7.123. Ardźuna przysięga

I rzekł Dhrytarasztra:
1 Gdy tak się toczyły losy, Sandźajo, herosów nieprzyjaciela i moich, cóż wtedy uczynił Bhima, to mi opowiedz, Sandźajo!

I opowiadał Sańdźaja:
2 Bhimasena, rydwanu wszak pozbawiony i ostrzami słów Karny porażony, nie zdzierżył, w gniew popadł i do Phalguny tak się odezwał:

3 „»Wałach!«, »Ciemniak!«, »Żarłok!« — powtórzył kilka razy. »Niewyszkolony w orężu żółtodziób! Nie marz o walce ze mną, dzieciaku, strachem przed starciem przejęty!«*.

4 Tak do mnie mówił Karna, w twojej obecności, Zdobywco Bogactw. Kto się zaś do mnie w ten sposób odzywa, ten z mojej ręki zginąć musi. A odezwał się tak do mnie Karna, potomku Bharaty.

5 Tę przysięgę, o wielkoramienny, razem z tobą złożyłem. Jest dla mnie tym samym, Synu Kunti, co dla ciebie twoja. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.

6 Moje słowa śmierć mu zaprzysięgające, o najlepszy wśród ludzi, wspomnij! I tak działaj, Zdobywco Bogactw, by się ziściły!”.

7 Wysłuchawszy tych słów Bhimy, Ardźuna, potęgą niezmierzoną mocarny, podjechawszy bliżej na polu bitwy do Karny, tak się wówczas do niego zwrócił:

8 „Karno! Karno! Ty spojrzenia nawet niewart Synu Woźnicy! Samochwało! Ty, któremu zrozumienia powinności nie staje! Słuchaj mnie, co ci teraz powiem!

9 Dwojakiego rodzaju zdarzenie pisane jest bohaterom w walce: triumf albo zgon. A oba są równie niepewne, Synu Radhy, nawet jeśli walczy Wasawa*.

10 Pragnący śmierci, pozbawiony zostałeś przez Jujudhanę rydwanu i przez niego w polu porzucony. Tak się złożyło, żeś ty z kolei pozbawił rydwanu Bhimasenę.

11 Ale niegodziwe było to, co o Bhimie wygadywałeś, Synu Radhy, świadom przecie tego, co godne w powinności wojennej: o Bhimie wojującym, pola nieoddającym, a i wypełniającym ile sił zadania wojownika–bohatera w tej ofierze wojennej.

12 Na oczach wszystkich wojsk, Keśawy, także moich, pozbawiony zostałeś przez Bhimasenę rydwanu w polu po wielokroć, a jednak Bhima, Pociecha Pandu, nie powiedział o tobie niczego obraźliwego.

13–14 Ale jako że wiele razy i to wstrętnych słów nasłuchał się od ciebie Wilczobrzuch* i jako że zabiliście Syna Subhadry*, gdy mnie obok nie było, to owocu tej bezczelności prędko zakosztujesz! Łuk Abhimanju strzaskałeś na twoją własną zgubę*, zawistny głupcze!

15 Dlatego muszę cię zabić, bezmyślny, razem z sługami, oddziałami, zwierzętami! Czyń wszystko, co masz jeszcze do zrobienia, śmiertelne niebezpieczeństwo już na ciebie czeka!

16 Zabiję Wryszasenę* w starciu, gdy ty będziesz to oglądał! Jak i wszelkich innych władców, którzy się zbliżyć ośmielą do mnie, z omroczenia rozumu niespełna! Wszystkich ich zgładzę! Prawdę ślubując, na broń rękę kładę.

17 A zobaczywszy ciebie, głupku bezmyślny, nie w pełni świadomy, a zarozumiały wyjątkowo, padłego na placu tej wojennej ofiary, Durjodhana, niezbyt bystry, cierpiał będzie ogromnie!”.

18 Gdy tylko zaprzysiągł Ardźuna śmierć synowi Karny, wielki rejwach się podniósł rozgłośny wielce wśród rydwanników.

19 A kiedy toczyło się to starcie tłoczne mas ludzkich, bojaźń wielką budzące, coraz słabiej grzejące Tysiącopromienne–słońce za góry zachodnie zaszło.

