskości! Puście go, o najlepsi z potomków Kuru!

I rzekł Aśwatthaman:
5 Darowaliśmy ci to, nędzniku zrodzony z woźnicy, niemądry bardzo. Pychę twoją nadętą Phalguna poskromi.

I rzekł Durjodhana:
6 Uspokój się, Aśwatthamanie! Wybaczyć godzi ci się, pychy pogromco*! Nie należy się zaiste w żaden sposób wściekać na Syna Woźnicy!

7 Na tobie i Karnie, Krypie, Dronie, władcy Madrów, a także Synu Subali wielkie zadanie spoczywa. Łaskę okaż, o najlepszy z podwójnie urodzonych!

8 Ci tu bowiem, z Synem Radhy pragnący walczyć, nadciągają ku nam ze wszystkich stron Synowie Pandu, braminie, wyzywając nas do walki.

I opowiadał Sańdźaja:
9 Karna również, najlepszy z rydwanników, za łuk chwyciwszy, męstwa pełny, stanął w otoczeniu najpierwszych z Kaurawów niczym Śakra wśród bogów, energią jaśniejący, na potędze swoich ramion polegając.

10 Rozpętała się wtedy walka rozjuszonego Karny z Pandawami, o wielki królu, lwimi rykami rozbrzmiewająca.

11 A Pandawowie, królu, oraz Pańćalowie sławy pełni, widząc Karnę wielkoramiennego, krzyki wielkie wtedy podnieśli:

12 „To Karna! Gdzie jest Karna? Stawaj, Karno, na placu szerokim! Walcz z nami, nędzniku! Najpodlejszy z ludzi!”.

13–14 Inni zaś na widok Syna Radhy wołali, z oczami czerwonymi od gniewu: „Wszyscy władcy — wśród ludzi tygrysy — powinni zabić tego butnego, bezmyślnego Syna Woźnicy! Nic nam po jego życiu! Nieskończenie wrogi Synom Prythy, zawsze i wszędzie na wskroś zły!

15 On jest przecież korzeniem wszystkich nieszczęść. Na każde jest zawołanie Durjodhany! Zabijcie go!” — to powtarzając, wojownicy nacierali w ataku.

16 Wielką nawałą strzał go przykrywali, wspaniali rydwannicy, do zabicia Syna Woźnicy przez Syna Pandu poganiani.

17 Ale tych wszystkich widząc, pędzących wspaniałych rydwanników, nie drgnął nawet Syn Woźnicy, ani w bojaźń nie popadł.

18–19 Zobaczywszy wezbrany ocean wojsk, miasto całe przypominający, Karna, w starciach niepokonany, mocarny, w czynach śmigły i arcysilny, twoich synów pragnąc uszczęśliwić, nawałnicą strzał wstrzymywał tę całą wojsk masę ze wszystkich stron, o potomku Bharaty.

20 Ale deszczem strzał władcy jego z kolei parowali. Dźwięcząc cięciw setkami, a nawet tysiącami, ścierali się z Synem Radhy niczym zastęp daitjów z Śakrą.

21 Ten deszcz strzał zaś, przez władców spuszczany, Karna wielkim deszczem swoich strzał na wszystkie strony rozrzucał, o wszechmocny.

22 I do starcia doszło tych w ataku napierających i tych atak odpierających, niczym w bitwie bogów z asurami do starcia Śakry z danawami.

23 Tamże niebywałą podziwialiśmy Syna Woźnicy zwinność w walce, którego, choć się starali, nie dosięgali przeciwnicy w polu.

24 A parując nawałnice strzał władców, Syn Radhy, rydwannik wspaniały, ciął w jarzma, dyszle, parasole i proporce ich rydwanów, w konie ciął strzałami ostrymi imieniem swoim sygnowanymi.

25 Wówczas rezon straciwszy, kszatrijowie przez Karnę rażeni, błąkali się to tu, to tam zaiste, niczym krowy chłodem udręczone.

26 Takoż rumaków zabijanych, słoni, a także rydwanników oglądaliśmy tu i tam oddziały całe przez Karnę powalone.

27 Spadłymi głowami, królu, i ramionami bohaterów z pola walki nierejterującymi obsypana była we wszystkich kierunkach ziemia urodzajna cała.

28 I z zabitymi, i z zabijanymi, i z wydającymi jęki wszędzie stała się bitwa brutalna miastu Waiwaswaty* podobna.

29 Wówczas książę Durjodhana, widząc waleczność Karny, do Aśwatthamana podjechał i takie słowa wypowiedział:

30 „Zbrojny Karna walczy w polu ze wszystkimi władcami. Spójrzże na tę uciekającą armię strzałami Karny dręczoną, jest niczym hurma asurów przez Karttikeję unicestwiana.

