7.78. Pojedynek Ardźuny z Durjodhaną

I opowiadał Sańdźaja:
1 Tak do Ardźuny się ozwawszy, książę trzy strzały w niego posłał, punkty czułe na ciele wyszukujące, czterema o wielkim pędzie w czwórkę koni uderzył.

2 A w Wasudewę dziesięcioma szył w sam środek piersi i bodziec jego, przeciąwszy strzałą niedźwiedzią*, na ziemię zwalił.

3 Syn Prythy czternastoma pięknie upierzonymi, na kamieniu ostrzonymi, szył w niego szybko w odpowiedzi. Strzały, krzywdy żadnej nie czyniąc, odbijały się od zbroi Durjodhany.

4 Widząc ich nieskuteczność, Syn Prythy znowu dziewięć, a potem pięć wystrzelił ostrych pocisków. I odpadły wszystkie od zbroi.

5 Dwadzieścia osiem tych strzał kolejno posłanych śledząc, nieskutecznych, ozwał się pogromca mężnych wrogów Kryszna do Ardźuny w te słowa:

6 „Oglądam coś, czego nie widziałem wcześniej nigdy, jakbym góry wędrujące zobaczył*. Posłane przez ciebie, Synu Prythy, strzały lotne nie dochodzą celu.

7 Mam nadzieję, że i mocarny wydech Gandiwy, jak i zaiste, o byku Bharatów, chwyt twój w niczym się nie zmieniły? Ta sama jest nadal siła twoich ramion?

8 Czyżby z nakazu przeznaczenia ta chwila, co nadeszła dzisiaj, nie miała być ostatnią ani twoją, ani tego tu oto twego przeciwnika? Odpowiedz mi, pytam.

9 Wielkie było moje zadziwienie, Synu Prythy, kiedy oglądałem twoje strzały na próżno posyłane w walce w stronę rydwanu Durjodhany.

10 Przerażające strzały twoje, uderzające z siłą gromu, ciała przeciwników rozcinające, nie odnoszą skutku, Synu Prythy. Cóż to za losu dzisiaj przewrotność?”.

I rzekł Ardźuna:
11 O, Kryszno, to Drony zmyślność skrywa się tutaj, roztoczona wokół syna Dhrytarasztry w postaci zbroi–formuły chroniącej przed pociskami.

12 Schronić ta zbroja w sobie może trzy światy całe nawet, Kryszno. Drona sam jeden tylko to potrafi, a ja wiem o niej od niego, najzacniejszego.

13 W żaden sposób nie są w stanie przebić tej zbroi strzały, a nawet, o Gowindo*, grom w walce ciśnięty przez samego Posiadacza Łupów*.

14 Wiesz to ty również przecież, Kryszno, po cóż mi mącisz w głowie? O tym, co się w trzech światach zadziało, a także o tym, co się w nich dzieje, ty wiesz, Keśawo!

15 A także o tym, co się zadzieje, wszystko to tobie jest wiadome zaiste. Nikt inny nie wie w rzeczy samej tego, co wiesz ty, Madhu Zabójco*.

16 Durjodhana trwa tu na polu bitwy, Kryszno, jakby od strachu wolny, obnosząc na sobie ochronę zbrojną nałożoną na niego przez Dronę.

17 Ale co ma robić z tym, co nałożone, tego on nie wie, o Madhawo*. Obnosi gotową zbroję ochronną niczym szatę niewiasta.

18 Spójrz na męskie moje barki i na męstwo mego łuku. Pokonam, Ludzi Dręczycielu*, potomka Kuru, choć pod ochroną jest zbroi.

19 Ten pancerz jaśniejący Pan Bogów* ofiarował Angirasowi*, od niego trafił on do Grodów*. Z kolei Pan Niebian* przekazał mnie zbroję wraz z formułą inicjującą*.

20 Nawet jeśli owa zbroja jego boska jest, czy przez samego Brahmę stworzona, nie obroni nikczemnika przed bolesnym atakiem strzał moich dzisiaj.

I opowiadał Sańdźaja:
21 To powiedziawszy, Ardźuna strzały opatrzywszy magicznymi formułami, cięciwę łuku naciągać zaczął. Ale kiedy tak łuk napinał, kolejne jego strzały na środek łuku trafiające Syn Drony swoją bronią, wszelkie pociski unicestwiającą, przecinał.

