7.127. Rozmowa Durjodhany z Karną

I opowiadał Sańdźaja:
1 W ten sposób napomniany wówczas przez Dronę książę Durjodhana, gniewem wielkim ogarnięty, walczyć znowu postanowił.

2 I powiedział wtedy do Karny syn twój Durjodhana: „Zobacz, z pomocą Kryszny Syn Pandu Diademem Zdobny przełamał szyk ustawiony przez Nauczyciela, dla bogów nawet trudny bardzo do złamania.

3 I w obecności ciebie trudzącego się w walce i Drony o wielkim harcie ducha, na oczach przednich arcywojowników zabił on Władcę Sindhu.

4 Zobacz, Synu Radhy, najwyborniejsi władcy ziemi przez jednego Syna Prythy w walce zostali wybici niczym drobna zwierzyna przez lwa.

5 Gdy ja się zmagałem w walce na placu boju, o dręczycielu nieprzyjaciół, ten Śakry Potomek* pozostawił zaiste z mojej armii nędzne resztki.

6 Jakże w rzeczy samej, o ile nie chciał tego Drona, Phalguna, mimo że wstrzymywany był w zwarciu, przełamał w walce formację bardzo trudną do przełamania?

7 Drogi był bowiem Phalguna od zawsze Nauczycielowi o wielkim harcie ducha, stąd dał mu on przejść bez walki, o niszczycielu wrogów.

8 Obiecawszy Władcy Sindhu brak zagrożenia w polu, Drona, wrogów dręczyciel, udostępnił przejście Diademem Zdobnemu. Zobacz, w jakiejżem beznadziei!

9 Gdybym dał zgodę zaiste wcześniej jeszcze na powrót do domu Władcy Sindhu, nie doszłoby do zagłady ludzi na placu boju!

10 Dźajadratha, życie pragnąc zachować, już kierował się z powrotem do domu, gdy powstrzymany został przeze mnie, nieszlachetnie postępującego, bom od Drony uzyskał gwarancję braku zagrożenia dla niego w bitwie.

11 Dzisiaj moi bracia zdziesiątkowani zostali w polu, z Ćitraseną na czele, gdy na Bhimasenę się natknęli, a myśmy na to patrzyli, podłamani na duchu.

I rzekł Karna:
12 Nauczyciela nie szkaluj! Z całą mocą walczy Bramin. Uważam, że Pandawowie niezwyciężeni są w walce nawet dla Drony, znawcy oręża.

13 Tak właśnie, przeszedłszy mimo niego, przebił nasze szyki Ten o Jasnych Rumakach*. Jestem przekonany, że nie zadzieje się nic nigdzie wbrew wskazaniom przeznaczenia.

14 Dlatego, mimo że walczyliśmy z wysiłkiem najwyższym, Łatwobójco, zabity został Władca Sindhu, książę. Boskie przeznaczenie za władzę najwyższą tu mamy.

15 Zabijając nas, którzy najwyższy wysiłek dają z siebie wraz z tobą na placu boju, nieustannie działać próbując, czy to podstępem, czy też walecznością, boskie przeznaczenie zostawia nasze ludzkie wysiłki daleko w tyle.

16 Czegokolwiek gdziekolwiek się podejmuje naznaczony przeznaczeniem człowiek, tam zawsze i wszędzie wszystko, czego się podjął, z woli przeznaczenia idzie w ruinę.

17 Co konieczne jest do zrobienia przez zdeterminowanego człowieka, to należy robić bez wahania. Sukces jednakże na boskim przeznaczeniu się zasadza.

18 Z pomocą oszustwa oszukani* zostali Synowie Prythy i trucizną potraktowani*, o potomku Bharaty, a także podpaleni w domu z szelaku* i w grze w kości pokonani.

19 Zgodnie zaś z zasadami sprawowania władzy wygnani zostali do lasu. Ale wszystko, co było przeciw nim z trudem podejmowane, z woli przeznaczenia obracało się w ruinę.

20 Walcz! W trudzie wytrwaj! Odwrót tylko w śmierć! Ale choć i ty będziesz atakował, i oni, to przeznaczenie drogę wybierze.

21 Nie widać nigdzie, by jakikolwiek ich dobry uczynek poprzedzony był rozumnym zamysłem, ani też że wasz uczynek zły, o mężny, rozumu miałby być pozbawiony, wojsk Kuru dowódco.

22 Przeznaczenie decyduje o każdym czy to dobrym, czy złym uczynku. Boskie, nie na posługi innych, czuwa bowiem, nawet gdy śpią inni.

23 Liczne twoje są wojska i wojownicy także liczni. Nie są tak liczne synów Pandu. A walka potoczyła się, jak się potoczyła.

24 Was bojowników licznych nieliczni do zagłady doprowadzili. Obawiam się, że boskiego przeznaczenia to działanie, które ludzkie wysiłki rujnuje.

I opowiadał Sańdźaja:
25 W ten sposób gdy tak rozmawiali wiele o tym i owym, o przywódco ludzi, dywizje Pandawów dały się widzieć na polu bitwy.

26 A potem znowu toczyła się walka wymieszanych rydwanów i słoni twoich z nieprzyjacielskimi, królu, ponieważ za złym poszedłeś podszeptem.