31 Widząc armię pokonywaną w polu przez przemyślnego Karnę, nadjeżdża Bibhatsu –Obrzydliwy, gnany pragnieniem zabicia Syna Woźnicy.

32 Taką taktykę przyjmijmy, by Syn Pandu nie zabił w polu, na naszych oczach, Syna Woźnicy, wspaniałego rydwannika!”.

33 A potem Syn Drony, Krypa, Śalja i Syn Hrydiki arcyrydwannik ruszyli na powitanie Syna Prythy, gnani pragnieniem ochronienia Syna Woźnicy.

34 Widząc nadjeżdżającego Syna Kunti, niczym Wrytrę na czele armii daitjów*, ruszył mu wtedy na spotkanie Karna, niczym potęgą gorejący Śakra.

I rzekł Dhrytarasztra:
35 Rozjuszonego Phalgunę dostrzegłszy, Jamie kres czasu niosącemu podobnego, Karna Słoneczny*, bardzie, cóż uczynił dalej?

36 Rywalizował wszak on zawsze z Synem Prythy zaiste, rydwannik wspaniały. I miał nadzieję pokonać w zaciętej bardzo walce Bibhatsu–Obrzydliwego.

37 Kiedy nagle napotkał swojego rywala od zawsze największego, cóż Karna Słoneczny, bardzie, dalej uczynił?

I opowiadał Sańdźaja:
38 Nadciągającego Syna Pandu widząc, niewzruszony ani odrobinę Karna ruszył na Zdobywcę Bogactw niczym słoń na drugiego samca słonia.

39 Nadlatującego pędem Słonecznego strzałami prosto bieżącymi wstrzymał energii pełen Syn Pandu, dręczyciel wrogów.

40 Tego Karna siecią strzał skrępował, czcigodny panie, i uderzył, wściekły ogromnie, strzałami trzema prosto bieżącymi.

41–42a Zręczności tej jego ręki Syn Prythy zdzierżyć nie mógł, siłacz ogromny. Ku Synowi Woźnicy strzał na kamieniu ostrzonych, o gładkich grotach, prosto bieżących, trzydziestkę posłał, dręczyciel wrogów.

42c–43 I przeszył go, rozjuszony, jedną strzałą żelazną, męstwa pełny, w lewe przedramię, z uśmiechem niemal. Z trafionej ręki Karny natychmiast łuk wypadł zaiste.

44 W mgnieniu oka, arcypotężny, znowu jednak za łuk chwycił i zakrył nawałnicami strzał Phalgunę, jak na zręcznego łucznika przystało.

45 Ale ten deszcz strzał zsyłany przez Syna Woźnicy, o potomku Bharaty, Zdobywca Bogactw sparował własną ulewą strzał z uśmiechem niemal.

46 Obaj wzajemnie się dopadając, ulewą strzał, o władco ziemi, obaj się wzajem pokrywali, obaj wspaniali łucznicy, w ataku i w odpowiedzi na atak pociskami szyjąc.

47 Niebywałe było to starcie Karny i Syna Pandu w polu, rozjuszonych niczym dwa słonie leśne z powodu nawoływania samicy.

48 Wówczas Syn Prythy, łucznik wspaniały, widząc Karny waleczność, łuk mu przeciął w rękojeści, błyskawicznie działając.

49 I konie mu cztery niedźwiedzimi wysłał do siedziby Jamy, a głowę woźnicy od ciała oderwał, dręczyciel wrogów.

50 Potem przeciwnika ze strzaskanym łukiem, zabitymi końmi i zabitym woźnicą uderzył strzałami Syn Prythy czterema, Pociecha Pandu.

51 Ale Karna, buhaj wśród ludzi, zeskoczywszy szybko ze swego rydwanu z zabitymi końmi, na rydwan Krypy wspiął się natychmiast, udręczony atakami.

52 Syna Radhy pokonanego widząc, twoi woje, o buhaju wśród potomków Bharaty, strzałami Zdobywcy Bogactw przepędzani, rozjechali się w ucieczce w różne strony.

53 Dostrzegłszy uciekających, książę Durjodhana, o królu, zawracał ich wtedy, takimi słowy zaiste się do nich zwracając:

54 „Dosyć tego uciekania, bohaterowie! Zatrzymajcie się, buhaje wśród wojowników! Ja tu oto sam ruszam, by zabić Syna Prythy w walce! Ja oto Synów Prythy zabiję wraz z Pańćalami i Somakami!

55 Dzisiaj, gdy będę walczył z Szyjącym z Gandiwy*, oglądać będą moją waleczną potęgę Synowie Prythy, niczym Czasu–Śmierci u końca czasu.