22 Widząc swoje strzały przecinane z daleka przez głosiciela brahmana*, odezwał się do Keśawy zadziwiony ten o siwych koniach w zaprzęgu:
23 „Nie mogę mej broni dwa razy użyć, Ludzi Dręczycielu, ponieważ pocisk mnie samego by zabił*, ale patrz na moją siłę dzisiaj!”.

24 Tymczasem Durjodhana w Krysznę dziewięć gładko toczonych posłał strzał w ataku, królu, podobnych jadowitym wężom*. Po czym znowu zalał w starciu deszczem pocisków Krysznę i Pandawę.

25 Uradowali się wówczas tą nawałą strzał twoi woje. I rozdźwięczyli swoje instrumenty, i zaryczeli niczym lwy.

26 A wtedy rozwścieczony Syn Prythy kąciki ust oblizał. Nie dostrzegał z oddali żadnej części ciała Durjodhany, która nie byłaby chroniona formułą–zbroją.

27 Zatem zesrożonymi strzałami zręcznie wypuszczonymi, przypominającymi śmierć samą, życia pozbawił jego rumaki oraz obu jego bocznych woźniców.

28 Łuk przeciął Durjodhany wspaniały oraz ochraniacze na ręce, Syn Prythy pełen męstwa. I rydwan mu strzaskał na kawałki Leworęczny.

29 A pozbawiwszy Durjodhanę rydwanu, dwiema strzałami ostro zakończonymi szył potem Ardźuna w obie jego dłonie.

30 Najlepsi z łuczników widząc, że popada Durjodhana w straszliwe tarapaty, ruszyli gromadnie, pragnąć uchronić przed Zdobywcą Bogactw strzałami rażonego.

31 Wieloma tysiącami rydwanów, uzbrojonych słoni, koni, piechoty strumieniami gniewem wzburzonymi otoczyli Bogactw Zdobywcę.

32 I oto ani Ardźuny, ani Gowindy, ani też ich rydwanu nie było już widać, wielką nawałą pocisków oraz ludzkimi potokami całkowicie zostali przesłonięci.

33 Wówczas Ardźuna płodną obfitością pocisków szyć zaczął w tę masę zbrojną. A części pozbawiane rydwany i kończyn pozbawiane słonie obalały się w niej setkami.

34 I już zabici, i właśnie zabijani wstrzymywali tego najlepszego z rydwanników. Stał uwięziony na rydwanie, otoczony ze wszystkich stron na dwa wołania.

35 Wówczas bohater Wrysznich* rzucił w pośpiechu do Ardźuny: „Napinaj łuk jak najmocniej, a ja w konchę zadmę!”.

36 I zaraz potem, naciągnąwszy z całej siły swój łuk — Gandiwę, strącał Ardźuna przeciwników wielkim deszczem strzał do rytmu uderzeń karwasza*.

37 Keśawa zaś z wielką siłą zadął na wysoką nutę w Pięciorodną*, a rzęsy miał kurzem oblepione i twarz zlaną potem*.

38 Przy dźwięku jego konchy i brzęku łuku Ardźuny padali wtedy na ziemię zarówno już nieżywi, jak i jeszcze żywi.

39 Odsłonięty rydwan jego, od wrogów uwolniony, jawił się niczym niosąca wodę chmura pędzona wiatrem. I zaniepokoili się wówczas strażnicy Dźajadrathy wraz ze swoimi towarzyszami.

40 Oto widząc nagle Syna Prythy, owi obrońcy Władcy Sindhu* wydawali okrzyki rozmaite, w drżenie wprawiając ziemię żyzną.

41 I wypuścili hurgoty straszliwe dźwięków strzał wymieszane z trąbieniem konch, ci o wielkim harcie ducha, a także ryki lwie bojowe wydali.

42 Hałas ten słysząc przeraźliwy, przez twoich wydobyty, zadęli wtedy w konchy Wasudewa i Bogactw Zdobywca.

43 I głosem wielkim rozbrzmiała ziemia cała żyzna, wraz z górskimi szczytami, oceanami i kontynentami, i światami podziemnymi, o opiekunie ludów.

44 Ów dźwięk, o najlepszy z Bharatów, przeniknął wszystkie dziesięć stron świata. I zawtórowały mu wtedy obie armie — Kurów i Pandawów.

45 Twoi rydwannicy, widząc wtedy Krysznę i Bogactw Zdobywcę, w ogromne popadli wzburzenie i pospieszyli do nich na swoich wspaniałych rydwanach.

46 Oto na widok uzbrojonych dwóch Ciemnolicych, szczęściem darzonych, ruszyli twoi do ataku rozjuszeni. Niebywałe to było widowisko.