8.69. Radość Pandawów

I rzekł Sańdźaja:
Kiedy Karna poległ, a twoje wojska uciekły, Daśarha* objął Syna Prythy i z radością w te słowa doń się ozwał:

— I oto moc twoja złamała Karnę — onego wroga wężowego — Zdobywco-Skarbu! Ludzie będą opowiadać o zabiciu tych dwojga, Karny i Wrytry. Wrytrę Indra Dzierżca-Gromu zabił swym straszliwym rozbłyskiem, a tyś zabił Karnę twego łuku strzałami ostrymi. Chodźmy, Kauntejo, opowiemy Judhiszthirze Królowi Prawa mądremu o twoim wyczynie, co sławny na świat cały i chwałę ci niesie. [5] A gdy mu opowiesz, jak w boju Karnę ubiłeś, co twym pragnieniem od tak dawna było, wtedy wolnym od długu się staniesz*.

Zgodził się Syn Prythy i Bujnowłosy, najlepszy z Jadawów, bez pośpiechu zawrócił rydwan tego przedniego wojownika. A do Dhrysztadjumny, Judhamanju, dwóch Synów Madri, Wilczobrzucha i Jujudhany tak powiedział:

— Ustawcie się naprzeciw wroga, zwarci i gotowi! Niechaj wam się szczęści! A my przekażemy królowi, że Ardźuna Karnę zabił.

A gdy tamci śmiałkowie udzielili im pozwolenia, ruszył Pasterz z Synem Prythy do królewskiego obozu, by z Judhiszthirą się spotkać. Leżał ten król tygrysi na złotym łożu prześwietnym, a oni, uradowani, stóp jego dotknęli. [10] Widząc ich radość i rany po ciosach nadludzkich, domyślił się Judhiszthira, że Syn Radhy nie żyje. Wstał z łoża, a Wasudewa Potomek Nandów* opowiedział mu tę wieść miłą o śmierci Karny Syna Radhy, dokumentnie, jak było. Z lekkim uśmiechem zakończył: ”Twój wróg nie żyje”. Po czym ponownie się ozwał, dłonie złożywszy, do króla Judhiszthiry:

— Na szczęście Dzierżca-Gandiwy, Syn Pandu Wilczobrzuch, ty sam i dwaj synowie Madri wciąż macie się dobrze, wolni od zagłady mężów w tej wojnie jeżącej włos na ciele. Teraz, królu, jak najszybciej zająć się trzeba sprawami, które przyszłości dotyczą. [15] Nie żyje okrutny Waikartana — mocarny Syn Woźnicy. Z woli losu, mój królu, zwyciężasz, z woli losu, o Pandawo, rośniesz w siłę. Krwią właśnie tego podleca, który śmiał się z Draupadi Czarnej, gdy przegrano ją w kości, dziś ziemia się syci. Oto twój wróg leży, o dumo rodu Kuru, cały strzałami rozdarty. Sam zobacz, tygrysie ludzi, jego rozpłatane ciało!

Oddawszy cześć stosowną Krysznie, Judhiszthira, mój królu, rozradowany z radością powiedział:

— [20] Co za szczęście! Co za szczęście! Nie dziwota, długoramienny Synu Dewaki, że dziś Syn Prythu tego czynu chrobrego dokonał, skoro ciebie ma za woźnicę!

Po czym ten najlepszy z Kurów, Strażnik Prawa ujął prawą rękę Keśawy, zdobną w bransoletę i ozwał się do niego i Ardźuny w te słowa:

— Opowiadał Narada, że wy dwaj jesteście dawnymi bogami, Narą i Narajaną — najwyższymi ludźmi powołanymi, by Prawo stanowić. Niejeden raz mądry Kryszna Dwaipajana Wjasa opowiadał mi tę boską opowieść, o długoramienny. Dzięki twej mocy, Kryszno, Ardźuna Zdobywca-Skarbu łukiem Gandiwą zwyciężał wrogów, co nań nastawali i nigdy nie uchylił się przed walką. [25] Od chwili zaś, gdy tyś został jego woźnicą w tej wojnie, zwycięstwo nasze było pewne, a klęska — niemożliwa.

To powiedziawszy, mój królu, ów wielki rydwannik ten tygrys ludzi na rydwan złotem zdobiony, zaprzężony w konie barwy kości słoniowej z czarnymi ogonami wstąpił w otoczeniu wojska swego. Życzliwie wyraził zgodę i z mężnymi Kryszną i Ardźuną ruszył na pole bitwy, by zobaczyć, jak to wszystko się rozegrało, cały czas rozmawiając z Madhawą* i Phalguną* — tymi dwoma śmiałkami. I ujrzał Karnę, buhaja ludzi, jak leżał na polu, cały pochlastany strzałami wypuszczonymi z Gandiwy.

[30] Widząc martwego Karnę wraz z jego synami, wychwalać jął król Judhiszthira obu tygrysów ludzi — Madhawę i Ardźunę Syna Pandu.

— Dziś, o Pasterzu, jestem wraz z braćmi mymi królem tej ziemi, bo ty mnie strzeżesz jako mój pan dzielny i mądry. Gdy ten podły Dhrytarasztra zobaczy, że Syn Radhy, ów dumny tygrys ludzi, nie żyje, wonczas wszelką nadzieję utraci na życie i na królestwo. Gdy z twojej łaski zginął wielki rydwannik Karna, spełniliśmy swój cel, buhaju ludzi! Zwycięzcą jesteś, Potomku Jadów wraz z Ardźuną Dzierżcą-Gandiwy! Całe szczęście, że tyś, Pasterzu, zwyciężył! Całe szczęście, że Karna poległ!

I tak oto uradowany Król Prawa Judhiszthira, wychwalał Krysznę Dręczyciela-Wrogów i Ardźunę, mój królu. A jego bracia, wielcy rydwannicy z Bhimą na czele, otoczyli króla i sławili go radości pełni. [35] Nakula, Sahadewa, Syn Pandu Wilczobrzuch, rydwannik Satjaki, najlepszy wojownik z Wrysznich, Dhrysztadjumna, Śikhandin, a także wojownicy Pandawów, Pańćalów i Sryńdźajów oddawali cześć Synowi Kunti z powodu śmierci Syna Woźnicy. Zachowywali się jak zwycięzcy, cel swój spełniwszy i sławili króla, Syna Pandu Judhiszthirę, cześć oddając też obu pogromcom wrogów, Krysznie i Ardźunie, pieśniami chwalebnymi. Po czym, przepełnieni radością niezmierną, udali się z powrotem do swoich obozów.

[40] Tak oto wyglądała ta wielka, włos jeżąca zagłada, boś ty źle doradzał, mój królu. Czemuż zatem teraz rozpaczasz?

I rzekł Waiśampajana:

Gdy król Dhrytarasztra usłyszał tę bolesną wiadomość, osunął się bez ducha na ziemię, przytłoczony skrajnym cierpieniem, a wraz z nim czcigodna królowa Gandhari, wierna prawdzie i znająca Prawo. Widura wraz z Sańdźają podtrzymywali króla, póbując dodać mu otuchy. Tak samo królewskie kobiety podniosły Gandhari. Lecz król, pocieszany przez tych dwóch, milczał, w odrętwieniu umysłu pogrążony.