56 Dzisiaj z potokami moich strzał, wysyłanymi tysiącami, będą oglądać mnie w polu wojownicy niczym szarańczy nadejście.

57 Dzisiaj w walce będą oglądać żołnierze utworzoną ze strzał ulewę, wypuszczaną z mojego łuku niczym z kłębów chmur na kres pory gorącej.

58 Zwyciężę dzisiaj na placu Syna Prythy strzałami o gładkich drzewcach. Zatrzymajcie się w polu, mężni! Uwolnijcie się od strachu przed Phalguną!

59 Albowiem zderzywszy się z moim męstwem, nie zdoła go Phalguna przełamać, tak jak ocean — siedziba makarów, uderzywszy w wybrzeże”.

60 To powiedziawszy, ruszył książę, wielką armią otoczony, w stronę Phalguny, niełatwy do rozbicia, o oczach krwią z gniewu podbiegłych.

61 Widząc ruszającego do ataku wielkoramiennego, Syn Śaradwanta, do Aśwatthamana dotarłszy, w te słowa się wówczas odezwał:

62 „Ten oto książę wielkoramienny, nieugięty, od gniewu nieprzytomny, prędkość lotną rydwanu obrawszy, z Phalguną chce walczyć.

63 Aby — tygrys wśród ludzi — na naszych oczach życia w starciu z Synem Prythy nie stracił, ochraniajcie Potomka Kuru!

64 Aby nie dostał się Potomek Kuru, władca, bohater, w pole rażenia strzał Phalguny, ochraniajcie go bez zwlekania!

65 Aby strzałami Syna Prythy okrutnymi, podobnymi lśniącym wężom po wylince, nie został książę w popiół obrócony, tak długo wojowników nieprzyjaciela powstrzymujcie!

66 Niestosowne to, uważam, że gdy my stoimy, o dumy pogromco, sam do walki książę pędzi na Syna Prythy bez wsparcia żadnego.

67 Trudno będzie Potomkowi Kuru zachować życie, myślę, walczącemu z Diademem Zdobnym, Synem Prythy, niczym słoniowi z tygrysem się ścierającemu”.

68 Na te słowa skierowane do niego przez wuja, Syn Drony, najwyborniejszy z władających orężem, w ten sposób zwrócił się szybko do Durjodhany:

69 „Póki żyję ja, Syn Gandhari, nie godzi ci się ruszać do walki, na mnie nie zważając, Potomku Kuru, na mnie, który zawsze twego dobra pragnie!

70 Nie powinieneś się frasować zwycięstwem Syna Prythy! Ja powstrzymam Syna Prythy! Zatrzymaj się, Łatwobójco*!”.

I rzekł Durjodhana:
71 Nauczyciel* zaprawdę niczym syna własnego opieką otacza Synów Pandu. Ty też wyjątek czynisz wobec nich zawsze, o najlepszy z podwójnie urodzonych.

72 Czy to z powodu ociągania się mojego losu* ociąga się również twoja waleczność w walce, czy to z powodu twojej słabości do Włodarza Dharmy, czy też do Draupadi, tego nie wiem.

73 Niech już przepadnę, pazerny, skoro z mojego powodu wszyscy krewniacy, na szczęście najwyższe zasługujący, nieszczęścia zaznają, niepokonani.

74 Ale przecież któż inny, jeśli nie Syn Gautami, spośród orężem władnych najpierwszy, równy samemu Maheśwarze w walce, byłby w stanie wrogów odrzucić?

75 Aśwatthamanie, bądź łaskaw i unicestwij tych wszystkich tutaj mojego nieszczęścia łaknących. W zasięgu rażenia twoich pocisków nawet bogowie nie byliby w stanie się ostać, o nieskazitelny!

76 Bij w Pańćalów! I w Somaków również wraz z ich poplecznikami, Synu Drony! My resztę wytniemy, przez ciebie właśnie chronieni.

77 Ci bowiem Somakowie, braminie, oraz Pańćalowie przesławni wśród moich oddziałów żerują rozjuszeni niczym wygłodniały ogień w suchym lesie.

78 Tych powstrzymaj, o wielkoramienny, i Kekajów, o najlepszy z ludzi! Od dawna zagładę szerzą, chronieni przez Diademem Zdobnego.

79 Wcześniej czy później tego dokonasz, to twoje jest zadanie*, o pychy pogromco! To ty zrodziłeś się, o wielkoramienny, by zabić Pańćalów!

80 „Uwolnisz świat cały od Pańćalów zaiste, o nieporuszony*!” — takie wypowiedzieli słowa siddhowie. I tak się stanie zaiste.

81 W polu rażenia strzał twoich nie są w stanie wytrwać bogowie z Wasawą na czele, tym bardziej Synowie Prythy wraz z Pańćalami! A powiadam prawdę!