7.116. Satjaki dociera do Ardźuny

I opowiadał Sańdźaja:
1–2 Tego wielkoramiennego, nacierającego ku rydwanowi Duhśasany, śpieszącego w sprawach pośpiechu wymagających, dobra Zdobywcy Bogactw pragnącego, wspaniali łucznicy spośród Trigartów, z proporcami okładanymi złotem, zablokowali zewsząd — w ocean wojska zagłębionego Anartę*.

3 I oto szeregiem rydwanów ze wszystkich stron go otoczywszy, chmarami strzał go obsypywali, gniewni, najwybitniejsi łucznicy.

4 Pokonał tych synów królewskich, wrogów pięćdziesiątkę, uwijających się na wielkim polu bitwy, sam jeden, Satjaki, Prawdą Mężny.

5 Do środka armii* dotarł, pełnej dźwięków trzaskania karwaszy, najeżonej mieczami, włóczniami, maczugami, tak jakby bez łodzi* wdarł się w głąb morza.

6 Niebywały tam oglądaliśmy na placu boju wyczyn Wnuka Śiniego: widząc go po stronie zachodniej, widzieliśmy go zaraz po wschodniej, dzięki zwinności jego.

7 Na północ, na południe, na wschód, na zachód sięgał w ten sposób, a sunął po polu jakby tańczył, heros, jakby setką rydwanów naraz jechał.

8 Ten postęp na placu widząc jego, z odwagą lwa po nim kroczącego, Trigartowie, porażeni, ku swoim wojskom zawrócili.

9 Inni go herosi Śurasenów* na placu boju otoczyli, zatrzymując chmarami strzał niczym ościeniami słonia w amoku.

10 Tych odparł, sforsowanych, w jedną niemal chwilę Satjaki, po czym podjął walkę z Kalingami, waleczny i silny niewyobrażalnie.

11 A i siły Kalingów przeszedłszy również, niemożliwe do przejścia, oto do Syna Prythy, Zdobywcy Bogactw, dotarł wielkoramienny.

12 Zmęczony niczym pokonujący wody pływak po dotarciu do brzegu, na widok tygrysa wśród ludzi* odetchnął Jujudhana głęboko.

13 Tego nadjeżdżającego dostrzegłszy, Bujnowłosy–Keśawa tak do Ardźuny się ozwał: „Oto tam nadciąga Wnuk Śiniego twoim śladem, Synu Prythy!

14 Ten oto* twój uczeń, a także przyjaciel, prawdą prawdziwie mężny. Wszystkich wojów przetrzebiwszy niczym źdźbła trawy, zwyciężył, buhaj wśród ludzi.

15 Ten oto, który rzeź okrutną wśród wojowników Kaurawów szerzył, tobie droższy od życia, Ardźuno–Diademem Zdobny, nadjeżdża Satjaki.

16 Ten oto, który zarówno Dronę, jako i Bhodźę, a nawet Krytawarmana uczynił bezużytecznymi swymi strzałami bezpiórymi, Phalguno, nadjeżdża Satjaki.

17 Pragnący Włodarza Dharmy* zadowolić, zabijając wszystkich wybornych wojowników, bohaterski, a i orężem sprawny, Phalguno, nadjeżdża Satjaki.

18 Dokonawszy dokonania niemożliwego do dokonania pośrodku wojsk oddziałów, mocarny, łaknąc twojego widoku, Synu Pandu, nadjeżdża Satjaki.

19 Licznych jednym rydwanem pokonawszy w walce wspaniałych rydwanników, z Nauczycielem* na czele, Synu Prythy, nadciąga tu oto Satjaki.

20 Na sile ramion własnych polegając, przedarłszy się przez armii obronę, przysłany przez Syna Dharmy*, Synu Prythy, oto nadjeżdża Satjaki.

21 Któremu równego wojownika nie znajdzie się wśród Kaurawów w żaden sposób, ten oto nadciąga, Synu Kunti, Prawdą Mężny Satjaki.

22 Wyłaniający się z wojsk Kurów zaiste niczym lew z krów stada, wybiwszy licznych wojowników, ten oto, Synu Prythy, nadjeżdża Satjaki.

23 Ten oto, który rycerzy z obliczami lotosy przypominającymi rozrzucił tysiącami po ziemi, Synu Prythy, szybko nadjeżdża Satjaki.

24 Ten tu oto, który pokonał Durjodhanę wraz z braćmi jego w polu i Dźalasandhę zabił, szybko nadciąga Satjaki.

25 Stworzywszy z płynącej krwi strumieni rzekę–bagnisko posoki, jak źdźbła trawy ścinając Kaurawów, oto nadciąga Satjaki”.

26 Wówczas nieuradowany wcale Syn Kunti do Keśawy tymi słowy się odezwał: „To dla mnie nie powód do radości, o wielkoramienny, że ku mnie nadjeżdża Satjaki.

27 Nie wiem bowiem, co się dzieje z Włodarzem Dharmy, Keśawo. Czy pozbawiony Satwaty* żyw jest jeszcze, czy już nie?

28 To Satwata bowiem, o wielkoramienny, strzec miał króla. Dlaczego pozostawiwszy Dharmy Włodarza, ruszył on moim, Kryszno, śladem?

29 Tu król na pastwę Drony porzucony, tu Władca Sindhu jeszcze nieobalony. A na spotkanie Wnuka Śiniego wysunął się oto na polu Bhuriśrawas!

30 Tym samym spadł na mnie jeszcze większy ciężar niż tylko zabicie Władcy Sindhu. Powinieniem dowiedzieć się bowiem, co u króla, a tutaj chronić muszę Satjakiego.

31 I Dźajadrathę zabić muszę, a słońce zmierza ku zachodowi. A zmęczony ten oto wielkoramienny* i niewiele mu werwy teraz zostało.

32 I wyczerpane są jego konie, jak i jego końmi powożący, Madhawo, a Bhuriśrawas zmęczony nie jest i ma wsparcie swoich przybocznych, o Bujnowłosy–Keśawo.

33 Czy to możliwe, że ostateczny spoczynek* osiągnie w tym starciu? Mam nadzieję, że Satjaki Prawdą Mężny, przeprawiwszy się przez ocean, na kałużę* się natykając, nie złamie się, buhaj o wielkim wigorze z rodu Śinich?

34 Czy starłszy się z naczelnym z wojów Kaurawów, wyszkolonym w orężu, o wielkim harcie ducha Bhuriśrawasem, okaże się Satjaki szczęśliwcem?

35 Za błąd poważny Włodarza Dharmy uważam, Keśawo–Bujnowłosy, że lekceważąc zagrożenie ze strony Nauczyciela, odesłał Satjakiego.

36 Nieustannie wypatruje Drona Włodarza Dharmy niczym w przestworzu szybujący jastrząb ofiary. Mam nadzieję, że król pozostaje w zdrowiu?”.