7.128. Desperacja Durjodhany

I opowiadał Sańdźaja:
1 Owa armia twoja dumnych rzeszy słoni i koni, przywódco ludzi, zaatakowawszy wojsko Pandu, walki toczyła we wszystkich świata kierunkach.

2 Pańćalowie i potomkowie Kuru napierali na siebie nawzajem, nawzajem wyświęcając się na drogę w zaświaty — ku wspaniałemu królestwu Jamy.

3 Herosi z herosami starłszy się strzałami, pociskami, włóczniami, razili się wzajem w polu szybko i słali nawzajem na pastwę Jamy.

4 Rydwanników z rydwannikami, krwią jednych i drugich spływająca, potworna toczyła się wielka walka, gdy zabijali jedni drugich.

5 A słonie, wielki królu, szarżując na siebie nawzajem, ciosami się rozpruwały rozjuszone, rozszalałe w amoku.

6 Konnicę konnica pociskami, włóczniami, toporami cięła w tumulcie bitwy, i jedna, i druga pragnąca wielkiej sławy.

7 Piechurzy setkami, o wielkoramienny, z orężem w dłoniach razili się nawzajem, królu, nieustannie wolę okazując do heroicznych wysiłków.

8 Po zawołaniach rodowych i rodzinnych oraz imionach, o czciogodny, na słuch wyłącznie rozpoznać mogliśmy zarówno Pańćalów, jak i wojowników Kuru.

9 Strzałami, włóczniami, toporami wysyłali się woje nawzajem w starciu w zaświaty, przemierzając pole zaiste bez strachu.

10 Dziesięć stron świata, królu, od ich strzał wypuszczanych tysiącami nie lśniło już tak jak wcześniej, ponieważ słońce zaszło.

11 W obliczu tak nacierających wojowników Pandu, wielki królu, nieulękły Durjodhana zanurzył się w te siły.

12 Mocnym przejęty bólem z powodu śmierci Władcy Sindhu zaiste, myśląc o tym, że czas mu przyszedł umrzeć, wjechał jednak Durjodhana pomiędzy siły wroga.

13 Grzmiąc hurgotem rydwanu, w drżenie wprawiając ziemię całą, zaatakował twój syn armię Pandawów.

14 Owo starcie zgiełkliwe jego i ich, o potomku Bharaty, wielką uczyniło pustkę wśród wszystkich oddziałów.

15–16 Jak na słońce wysoko w samo południe palące promiennymi ramionami, tak samo na twojego syna, ze środka placu rażącego kolejnymi falami strzał, nie byli w stanie spoglądać nawet Pandawowie, gotowi do ucieczki w starciu, niegotowi zwyciężać wroga.

17 Pędzący wokół Pańćalowie zabijani przez twojego syna o wielkim harcie ducha, strzałami ze złotymi lotkami o gładkich ostrzach przez wielkiego łucznika ostrzeliwani, szybko padali, wojownicy Pandu.

18 I nie robili takiej roboty w bitwie twoi wszyscy wojownicy, jaką zrobił książę, syn twój, o panie ludów.

19 Zabełtał twój syn w armii Pandawów niczym słoń w stawie pełnym lotosów* rozkwitłych.

20 Chłostana energią twojego syna jawiła się armia Pandawów niczym lotosowa sadzawka poszarzała z powodu braku wody, szarpiącego wiatru i palącego słońca.

21 Widząc zaś wybijaną przez twojego syna armię Pandu, o potomku Bharaty, hurmem ruszyli Pańćalowie z wiodącym ich Bhimaseną na czele.

22–24 Syn twój, szyjąc w Bhimasenę dziesięcioma, w obu synów Madri w każdego trzema, w Wiratę i Drupadę sześcioma, a setką w Śikhandina, i w Dhrysztadjumnę siedemdziesięcioma, zaś w Syna Dharmy* siedmioma, a także w Kekajów i Ćedich liczne ostre strzały posławszy, w Satwatę pięć, w synów Draupadi* w każdego trzy, a i w Ghatotkaćę również, zaryczał niczym lew.

25 I setkami strzał straszliwych ścinał na polu bitwy innych wojów wraz ze słoniami, końmi i rydwanami, gniewu wcielenie, niczym bóg śmierci–Kres Niosący ścinający stworzenia.

26 Gdy tak wybijał wrogów syn twój, Syn Pandu najstarszy* dwoma niedźwiedzimi na trzy części łuk jego wielki o złotym grzbiecie roztrzaskał, o czcigodny.

27 I raził w niego dziesięcioma zręcznie posłanymi ostrymi strzałami, w czułe punkty na ciele Durjodhany uderzając. Odbiły się od twojego syna i w ziemię wbiły wszystkie.

28 A wówczas uradowani Pandawów wojowie otoczyli Judhiszthirę tak jak bogowie otoczyli Indrę–Niszczyciela Grodów, by razem zabić Wrytrę.

29 Wtedy król Judhiszthira, o czcigodny, strzałę wspaniałą niepowstrzymaną posłał w starciu w twojego syna. Ten rażony nią potężnie aż usiadł w najlepszym z rydwanów.

30 Wśród wojowników Pańćalów uradowanych wielki się rozległ zaraz ryk, potężniejący zewsząd: „Książę nie żyje!”, o Indro wśród królów.

31 I straszliwe świsty strzał dźwięcznych dały się wtedy słyszeć, o czcigodny. Na co Drona natychmiast pojawił się tam na polu bitwy.

32 A podekscytowany Durjodhana też chwyciwszy swój łuk mocno, „Stawaj! Stawaj!” wołając, na króla, Syna Pandu*, ruszył.

33 Ruszyli mu naprzeciw, pędząc, Pańćalowie, księcia dopaść złaknieni. Tych Drona, chroniąc najszlachetniejszego z Kuru, na siebie przyjął, tak jak Uwalniające Promienie–słońce przeszywa chmury wyniosłe wyniesione wysoko gwałtownym wichrem.

34 Do wielkiego doszło wówczas starcia, królu, potężnego ogromnie zesrożonych twoich wojów i ich przeciwników, wolą walki tamże zjednoczonych.