20 Wówczas, królu, Hryszikeśa*, objąwszy stojącego na czele wojsk Bibhatsu–Obrzydli-wego*, który przysięgi zaiste dotrzymał*, tak do niego powiedział:

21 „Zrządzeniem losu, o zwycięski, spełniłeś twą wielką przysięgę. I, zrządzeniem losu, zginął grzeszny Wryddhakszatra wraz z synem swoim*.

22 Stanąwszy w obliczu potęgi wojskowej Dhrytarasztry, nawet armia niebiańska, o potomku Bharaty, uległaby w polu, o zwycięski. Nie ma tu czego rozważać.

23 Po głębokim zastanowieniu nie dostrzegam nigdzie wśród ludzi mężczyzny, poza tobą, mężczyzno–tygrysie, który byłby w stanie walkę podjąć z tymi wojskami.

24 Liczni, mocarni ogromnie, równi tobie, a może nawet i potężniejsi, zgromadzili się tutaj władcy–strażnicy ziemi za przyczyną Syna Dhrytarasztry*. Starłszy się z tobą, rozwścieczonym, na placu boju, choć w pancerze uzbrojeni, nie dali rady ciebie powstrzymać.

25 Męstwem, jak i potęgą Rudrze podobnyś, lub Śakrze*, czy też i Kres Przynoszącemu*. Nikt nie jest w stanie wykazać się w polu walecznością dorównującą temu, czego dzisiaj ty dokonałeś sam jeden, dręczyciel wrogów!

26 Gdy tylko zatem zabity zostanie Karna, charakteru słabego, wraz ze swoją świtą, będę tym bardziej wysławiał ciebie, któryś pokonał nieprzyjaciela, wrogaś zabił!”.

27 Tak mu Ardźuna odpowiedział: „To dzięki twojej łasce, Madhawo, moja przysięga, choć dla bogów nawet trudna do wypełnienia, została spełniona.

28 Niczym zadziwiającym jest zwycięstwo tych, których jesteś opiekunem, Madhawo. Dzięki twojej łasce ziemię całą podbije Judhiszthira.

29 To twoje zaiste dzieło, potomku Wrysznich! To twoje zaiste zwycięstwo, wszechmocny! Tobie zawdzięczać musimy nasz rozwój i tobie mamy służyć, Pogromco Madhu!”.

30 Na te słowa do niego skierowane Kryszna, uśmiechając się i delikatnie popędzając konie jak wiatr pędzące*, wskazał Synowi Prythy na okrutnie zaciętą wielką bitwę.

I rzekł Śri-Kryszna*:
31 Zwycięstwa łaknący w walce oraz wielkiej powszechnej sławy leżą na ziemi bohaterowie, ziemi władcy powaleni twoimi strzałami.

32 Z porozsypywanym orężem i ozdobami, padłymi końmi, słoniami, zdruzgotanymi rydwanami, porozcinanymi i potrzaskanymi zbrojami w najwyższą popadli beznadzieję.

33 Z resztkami życia lub już bez życia tak wielkiego splendoru pełni, że jak żywi się zdają nawet życia pozbawieni ludzi zwierzchnicy.

34 Strzałami ich o lotkach ze złota i pociskami rozmaitymi ostrymi, wierzchowcami, a także orężami przepełniona jest, patrz, ziemia żyzna.

35–36 Zbrojami, tarczami, łańcuchami i głowami w kolczykach, turbanami, diademami, girlandami, klejnotami, szatami, naszyjnikami i bransoletami, takoż złotymi napierśnikami pięknie świecącymi i innymi ozdobami zachwycającymi promienieje, o potomku Bharaty, ziemia żyzna.

37–38 Kitami z ogonów jaka, wachlarzami pięknymi i proporcami, końmi, rydwanami i słoniami, wielobarwnymi czaprakami i końskimi pióropuszami, i derkami różnorodnymi, i pancerzami bardzo kosztownymi zasypaną ziemię urodzajną zobacz, okrytą niczym przepiękną tkaniną.

39 I na tych drugich patrz, z uzbrojonych słoni zwalonych, wyglądających u stóp swych wierzchowców niczym lwy powalone ze szczytów gór, gromem trafione.

40 Na tych z rumakami swoimi splecionych nierozłącznie patrz, i na pozostałych na ziemi–świata fundamencie, na rzesze piechoty i jazdy strumieniami krwi skąpane!”.

I opowiadał Sańdźaja:
41 Pokazując tak plac bitewny Diademem Zdobnemu*, rozradowany, połączony znowu ze swoimi, Kryszna dźwięk wydobył potężny z Pięciorodnej*.