7.107. Zmagania Bhimy i Karny

I rzekł Dhrytarasztra:
1 Cóż powiedział Durjodhana, widząc rejterującego z pola tego, w którym nadzieję na zwycięstwo zawsze pokładali moi synowie, Sańdźajo? A poza tym cóż, mój drogi, Karna w boju czynił dalej?

I opowiadał Sańdźaja:
2 Patrząc na Bhimasenę w polu niczym na rozpłomieniony ogień, Karna, stanąwszy na drugim rydwanie, przyszykowanym zgodnie z regułami, znowu ruszył na Syna Pandu niczym ocean wichrem wzburzony.

3 Gniewnego Syna Adhirathy zobaczywszy, synowie twoi, panie ludów, już widzieli Bhimasenę jako obiatę wylaną w paszczę Rozpłomienionego*.

4 Z wielkim hałasem brzęczenia cięciwy łuku oraz przerażającego uderzania w karwasz* ruszył w ataku Syn Radhy w stronę rydwanu Bhimaseny.

5 A potem ponownie nastąpiło wówczas potężne i gwałtowne, królu, starcie Syna Woźnicy i Bhimy, panie ludów.

6 Rozsierdzeni obaj wielkoramienni, obaj jeden drugiego śmierci pragnący, spojrzeli wtedy na siebie, niemal paląc się wzrokiem.

7 Obaj z oczami czerwonymi od gniewu, wściekli, głośno powietrze wypuścili, wspaniali rydwannicy, w boju wzajem do siebie dopadli i rąbali w siebie, ciemiężyciele wrogów.

8 Niczym dwa tygrysy bardzo rozsierdzone, niczym dwa jastrzębie szybkobieżne, niczym dwie śarabhy* rozwścieczone walkę toczyli ze sobą.

9 Wspomniał wówczas Bhima o krzywdach doznanych w czasie gry w kości, a także na wygnaniu w lesie, jak i o zaznanych w mieście Wiraty cierpieniach, pogromca wrogów.

10 O ograbieniu królewskich posiadłości w skarby obfitujących przez twoich synów rodzonych i o nieustannych udrękach powodowanych przez ciebie i twoich potomków.

11 O tym, że chciałeś spalić Kunti z dziećmi niczemu niewinną*, oraz o dramacie Ciemnolicej* na środku sali zgromadzenia z rąk tych łajdaków.

12 „Męża innego sobie poszukaj! Nie masz już mężów! Do piekła spadli synowie Prythy wszyscy, podobni pustym łuskom po sezamie*!”

13 O tymże, co w twojej przytomności, potomku Kuru, twoi powiedzieli wtedy Kaurawowie do Ciemnolicej, żądni zabawić się z nią niczym z dziewką niewolną. Twoi synowie.

14 I o tych też słowach obelżywych, które do Pandawów ruszających do lasu, odzianych w skóry antylopy* jedynie, wypowiedział Karna na zgromadzeniu w twojej obecności.

15 I o tym, jak Synów Prythy, gdy w niekorzystnej zaiste sytuacji się znaleźli, za źdźbła niewartych mając, sam korzystnie ustawiony, twój syn skakał wręcz, z mściwej radości nieprzytomny*.

16 Tak rozmyślając o tych udrękach wszystkich, od dzieciństwa począwszy, zabójca wrogów, Wilczobrzuch o silnym morale, dosyć miał takiego życia.

17 Zatem naciągnął wtedy łuk bardzo wielki, nie do powstrzymania, o złotym grzbiecie tygrys wśród Bharatów i, o życiu własnym nie myśląc, na Karnę ruszył.

18 I sieciami utworzonymi ze strzał promieniejących, na kamieniu ostrzonych, w stronę rydwanu Karny zarzuconymi, słońca blask Bhima przyćmił*.

19 Wówczas zaśmiawszy się, Syn Adhirathy śląc szybko ostre strzały, rozproszył sieci strzał Bhimaseny swymi pierzastymi pociskami.

20 I Syn Adhirathy, wielki rydwannik wielkoramienny o wielkiej mocy, dziewięcioma o wielkim pędzie zaostrzonymi strzałami w Bhimę uderzył.

21 Powstrzymywany dźgnięciami uskrzydlonych strzał niczym słoń ościeniami, niewzruszony Wilczobrzuch ruszył w ataku na Syna Woźnicy.

22 Na spotkanie nadlatującego pędem gwałtownego buhaja Pandawów ruszył do walki Karna, niczym jeden słoń w amoku na drugiego.

23 A potem zadął Karna w konchę, o głosie potężnym niczym setka tarabanów, i poruszyły się podekscytowane wojska niczym wzburzony ocean.

24 Patrząc na wzburzone siły zbrojne, rydwanników, słonnicę, konnicę i piechotę, Bhima do Karny dotarł i strzałami go zakrył.

25 Konie o umaszczeniu antylopy i rumaki o maści gęsiej* zmieszał na placu Karna, Syna Pandu przesłaniając strzałami.

26 Na widok wymieszania się z białymi rumakami koni jak antylopa umaszczonych, niczym wiatr rączych, w szeregach armii twoich synów okrzyki „Ach!”, „Ach!” się rozległy.

27 Te rumaki mnogie, niczym wiatr rącze, jaśniały razem przemieszane, wielki królu, jak biało-granatowe na niebie chmury i obłoki.

28 Widząc Karnę i Wilczobrzucha, rozwścieczonych obu, z oczami krwią podbiegłymi, zadrżeli ze strachu i zatrzęśli się wspaniali rydwannicy w twoich szeregach.

29 Podobne królestwu Jamy, przerażające stało się pole walki tych dwóch, dla oczu równie bolesne, o najlepszy z Bharatów, co miasto Króla Zmarłych.

30 Niczym zapasy widowisko to oglądali wspaniali rydwannicy, nie potrafiąc wskazać pewnego zwycięzcy w tym klinczu dwóch wielkich przeciwników.

31 A oglądali ścieranie się tych obu, równie wspaniale pociskami władających, królu, boś ty wraz ze swoimi synami poszedł za złym podszeptem, panie ludów.

32 Okrywając się zaiste wzajemnie strzałami ostrymi, ci dwaj wrogobójcy strumieniami pocisków niebo całe spowili strzał siecią.

33 Tych dwóch wspaniałych rydwanników pragnących się zabić nawzajem strzałami piekącymi równie przepiękny widok stanowiło jak dwie chmury wodami brzemienne deszcze wypuszczające.

34 Obsadzane złotem strzały wypuszczając, obaj pogromcy wrogów rozświetlali nimi przestwór niczym ognistymi meteorami, o wszechmocny.

35 Wypuszczane przez tych dwóch strzały zwieńczone czaplimi i pawimi piórami jawiły się na niebie niczym jesienią klucze podekscytowanych żurawi.

36 Widząc sprzężonego w starciu z Synem Woźnicy Bhimasenę, pogromcę wrogów, za nadmierny wysiłek uznali to dla Bhimy Kryszna i Zdobywca Bogactw.

37 Strzałami wypuszczanymi przez Syna Adhirathy i Bhimę nieustannie trafiane, szybującymi daleko poza pole rażenia, padały tam wtedy konie, ludzie, słonie.

38 I od niepoliczonych padających i padłych innych, którzy tchnienia ostatnie wydali, stała się wielka, wielki królu, ludzi twoich synów zagłada.

39 A ciałami wojów, koni i słoni, którzy życie potracili, wkrótce zasłana została ziemia cała, o byku wśród Bharatów.