7.129. Zapada mrok

I rzekł Dhrytarasztra:
1–2 A gdy rozgniewany, mocarny Nauczyciel wszedł pomiędzy wojska Pandawów, po tym jak powiedział stosowne słowa do Durjodhany, mojego syna, pouczenia zawsze lekce sobie ważącego, i gdy, zagłębiwszy się między oddziały, zaczął Drona po polu krążyć, bohater zdeterminowany, łucznik wspaniały, w jaki sposób Pandawowie ze wszystkich stron go otoczyli?

3 Którzy wojowie strzegli prawego, a którzy strzegli lewego koła rydwanu Nauczyciela o wielkim harcie ducha, rażącego w polu przeciwników?

4 Tańczący wśród rydwanich szlaków niczym bóg ognia z dymem w proporcu, ten najznakomitszy ze wszystkich oręż dzierżących, rozjuszony, w jakiżże sposób śmierć napotkał?

I opowiadał Sańdźaja:
5 Wieczorem, po zabiciu Władcy Sindhu, po spotkaniu z królem* Syn Prythy oraz Satjaki łucznik wspaniały na Dronę jednego obaj ruszyli.

6 Takoż Judhiszthira natychmiast i Bhimasena Syn Pandu, każdy dwoma dywizjami* połączonymi na Dronę jednego obaj ruszyli.

7 Takoż i Nakula rozsądny oraz Sahadewa niepokonany, Dhrysztadjumna z setką oddziałów i Wirata z Kekajami, Matsjowie i wojsko Śalwejów* na Dronę jednego w polu ruszyli.

8 Również król Drupada chroniony przez Pańćalów, ojciec Dhrysztadjumny, królu, na Dronę jednego w ataku ruszył.

9 I Synowie Draupadi, wspaniali łucznicy, oraz rakszasa Ghatotkaća ze swoimi wojskami ruszyli w ataku na Dronę jednego, blaskiem wspaniałym jaśniejącego.

10 I Prabhadrakowie Pańćalowie w sześć tysięcy mocni zawodnicy na Dronę jednego w ataku ruszyli, z Śikhandinem na czele.

11 Takoż i inni mężowie–tygrysy spośród Pandawów, wspaniali rydwannicy, zjednoczeni, razem powstrzymywali Dronę jednego, buhaja wśród podwójnie urodzonych.

12 Gdy wszyscy ci bohaterowie do walki ruszali, o byku wśród Bharatów, noc zapadała przerażająca, trwogę u trwożliwych wzmagając.

13 Dla wojowników złowieszcza, straszliwa, królu, w objęcia Śmierci ich pchająca, kres życia niosąca słoniom, koniom i ludziom.

14 Strach przeraźliwy skryty w owej przerażającej nocy szakale zapowiadały, wyjąc ze wszystkich stron pyskami płomieniami bluzgającymi.

15 I sowy również dały się widzieć, zwłaszcza wśród armii proporców Kaurawów, grozę powszechną ogromną i przeraźliwą wróżące.

16 A potem, o Indro wśród królów, łoskot się spośród wojsk uniósł wielki potężnym dudnieniem kotłów i bębnieniem tarabanów zrodzony.

17 A od ryków słoni i rżenia koni, i stukotu końskich kopyt zgiełk się też podniósł zewsząd.

18 I potoczyła się tam wówczas wszędzie bitwa po zmierzchu, straszliwa potwornie, pomiędzy Droną, wielki królu, a Sryńdźajami.

19 A w świecie spowitym mrokiem oraz kurzem wzbijanym zaiste wszędzie przez wojska rozpoznać się niczego nie dało.

20 Strumienie krwi ludzkiej, końskiej i ze słoni zlewały się w jedno, nie widzieliśmy gruntu, królu, juchą i rozpaczą omroczeni.

21 W ciemnościach nocy niósł się przerażający szczekot uderzającego w cel oręża przypominający trzaskanie płonącej gęstwiny bambusów na zboczu góry.

22 I ani swoich, ani przeciwników, królu, nie dawało się rozpoznać, mrokiem spowitych. Wszystko się zdało jakby w upojeniu nieprzytomnym u wierzei tej nocy.

23 Aż wreszcie kurz z ziemi wzbity, o Indro wśród królów, opadł, krwią uśmierzony, a dzięki zbrojom i ozdobom złotym ciemności się rozproszyły.

24 A wówczas armia owa Bharatów zwieńczona klejnotami i złotem jawiła się niczym nieboskłon z gwiazdozbiorami nocą, o potomku Bharaty.

25 Rozbrzmiewająca wyciem szakali i krakaniem wron, z chmarami włóczni i proporców okrutnie łopoczących, przerażająca, przygrywała im pomrukami, jękami, zawołaniami.

26 I podniósł się wówczas tumult wielki, zgiełkliwy, gęsią skórkę budzący, który strony wszystkie świata przepełnił niczym grzmot Wielkiego Indry.

27 I niemal rozbłysła zaiste w ciemnościach nocy, wielki królu, armia Bharatów ozdobiona bransoletami, kolczykami, monetami i orężem.

28 Słonie tamże, a także rydwany przyozdobione złotymi ornamentami wyglądały nocą niczym chmury burzowe z piorunami.

29 Śmigające sulice, włócznie, maczugi, strzały, buławy, pociski i trójzęby jawiły się niczym rozbłyskujące płomienie.

30–32 I wkroczyli walki pragnący w tę śmiertelnie niebezpieczną armię: z Durjodhaną — wichrem przodem prącym; z rydwanami i słoniami — chmurami burzowymi; z kotłami i tarabanami — grzmotami; z łukami — piorunami; z Droną i synami Pandu — nawałnicami; z mieczami, włóczniami, maczugami — gromami; ze strzałami — ulewami; z pociskami — wichrzyskami jak lód i jak ogień palącymi; przepełnioną proporcami, przerażającą, wstrząsającą, straszliwą, która życie odbiera, nieprzebraną.

33–34 U wierzei tej nocy przerażającej, w toczącej się wówczas straszliwej nocnej bitwie hałasem wielkim dudniącej, w przerażonych trwogę budzącej, a w bohaterach radosne pobudzenie, bezlitośnie okrutnej, zaatakowali Dronę jednego rozjuszeni zjednoczeni Pandawowie i Sryńdźajowie.

35 A każdego, kto tylko naprzeciwko tego o wielkim harcie ducha się stawiał*, wszystkich do odwrotu Drona zmuszał, a niektórych na pastwę Jamy posyłał.